Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 19 lutego 1985 r., sygn. akt SA/Wr 18/85

Teza

1. 1. Orzekający o wydaniu zezwolenia organ administracji państwowej nie działa dowolnie lecz jedynie w ramach zakreślonych przepisami ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o zezwoleniach na publiczną działalność artystyczną, rozrywkową i sportową /Dz.U. nr 12 poz. 64/.
2. 2. W istocie rzeczy zakazana jest każda działalność objęta przepisami ustawy jeżeli sprzeciwia się prawu albo zagraża bezpieczeństwu, spokojowi lub porządkowi publicznemu.
3. 3. Nie ma podstaw do przypisania uznaniowego charakteru rozstrzygnięciu organu administracji państwowej o tym, czy w konkretnym przypadku przychylić się do złożonego wniosku, czy też odmówić udzielenia zezwolenia. Taka decyzja nie została przez ustawodawcę pozostawiona w sferze "uznania administracyjnego" organu orzekającego albowiem nie może on skutecznie odmówić zezwolenia jeżeli wnioskodawca wykaże należyte kwalifikacje zawodowe i osobiste dysponując wymaganymi warunkami technicznymi prowadzenia działalności a jednocześnie nie występują negatywne przesłanki podmiotowe /art. 13 ust. 1 pkt 1/ lub przedmiotowe /art. 4/ stojące na przeszkodzie udzielenia zezwolenia. "Luz decyzyjny" jaki pozostawiono organom załatwiającym sprawę administracyjną sprowadza się w istocie do interpretacji pojęć niedookreślonych użytych w formułowaniu treści materialno-prawnych przesłanek udzielenia zezwolenia /przede wszystkim z art. 4 ustawy i par. 5 ust. 1 pkt 4 zarządzenia przewodniczącego GKKFiT z 3 grudnia 1969 r./ oraz swobodnej oceny stanu faktycznego konkretnego przypadku na tle ustalonego znaczenia owych pojęć.
4. 4. W toku załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych obowiązkiem organów wynikającym chociażby z treści art. 6 Kpa jest działanie na podstawie przepisów prawa. Prawo zaś wyznacza ich działaniu takie granice, jakie przedstawiono we wcześniejszych wywodach. Prezydia rad narodowych na podstawie art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. w sprawie systemu rad narodowych i samorządu terytorialnego /Dz.U. nr 41 poz. 185 ze zm./ mogą udzielać terenowemu organowi administracji państwowej wytycznych w formie postanowień ale tylko w sprawach realizacji własnych kompetencji lub zadań rady narodowej. Stosownie do przepisu art. 13 tej ustawy rady narodowe, ich prezydia i komisje, jak również organy samorządu mieszkańców nie są właściwe do rozpatrywania indywidualnych spraw stanowiących przedmiot decyzji administracyjnych w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego. Nie mogą też zmieniać swoimi uchwałami lub postanowieniami ustawowych kryteriów rozstrzygania takich spraw chyba, że ustawy szczególne udzielą im w tej mierze odpowiedniego upoważnienia /art. 67 ust. 1 pkt 1/. Legalność działania rad narodowych i ich organów zasadza się na przestrzeganiu przez nie przepisów Konstytucji, cytowanej ustawy oraz innych ustaw /art. 142 i art. 143 ust. 2 pkt 4/ a więc przepisów prawa powszechnie obowiązującego, czerpiących swoją moc z regulacji ustawowej. Przestrzeganie i stosowanie takich reguł prawa jest ogólnym obowiązkiem wszelkich organów państwa i nie może być traktowane jako sprzeczne z samorządnością rad narodowych i politycznym założeniem decentralizacji działalności państwowej. Obowiązek ten wynika wprost z przepisu art. 8 ust. 3 Konstytucji PRL, który od "wszystkich organów władzy i administracji państwowej wymaga, aby działały wyłącznie na podstawie prawa". Żaden organ państwowy nie może więc stawiać się ponad prawem, bez względu na racje, którymi kieruje się w takim postępowaniu.