Wyrok NSA oz. w Gdańskuz 9 listopada 1994 r., sygn. akt SA/Gd 130/94

Tezy

1. Wykaz miejsc odosobnienia odpowiadających warunkom określonym w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ sporządzony w trybie art. 8 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jest szczególnym środkiem dowodowym.

Przeciwko ustaleniom pozytywnym, płynącym z tego wykazu nie można prowadzić żadnych dowodów, a zmiana wykazu może nastąpić wyłącznie w tym samym trybie, w jakim został on sporządzony /zostały określone miejsca odosobnienia/, a więc po zasięgnięciu opinii Głównej Komisji Badania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu - Instytutu Pamięci Narodowej.

2. Ramy czasowe istnienia miejsc odosobnienia określonych przez Kierownika Urzędu w trybie art. 8 ust. 1 pkt 2 przedmiotowej ustawy, muszą być określone w tym samym trybie, nie zaś innymi dowodami czerpanymi z publikacji historycznych.