Uzasadnienie
Pismem z 11 VIII 2026 r. U. T. wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Wspomniane wezwanie zostało doręczone na adres pełnomocnika skarżącego podany w skardze w dniu 11 IX 2026 r. Wezwanie odebrała osoba upoważniona do odbioru przesyłek. Wpis sądowy od skargi nie został uiszczony.
W dniu 11 IX 2026 r. pełnomocnik skarżącego złożył pismo procesowe, w którym cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej "ppsa", skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z kolei wezwanie do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi ma podstawę w art. 220 § 1 ppsa, stosownie do którego, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, którą jest m.in. wpis sądowy.
Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 11 IX 2026 r. W zakreślonym terminie strona skarżąca nie uiściła wpisu.
Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 11 IX 2026 r. strona skarżąca cofnęła skargę, jednak czynność ta nie mogła wywołać skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, czyli taką, która nie jest dotknięta żadnymi brakami. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA z: 16 I 2014 r., II OSK 3150/13; 20 I 2011 r., II OSK 2453/10; 27 VI 2008 r., II OSK 923/08 i 3 I 2008 r., I OSK 1829/07 – publ. CBOSA).
Powyższe obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ppsa, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.