Uzasadnienie
Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sprowadza się w istocie do zajęcia stanowiska, czy zasadnie organy podatkowe nie uznały za koszty uzyskania przychodów kwoty 170.322,48 zł, wydatkowanej według twierdzeń skarżącej Spółki na reklamę prowadzoną publicznie w inny sposób niż w środkach masowego przekazu.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów podatkowych, iż nie można w świetle art. 15 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ przyjąć, iż wartość towarów przekazanych nieodpłatnie innym lecz konkretnie oznaczonym firmom, jak i samej Spółce, była wydatkiem na reklamę w rozumieniu tego przepisu - pomimo tego, iż jak twierdzi skarżąca posiadała 9 oddziałów i zatrudniała około 300 pracowników, jako, że zarówno dane firmy jak i pracownicy tych firm stanowią w istocie zamknięty krąg odbiorców. Brak zaś danych o prowadzeniu przez te osoby /odbiorców/ akcji promocyjnej - reklamowej w miejscach ogólnie dostępnych potwierdza dodatkowo trafność stanowiska organów podatkowych.
Podkreślić bowiem należy, że z przepisu art. 15 ust. 2 pkt 11 cyt. wyżej ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, niewątpliwie wynika, iż kosztami uzyskania przychodów są jedynie wydatki poniesione na reklamę prowadzoną publicznie, a co oznacza, iż odbiorcą tej reklamy winien być odbiorca anonimowy, jak również możliwość uczestnictwa w niej winien mieć nieograniczony krąg odbiorców.
Również zgodzić się należy z organami podatkowymi, że przedłożone przez skarżącą Spółkę zdjęcia na dowód prowadzonej publicznie reklamy - nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do uznania, iż przedmiotowa reklama była istotnie prowadzona.
Jak to bowiem już wielokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny - w sprawach dotyczących ustalenia zobowiązań podatkowych, podatnicy winni udowodnić fakt poniesienia kosztów i wydatków w sposób nie budzący wątpliwości /por. wyrok NSA z dnia 3 września 1993 r. SA/Wr 738/93/.