Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 VII 2026 r. A. U. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postepowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wezwano skarżącego o uzupełnienie braków skargi poprzez nadesłanie kopii ponaglenia wraz z dowodem potwierdzającym jego złożenie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wspomniane wezwanie zostało doręczone w dniu 21 VIII 2026 r. na adres do doręczeń wskazany w skardze.
Termin upłynął bezskutecznie.
W dniu 25 VIII 2026 r. skarżący cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej "ppsa", sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć jej przesłanki zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe. Warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu; wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich albo Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b ppsa, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Z powyższych regulacji wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 VI 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej "kpa", organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 kpa, strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia z art. 37 kpa na niezałatwienie sprawy. Ponaglenie musi mieć przy tym formę podania w rozumieniu art. 63 § 1 kpa, a więc musi być wniesione pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, lub za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z 17 II 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 670, ze zm.).
Z akt sprawy wynika, że przesyłkę listową, zawierającą wezwanie o kopię ponaglenia wraz z dowodem potwierdzającym jego złożenie doręczono skarżącemu 21 VIII 2026 r. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.
Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 25 VIII 2026 r. skarżący cofnął skargę jednak czynność ta nie mogła wywołać żadnych skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, czyli taką, która nie jest dotknięta żadnymi brakami. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA z: 16 I 2014 r., II OSK 3150/13; 20 I 2011 r., II OSK 2453/10; 27 VI 2008 r., II OSK 923/08 i 3 I 2008 r., I OSK 1829/07 – publ. CBOSA).
Powyższe okoliczności obligowały Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.