Wyrok NSA oz. w Lubliniez 30 czerwca 1992 r., sygn. akt SA/Lu 711/92

Teza

Organ nadzoru, jakim jest wojewoda, może zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ stwierdzać nieważność uchwały organu gminy, jeżeli jest ona sprzeczna z prawem.

Przepisu tego nie można interpretować rozszerzająco, prowadziłoby to bowiem do naruszenia prawnie gwarantowanej zasady samodzielności gminy.

Organ nadzoru ma kompetencje do oceny zgodności z prawem uchwały gminy w sprawie jej statutu lub jego poszczególnych postanowień.

Uchwalony przez gminę statut, w stosunku do którego organ nadzoru nie wniósł zastrzeżeń w sposób prawem przewidziany, może być przez gminę wykonywany w sposób autonomiczny.

Organ nadzoru nie może opierać rozstrzygnięcia nadzorczego, o jakim mowa w art. 91 ustawy o samorządzie terytorialnym wyłącznie na zarzucie naruszenia przez gminę postanowień uchwalonego przez nią statutu, zwłaszcza w tych fragmentach jego postanowień, które dotyczą wewnętrznej organizacji organów rady.

Nie ma też podstaw do przyjęcia tezy, jakoby postanowienia statutu były przepisami prawnymi powszechnie obowiązującymi.

Postanowienia statutu dotyczące organizacji wewnętrznej oraz trybu pracy rady i jej organów /art. 22 ustawy/ są przepisami gminnymi o charakterze wewnętrznym.

Sentencja

1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.