Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści i wyszukiwarka

Wyrok NSA oz. w Katowicachz 11 października 1990 r., sygn. akt SA/Ka 511/90

prawomocnyRozstrzygnięcie: za organemTekst u wydawcy: CBOSA

Teza

Założenie, że uszczuplenie podatku za okres trzyletni wstecz przekracza znacznie kapitał spółki /trafność takiego założenia może być podważona w głównym postępowaniu wymiarowym/ jest równoznaczne z uzasadnioną - w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ - obawą, że wykonanie zobowiązania podatkowego może być zagrożone.

Sentencja

  1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy decyzją Urzędu Skarbowego w B. z 15.4.1990 r. o zabezpieczeniu przewidywanych należności podatkowych Przedsiębiorstwa Innowacyjno-Wdrożeniowego spółka z o.o. na majątku spółki. U podstaw rozstrzygnięcia legły ustalenia, że rzeczona Spółka przez 3 lata, z naruszeniem przepisów o podatku obrotowym, naliczała i odprowadzała podatek według stawki 5 procent, przewidzianej dla działalności usługowej, zamiast według stawki 10 procent, adekwatnej dla faktycznie prowadzonej działalności handlowej. Zestawienie zakładanej kwoty uszczuplonego podatku /109.564.589 zł/ z ustalonym na 31.12.1989 r. kapitałem Spółki /80 mln zł/, zdaniem organu odwoławczego uzasadniało w rozumieniu art. 21 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111/ dokonanie zabezpieczenia majątkowego /dotyczyło ono dwóch samochodów Spółki oraz konta bankowego/.

Otrzymaną decyzję Izby Skarbowej Przedsiębiorstwo zaskarżyło do Sądu, zarzucając jej naruszenie art. 21 ustawy o zobowiązaniach podatkowych i przepisów postępowania przez dowolność oceny, że istnieją uzasadnione obawy niewykonania zobowiązania podatkowego. Zdaniem skarżącego, organy obu instancji nie mogły bazować na ustaleniu co do uszczuplenia podatkowego, ponieważ w czasie orzekania nie dokonano ostatecznego wymiaru podatku. Podobnej treści było odwołanie skarżącej od decyzji I instancji.

Organ odwoławczy postulował oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył:

Odpowiedzialność podatkowa skarżącego sięga na zasadzie solidarności całego jej majątku i całego majątku wspólników, o czym mowa w art. 47 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Założenia, że uszczuplenie podatku za trzyletni okres wsteczny przekracza znacznie kapitał Spółki /trafność takiego założenia może być podważana w głównym postępowaniu wymiarowym/, jest równoznaczne z uzasadnioną w rozumieniu art. 21 ust. 1 cyt. ustawy obawą, że wykonanie zobowiązania podatkowego może być zagrożone. W takich sytuacjach, po myśli art. 21 ust. 2 i 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, organ podatkowy może w drodze decyzji zabezpieczyć na majątku podatnika przewidywany podatek przed jego ustaleniem. Wydane w tym przedmiocie decyzje mają przeto ustawowe oparcie, co oznacza, że odpowiadają prawu. To zaś skutkuje oddalenie skargi na zasadzie art. 207 par. 5 Kpa.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.