Wyrok NSA oz. w Lubliniez 25 października 1985 r., sygn. akt SA/Lu 400/85

Tezy

1. Przepis art. 200 par. 2 Kpa stanowi samodzielną podstawę prawną do podjęcia decyzji zmieniającej lub uchylającej decyzję ostateczną i w oparciu o ten przepis podjęta być może ta decyzja tylko przez organ, który wydał decyzję ostateczną.

2. Decyzja wydana w trybie art. 200 par. 2 Kpa przez Izbę Skarbową z powołaniem się na przepis art. 176 par. 4 Kpa w sprawie, w której decyzję ostateczną będącą przedmiotem zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wydała podatkowa komisja odwoławcza przy izbie skarbowej jest nieważna z mocy art. 156 par. 1 Kpa jako wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.