Uzasadnienie
Pismem z 7 lipca 2026 r. N. S. (dalej – strona skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Zarządzeniem z 29 lipca 2026 r. Przewodniczący Wydziału IV wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braku skargi poprzez złożenie kopii ponaglenia skierowanego do organu wraz z dowodem jego wniesienia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Zarządzenie to skutecznie doręczono stronie skarżącej 4 sierpnia 2026 r. (k. 13 akt sądowych). Siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków skargi upłynął bezskutecznie 11 sierpnia 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz.143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1961 ze zm.; dalej: k.p.a.), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;
- 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 2 k.p.a.).
Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, jest wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio ponaglenia do organu wyższego stopnia.
Natomiast w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca choć została skutecznie wezwana do uzupełnianie braku skargi (przedłożenia kserokopii ponaglenia), braku tego nie uzupełniła. Tym samym, nie sposób przyjąć, aby skarżąca wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia, jakie przewiduje art. 52 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a. W konsekwencji powyższego, skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.