Wyrok NSA oz. w Katowicachz 25 stycznia 1991 r., sygn. akt SA/Ka 813/90

Teza

1. 1. Z zasady ciągłości procesu planowania przestrzennego oraz związanego z nią obowiązku określonej oceny skutków zmian w zagospodarowaniu przestrzennym, a także z zasady powszechności obowiązywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, wynikającej z treści art. 46 ust. 4-6 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym oraz przepisów prawa materialnego odsyłających do ustaleń miejscowych planów - wyprowadzić można wniosek, że uchylenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi wiązać się z uchwaleniem nowego planu miejscowego, ewentualnie z taką zasadniczą zmianą planu ogólnego, która czyni bezprzedmiotowymi obowiązujące ustalenia planu szczegółowego.
2. 2. Uchwalenie założeń do planu lub do zmiany planu, ze względu na odmienność przedmiotu regulacji i skutków prawnych, nie może zastąpić ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
3. 3. Założenia do planu nie podlegają ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym.