Grunt państwowy położony w granicach administracyjnych miasta /art. 232 par. 1 Kc/, który ze względu na swoje usytuowanie i powierzchnię odbiegającą od minimalnego normatywu przewidzianego dla działek budowlanych - nie nadaje się do wykorzystania na cele związane z wzniesieniem zabudowy określonej w art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 22 poz. 99/ - może być w ramach gospodarki gruntami wykonywanej w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy oddany osobie fizycznej w wieczyste użytkowanie z określeniem dla niego innego sposobu wykorzystania /art. 239 par. 1 Kc/.
Okoliczność, iż skarżąca jest właścicielem innej nieruchomości zabudowanej domem jednorodzinnym sama przez się nie stanowi przeszkody dla uzyskania wieczystego użytkowania gruntu państwowego, który nie ma charakteru działki budowlanej w znaczeniu art. 23 ust. 1 cytowanej ustawy i który na taki cel nie może być wykorzystany.
Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.