Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Kazimierz W. kwestionuje stanowisko zajęte przez wojskowe organy kwaterunkowo-budowlane w przedmiocie odmowy potwierdzenia uprawnień zięcia - Andrzeja T. do przebywania w zajmowanej przez skarżącego kwaterze wojskowej. Taka skarga jednak nie może być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem zgodnie z art. 196 par. 1 Kpa kontroli legalności sprawowanej przez ten sąd podlegają tylko decyzje administracyjne w rozumieniu art. 104 par. 2 Kpa, jeżeli na mocy art. 196 par. 2 Kpa lub przepisu szczególnego zostały poddane takiej kontroli.
Według ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ potwierdzenie uprawnień do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, będące jednym z warunków zameldowania na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące /art. 9 ust. 2/, jest dokonywane przez właściciela lub zarządcę budynku /art. 29 ust. 1/. W budynkach wojskowych zarządca kieruje się zasadami prowadzenia ewidencji określonymi przez Ministrów Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych w wykonaniu upoważnienia z art. 51 ust. 2 powyższej ustawy. Stanowisko zajęte w tym przedmiocie jednak nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 Kpa. Natomiast jeśli zgłoszone dane budzą wątpliwość, co obejmuje także potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, wówczas o zameldowaniu rozstrzyga właściwy w sprawach ewidencji organ administracji państwowej wydając stosowną decyzję /art. 47 ust. 2 ustawy/.
W sprawie zameldowania Andrzeja T. na pobyt stały w kwaterze wojskowej zajmowanej przez skarżącego nie została dotąd wydana decyzja administracyjna, a zatem wniesiona skarga - jako niedopuszczalna - podlegała odrzuceniu na podstawie art. 204 par. 1 Kpa w związku z art. 196 par. 1 Kpa.