Wyrok NSA oz. w Lubliniez 12 października 1993 r., sygn. akt SA/Lu 591/93

Teza

1. Art. 15 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ stwarza podstawę do pobierania opłaty targowej od podmiotów dokonujących sprzedaży na targowiskach.

Dokonywanie sprzedaży na targowiskach nie może oznaczać nic innego, jak zawieranie umów sprzedaży w rozumieniu art. 535 Kc.

Samo zajęcie miejsca na targowisku lub poza nim nie jest równoznaczne z dokonywaniem sprzedaży.

Obowiązek uiszczania opłaty targowej powinien być konsekwencją dokonywania rzeczywistych transakcji kupna-sprzedaży.

W regulaminie targowisk powinny być zawarte odpowiednie postanowienia eliminujące fikcyjne punkty sprzedaży.

Stymulacyjne funkcje opłaty targowej nie powinny być rozciągane na miejsca nie będące targowiskami.

Prowadzenie handlu poza terenem wyznaczonych targowisk nie może stanowić podstawy do wymierzania restrykcyjnych opłat targowych, może być przyczyną odpowiedzialności prawnej przewidzianej w innych przepisach.

1. 2. Fiskalizm w poczynaniach organów gmin jest dopuszczalny tylko wówczas, gdy znajduje swoje bezpośrednie oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.