Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa art. 9 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych nakłada na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami w sposób zapewniający ustalenie wysokości dochodu /straty/ podstawy opodatkowania i należnego podatku. Te odrębne przepisy to rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości /Dz.U. nr 10 poz. 35 ze zm./.
Nie zinwentaryzowanie produkcji nie skończonej i niewykazanie jej w ewidencji księgowej było niezgodne z par. 18 pkt 1 ww. rozporządzenia. Jak wynika z akt sprawy ostatni protokół odbioru sporządzono 25 listopada 1993 r. Po tym dniu w miesiącu grudniu 1993 r. na budowie K-5.2. zaangażowano środki obrotowe w postaci materiałów, robocizny bezpośredniej oraz zakupiono usługi zewnętrzne. Inwestor jednak tych robót nie odebrał, o czym świadczy brak protokołów i faktur.
Słusznie podkreśla Izba Skarbowa, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1.
Nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania /tzn. uzyskania tych przychodów/ osiągnięta w roku podatkowym stanowi w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy dochód do opodatkowania. W świetle art. 12 ust. 3 ustawy przychodem jest przychód należny, choćby nie został jeszcze faktycznie otrzymany. Przychód jest udokumentowany fakturą. Spółka wykonywanych robót nie zafakturowała a więc nie wykazała przychodu. Natomiast poniesione koszty zawarte w toku produkcji wpłyną w całości na wysokość dochodu do opodatkowania /straty/ po rozliczeniu budowy.