Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 5 czerwca 2026 r. R. S. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca), wystąpił do Sądu o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu (dalej: organ, Wojewoda) grzywny za nieprzekazanie Sądowi w terminie skargi z dnia 11 lutego 2026 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że w dniu 11 lutego 2026 r. złożyła za pośrednictwem organu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, jednak skarga ta nie została przekazana do Sądu do dnia złożenia wniosku. Wnioskodawca zaznaczył, że nieprzekazanie skargi przez organ narusza konstytucyjne prawa strony przez zablokowanie prawa do sądu. Zdaniem skarżącego, grzywna jest adekwatnym środkiem wobec zwłoki organu w zakresie przekazania skargi oraz do ogólnej bezczynności w skarżonym postępowaniu, a wniosek o wymierzenie grzywny - z uwagi na swój charakter - ma skłonić organ do podejmowania ustawowych obowiązków z należytą starannością i poszanowaniem konstytucyjnych praw jednostek mieszkających w RP.
W odpowiedzi Wojewoda wskazał, że ww. skarga z dnia 9 lutego 2026 r. została omyłkowo potraktowana jako skarga złożona w oparciu o art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.).
Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania organu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę została przekazana przez organ do tut. Sądu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy w dniu 23 czerwca 2026 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wr 622/26.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Podkreślić należy, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Czynność przekazania skargi do sądu administracyjnego jest czynnością z zakresu postępowania sądowego w sprawie sądowoadministracyjnej i ma istotny wpływ na sprawność tego postępowania.
Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny - kwestia ta jak i wysokość grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego, z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. - to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego.
W okolicznościach faktycznych sprawy nie ulega wątpliwości, że Wojewoda nie wywiązał się z ustawowego obowiązku przekazania do sądu administracyjnego skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy, skarga została wniesiona przez stronę do organu przez operatora pocztowego w dniu 11 lutego 2026 r. Organ powinien był więc przekazać skargę wraz z aktami i odpowiedzią na skargę najpóźniej w dniu 13 marca 2026 r., tymczasem dokonał tego dopiero w dniu 23 czerwca 2026 r., tj. 101 dni po ustawowym terminie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał wniosek strony za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w kwocie 100 złotych. Określając wysokość grzywny, Sąd wziął pod uwagę treść wniosku, charakter sprawy będący przedmiotem skargi, okres zwłoki organu oraz okoliczności podniesionych przez pełnomocnika organu w odpowiedzi na wniosek.
W ocenie Sądu grzywna w ww. wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany.
Z powyższych względów, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.