Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 lipca 2026 r. V. Z. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało zakończone w dniu 20 maja 2026 r wydaniem decyzji odmownej, co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy. Podkreślił, że w przedmiotowym postępowaniu Skarżący nie wniósł ponaglenia. Za akt sprawy wynika, że decyzja wysłana na adres skarżącego została mu doręczona w trybie fikcji doręczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę w przypadkach niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowania terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienia braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłości sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), braku zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), braku interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6).
Przy czym ocena istnienia wskazanych przesłanek dokonywana jest na moment wniesienia skargi. W art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. będą się mieściły sytuacje uniemożliwiające nadanie skardze dalszego biegu, w tym brak przedmiotu zaskarżenia, co w przypadku skargi na bezczynność, czy przewlekłość oznacza zakończenie postępowania w ramach którego wywodzona jest taka skarga jeszcze przed jej wniesieniem. Przedstawiony pogląd, wykluczający możliwość rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania po jego ostatecznym zakończeniu, znajduje potwierdzenie w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21 (publ. ONSAiWSA 2022, nr 3, poz.
34. oraz Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Zgodnie z wyrażaną w niej tezą skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za inną przyczynę niedopuszczalności skargi, nawet w okolicznościach uprzedniego złożenia ponaglenia do organu administracji w toku postępowania administracyjnego, należałoby uznać okoliczność braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia rozumianego, jako przewlekłość nie dającą się już usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie administracyjne. Nie jest bowiem możliwe osiągnięcie celu skargi, którym jest rozstrzygnięcie sprawy, skoro organ dokonał już takiego rozstrzygnięcia. Sąd wyjaśnił, że po rozstrzygnięciu sprawy przez organ, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, przewlekłość postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministracyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania opieszałości organu w wydaniu rozstrzygnięcia, skoro organ wydał już takie rozstrzygnięcie.
Przywołana uchwała ma ogólną moc wiążącą wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że jakikolwiek skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład, który nie podziela stanowiska wyrażonego w uchwale, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu.
Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w ww. uchwale, stwierdzając, że będzie on miał odniesienie w realiach rozpoznawanej sprawy. Jak wynika z treści skargi skarżący domaga się stwierdzenia przewlekłości organu w postępowaniu prowadzonym na wniosek złożony w dniu 24 sierpnia 2023 r. w sprawie udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z nadesłanych Sądowi akt administracyjnych wynika z kolei, że wniosek skarżącego został już ostatecznie rozpoznany. Decyzją z dnia 20 maja 2026 r. Wojewoda Dolnośląski odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Przesyłkę zawierającą decyzję, po dwukrotnym awizowaniu, uznano za skutecznie doręczoną na podstawie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691). Za zapisów potwierdzających doręczenie wynika, że nastąpiło oni ze skutkiem na dzień 11 czerwca 2026 r. Skarżący zaś wniósł skargę w dniu 27 lipca 2026 r. (data wpływu skargi do organu za pomocą systemu e-Doręczeń). Zatem w dacie jej wniesienia sprawa została już zakończona.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.