Orzeczenie TK z 18 stycznia 1989 r., S 1/89

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnegoz 18 stycznia 1989 r., sygn. akt S 1/89

Teza

Sygnalizacja do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej o:

1. niewykonaniu przez Radę Ministrów obowiązku wydania aktów wykonawczych wynikającego z art. 31 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników,
2. niespójności pomiędzy przepisami: art. 34 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 zdanie 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników z art. 5 pkt 5, art. 67 ust. 2 i art. 70 ust. 1 i 2 pkt 1 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej,
3. niespójności pomiędzy przepisami: art. 49 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników a art. 5 pkt 5 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Uzasadnienie

Przedmiotowe unormowania pozostawiając dawną procentową zasadę naliczania dodatków i wprowadzając nową w postaci górnego niskiego, nieprzystosowanego do trendów inflacyjnych pułapu jest niewątpliwie niespójne z art. 5 pkt 5 Konstytucji PRL.

Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego dodatki z tytułu odznaczeń państwowych honorują w założeniu emerytów i rencistów z tytułu ich wcześniejszych zasług pracowniczych i obywatelskich. Jak wynika z art. 49 ust. 1 powołanej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników w kręgu tych osób są m.in. zasłużenie nauczyciele i lekarze, w stosunku do których ten rodzaj dodatku do tej pory wywierał znaczny wpływ na poziom konkretnego świadczenia emerytalno-rentowego. Stąd i z tej przyczyny ustawowe rozwiązanie tego złożonego zagadnienia wymaga podjęcia działań spójnych z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości.

Mając powyższe na uwadze w doktrynie zgłoszono postulat przyznawania pieniężnego dodatku do odznaczenia państwowego zgodnie z zasadą podziału według zasług, mierzonej rodzajem, rangą /klasą/ odznaczenia, a nawet regulowania honorowania odznaczeń poza ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.