Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący w miesiącu sierpniu 1993 r. nie dokonywał sprzedaży towarów podlegających opodatkowaniu, a więc nie mogły mieć do niego zastosowania przepisy art. 19, art. 20 i art. 21 ustawy o podatku od towarów i usług. W okresie od 1 do 20 września 1993 r., za który skarżący złożył deklarację VAT-7, wykazane zostały jedynie zakupy. Tak więc przepis art. 19 ust. 3 i 4 również nie mógł mieć zastosowania w stosunku do skarżącego. Z dniem 21 września skarżący zaprzestał prowadzenia jednoosobowej działalności, rozpoczął działalność w spółce cywilnej. Jego działalność prowadzona jednoosobowo, jak słusznie podnoszą organy podatkowe, polegała jedynie na dokonywaniu zakupów, a nie na wykonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Nie mógł mieć również w stosunku do skarżącego zastosowania par. 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176/, gdyż nie zostały spełnione warunki wyszczególnione w par. 11 tego rozporządzenia, które jak wynika z konstrukcji tego przepisu spełnione powinny być łącznie. Tak więc nie znajdują uzasadnienia zarzuty skarżącego, co do naruszenia przepisów prawa materialnego.
Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Decyzje organów podatkowych zostały podjęte prawidłowo i szczegółowo uzasadnione.
Co do pozostałych zarzutów skargi Sąd podziela stanowisko Izby Skarbowej w K. bardzo szczegółowo i logicznie przedstawione w odpowiedzi na skargę.
Nie znajdując w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa objętych art. 207 par. 2 Kpa, Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił zgodnie z art. 207 par. 5 Kpa.