Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 marca 2026 r. (data wpływu do organu), uzupełnionym następnie pismami z dnia 26 marca 2026 r., 8 czerwca 2026 r. oraz 16 czerwca 2026 r., I. K. (dalej: skarżąca) wniosła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Rektora Wyższej Szkoły Zarządzania i Przedsiębiorczości w Wałbrzychu w przedmiocie rozpoznania pisma z dnia 19 lutego 2026 r. (data wpływu do organu) dotyczącego przeksięgowania pieniędzy z kursu pedagogicznego dla psychologów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Merytoryczną ocenę skargi wniesionej do sądu administracyjnego poprzedza analiza dopuszczalności takiej skargi z punktu widzenia objętej zakresem normowania ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) kognicji sądu administracyjnego do orzekania w sprawie.
Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych reguluje art. 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.).
Z kolei przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej m.in. we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Chodzi tu o: decyzje administracyjne (pkt 1), określone postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (pkt 2), a także w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Ponadto sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w ww. przypadkach (por. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
Zgodnie z powyższym, zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy na mocy powyższych przepisów możliwe jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Innymi słowy, z bezczynnością organu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., mamy zatem do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (zob. wyrok WSA w Warszawie z 19 lutego 2004 r., II SAB 259/03).
Tymczasem w ocenie Sądu żądana czynność w postaci przeksięgowania pieniędzy z kursu pedagogicznego dla psychologów wynika ze stosunku cywilnoprawnego, który łączy studenta i uczelnię na podstawie zawartej umowy. Innymi słowy, czynność której skarżąca domagała się od organu nie mieści się w katalogu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Przy tym dopuszczalność takiej skargi nie wynika również z treści przepisów ustaw szczególnych (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
W konsekwencji przyjąć należało, że skoro wniesiona skarga na bezczynność dotyczy wyłącznie sfery prawa cywilnego (wzajemnych roszczeń wynikających ze stosunku cywilnoprawnego), to w związku z tym jest oczywiście niedopuszczalna.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.