Uzasadnienie
Trybunał Konstytucyjny nie może badać zgodności uchylonych już przepisów z aktami wyższej rangi, gdyż w toku postępowania odpadła przesłanka dopuszczalności prowadzenia dalszego postępowania.
Nie może też wydać orzeczenia, zawierającego odpowiedź na przedstawione mu pytanie prawne, lecz obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie.
W sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny nie może stosownie do obowiązujących przepisów udzielić odpowiedzi na pytanie prawne, problemy występujące w konkretnej sprawie sądowej musi rozwiązać sąd orzekający, którego obowiązkiem jest rozstrzyganie sporu o zastosowanie prawa w określonej sytuacji faktycznej ustalonej w konkretnej sprawie. Powinno to nastąpić w szczególności w wypadku, gdy nie zachodzi już potrzeba eliminacji z systemu prawnego uchylonego niekonstytucyjnego lub nielegalnego przepisu albo aktu normatywnego.
Ze względu na niezawisłość sędziowską i podleganie tylko ustawom, sąd z mocy art. 62 Konstytucji PRL ma obowiązek oceny zgodności z ustawami przepisów podustawowych aktów normatywnych mających zastosowanie w sprawie, a zwłaszcza czy nie wykraczają one poza zakres upoważnienia ustawowego i granice obowiązującego ustawodawstwa.
W razie uznania aktu normatywnego /jego części/ za niezgodny z ustawą, sąd powinien odmówić zastosowania tego aktu /jego części/ w konkretnej sprawie. Stanowisko sądu w sprawie legalności przepisu lub podstawowego aktu normatywnego ma tylko konsekwencje prawne w rozstrzyganej sprawie i nie wiąże innych organów stosujących prawo.
Do prawidłowego rozwiązania przez Naczelny Sąd Administracyjny problemu, objętego pytaniem prawnym, przedstawionym w niniejszej sprawie może przyczynić się dotychczas zebrany przez Trybunał Konstytucyjny materiał dowodowy.
Samodzielna ocena materiał umożliwi temu sądowi praworządne rozstrzygnięcie sprawy, w związku z którą przedstawił pytanie prawne.