Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Romana Ch. jest decyzja Prezydenta m. Łodzi z dnia 18 lutego 1981 r., nr GKL.VI.817/122/81/R, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Dzielnicy Łódź-Górna z dnia 12 stycznia 1981 r., nr II LK II 8174/L/447/80 w sprawie odmowy przydziału lokalu nr 4 przy ul. W. nr 250 w Łodzi oraz nakazania skarżącemu opróżnienia tego lokalu wraz z rodziną i przeprowadzenia się do poprzedniego miejsca zamieszkania.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera następujące ustalenia i wnioski:
Najemcą spornego lokalu była Wiesława S. , której w związku z opuszczeniem lokalu cofnięto uprawnienia najemcy. Skarżący wraz z rodziną zamieszkał u Wiesław S. w charakterze podnajemcy. Zamieszkiwanie w tym charakterze nie powoduje nabycia uprawnienia do przydziału lokalu, jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 39 prawa lokalowego. Zdaniem Prezydenta m. Łodzi skarżący powinien dążyć do rozwiązania swoich trudności mieszkaniowych poprzez spółdzielnię budownictwa mieszkaniowego, przy czym może się ubiegać o przydzielenie pomieszczenia zastępczego na czas oczekiwania na mieszkanie spółdzielcze.
W skardze do Sądu Roman Ch. wznosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, nie zarzucając jednak rozstrzygnięciom organów administracji państwowej I i II instancji naruszenia przepisów prawa. W wywodach mających skargę uzasadniać skarżący przytaczał w szczególności ten, iż głównym motywem zamieszkania w spornym lokalu była potrzeba zapewnienia żonie i dziecku spokojnej egzystencji, której nie mogło im zapewnić zamieszkiwanie wspólnie z rodzicami żony, ze względu na alkoholizm teścia i wynikające na tym tle awantury.
W odpowiedzi na wniesioną skargę Prezydent m. Łodzi wywodził, że skarżący i jego rodzina nie mieli w poprzednim miejscu zamieszkania złych warunków mieszkaniowych, a nadto w podobnej sytuacji znajduje się wiele młodych małżeństw oczekujących w kolejności na przydział pomieszczenia zastępczego.
Stosownie do dyspozycji art. 196 par. 1 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny powołany jest do badania legalności decyzji administracyjnych, przy czym nie jest związany zakresem skargi /art. 206 Kpa/. Wychodząc z tych przesłanek Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stan faktyczny niniejszej sprawy wyczerpuje znamiona określone w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/, najemca bowiem, tj. Wiesława S. , utracił tytuł prawny do dalszego zajmowania spornego lokalu, pozostawiając w nim osoby wspólnie zamieszkujące, tj. skarżącego wraz z rodziną. Zgodnie z dyspozycją cytowanego przepisu organ administracji państwowej może w takim przypadku przekwaterować do pomieszczenia zastępczego nie tylko najemcę, lecz również osoby, które z nim zamieszkują. W przedmiotowej sprawie nie zachodziła potrzeba przekwaterowania byłego najemcy - Wiesławy S. , ponieważ zamieszkała ona w innym lokalu położonym przy ul. E. w Łodzi. Organy administracji orzekające w sprawie powinny były więc rozważyć celowość przekwaterowania skarżącego i jego rodziny do pomieszczenia zastępczego. Jednakże zamiast tego orzeczono przekwaterowanie do poprzedniego miejsca zamieszkania, naruszając tym rozstrzygnięciem przepis prawa materialnego, albowiem art. 33 ust. 1 nie daje podstawy do przekwaterowania do poprzedniego miejsca zamieszkania, a jedynie do pomieszczenia zastępczego.
W przypadku skarżącego uprawnienie do przydzielenia pomieszczenia zastępczego powinno być również rozpoznane w świetle dyspozycji art. 32 ust. 2 zdanie drugie prawa lokalowego, skarżący bowiem legitymuje się zaświadczeniem Wojewódzkiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Łodzi, z którego wynika, że termin uzyskania przez niego mieszkania spółdzielczego został określony na 10-12 lat.
W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 208 Kpa.