Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
(...) Opłata skarbowa jest rodzajem podatku i odnosi się do niej przepis art. 175 par. 1 Kpa. O charakterze świadczenia pieniężnego na rzecz Skarbu Państwa nie decyduje jego nazwa, lecz okoliczność, czy z ustawy wynika przymus świadczenia w określonych warunkach.
Ustawą określającą obowiązek podatkowy nie jest ustawa z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486/ co wynika z jej art. 2 ust.
2. Obowiązek podatkowy określają ustawy dotyczące poszczególnych podatków, w tym ustawa z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23/. Zarówno z przepisów tej ustawy, jak z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie opłaty skarbowej oraz przepisów zarządzenia z dnia 21 lipca 1989 r. w sprawie sposobu pobierania, uiszczania i zwrotu opłaty skarbowej oraz sposobu prowadzenia rejestrów tej opłaty /M.P. nr 25 poz. 193/ wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że opłatę skarbową zalicza się do zobowiązań podatkowych, co do których decyzje wydają organy podatkowe i których pobór dokonywany jest w niektórych przypadkach przez płatników /np. notariuszy/.
Świadczy o tym treść art. 12 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o opłacie skarbowej jak również treść par. 12 cyt. zarządzenia z dnia 21 lipca 1989 r. Ponieważ w niniejszej sprawie występuje kwestia błędnego pobrania opłaty przez płatnika, podlega ona rozwiązaniu w trybie przewidzianym w art. 175 par. 1 Kpa. Skoro określony w tym przepisie termin do wystąpienia o uznanie nieistnienia obowiązku podatkowego nie został przez skarżącego zachowany, organy podatkowe nie mogły żądania uwzględnić.