Uzasadnienie
Anatol R. dokonał zgłoszenia rejestracyjnego podatku od towarów i usług w dniu 15 kwietnia 1993 r. określając obroty za rok 1992 w przedziale 600 mln do 4 mld złotych i otrzymał numer identyfikacyjny NIP. Do dnia 3 września 1993 r. nie złożył oświadczenia o wyborze zwolnienia od podatku i dlatego od dnia 5 lipca 1993 r. traktowany jest jako podatnik podatku od towarów i usług. Ponieważ nie składał deklaracji VAT oraz nie wpłacał zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, Urząd Skarbowy w K. decyzją z dnia 7 stycznia 1994 r. ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za okres od 5 lipca do 7 grudnia 1993 r. w wysokości 135.048.000 zł.
Izba Skarbowa w K. decyzją z dnia 21 marca 1994 r. uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego w K. w części dotyczącej miesiąca listopada i grudnia 1993 r. i orzekła ustalenie zobowiązania podatkowego za okres od 5 lipca do 31 października 1993 r. w wysokości 96.554.000 zł, w tym za: lipiec - 19.436.000 zł wraz z odsetkami od 31 sierpnia 1993 r., sierpień - 23.600.000 zł wraz z odsetkami od 1 września 1993 r., wrzesień - 24.244.000 zł wraz z odsetkami od 3 listopada 1993 r., październik - 29.274.000 zł wraz z odsetkami od 1 grudnia 1993 r.
W decyzji organu II instancji wyjaśniono, że prawidłowa decyzja powinna obejmować okres od 5 lipca do 31 października 1993 r., ponieważ zgodnie z zarządzeniem Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 1993 r. w sprawie przedłużenia niektórych terminów podatkowych /M.P. nr 69 poz. 611/, termin do złożenia deklaracji za miesiąc listopad 1993 r. został przedłużony do 10 stycznia 1994 r. Ponadto decyzja powinna obejmować okresy miesięczne /dotyczy to miesiąca grudnia/, gdyż zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnicy zobowiązani są do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne.
Na decyzję tę Anatol R. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucił błędne poinformowanie go przez pracowników urzędu skarbowego, zawiłości interpretacyjne ustawy o podatku od towarów i usług, zwłokę w egzekwowaniu rozliczenia zobowiązania podatkowego oraz dolegliwości ustalonego podatku. Uważa, że ponieważ nie korzystał z usług biura rachunkowego, powinien być przez organy podatkowe traktowany liberalnie.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w K. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50/, podatnicy wykonujący czynności przed dniem wejścia w życie ustawy, którzy wybrali zwolnienie od podatku VAT, na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy, obowiązani byli złożyć w urzędzie skarbowym oświadczenie o wyborze zwolnienia, w terminie 60 dni po wejściu w życie ustawy o podatku od towarów i usług, tj. do dnia 3 września 1993 r. Wyżej wymieniony termin jest terminem materialnoprawnym i nie podlega przywróceniu.
Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący nie złożył w obowiązującym terminie oświadczenia o wyborze zwolnienia. W związku z tym stosownie do postanowień art. 2, art. 5 i art. 6 cyt. ustawy dokonywana przez skarżącego sprzedaż podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a skarżący zobowiązany był do prowadzenia ewidencji, zgodnie z wymogami art. 27 ust. 4 ustawy. Ponieważ skarżący naruszył obowiązki, o których mowa w art. 27 ust. 4 ustawy, organy podatkowe słusznie zastosowały sankcję z art. 27 ust. 5 pkt 1 ustawy polegającą na zastosowaniu stawki 22 procent od wartości nie zaewidencjonowanej sprzedaży.
Zarzuty podniesione w skardze nie mają wpływu na wynik sprawy, a poza tym nie znajdują one odzwierciedlenia w aktach sprawy. Dlatego skargę co do decyzji w części ustalającej zobowiązanie podatkowe od podatku od towarów i usług należało oddalić. Natomiast uchylenie decyzji w części dotyczącej odsetek za zwłokę nastąpiło w związku z błędnym przyjęciem przez organy podatkowe, że podatek tzw. sankcyjny wynika z mocy prawa.
Zdaniem Sądu, termin zapłaty podatku wynosi 14 dni od doręczenia decyzji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa oraz art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono zaś zgodnie z art. 208 Kpa.