Wyrok NSA oz. w Łodziz 10 grudnia 1993 r., sygn. akt SA/Ł 13/93

Tezy

1. W przypadku braku szczegółowego uzasadnienia stanowiska zakładów służby zdrowia co do rozpoznania choroby zawodowej lub nie zakwalifikowania schorzenia jako choroby zawodowej organ Inspekcji sanitarnej ma obowiązek zażądania od tych zakładów, z powołaniem się na uregulowanie zawarte w par. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 65 poz. 294 ze zm./, uzupełnienia opinii o to uzasadnienie, albowiem ono stanowi element niezbędny do wydania prawidłowej decyzji administracyjnej w sprawie stwierdzenia /odmowy stwierdzenia/ choroby zawodowej.

2. W przypadku pracy zawodowej świadczonej z narażeniem na działanie hałasu - uszkodzenie słuchu nie będzie mogło być rozpoznane jako choroba zawodowa tylko i wyłącznie wtedy, gdy właściwy zakład służby zdrowia z pełnym umotywowaniem stwierdzi, że uszkodzenie słuchu wyniknęło na skutek innych, konkretnie wskazanych okoliczności /w wykazie chorób zawodowych załączonym do rozporządzenia w pkt 15, wymienia się "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu", bez określenia stopnia uszkodzenia/.