Uzasadnienie
Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.
W dniu 23 grudnia 2025 r. do Urzędu Miejskiego Wrocławia (dalej: UMW) wpłynął wniosek (prośba) M. W. (dalej: autor wniosku, skarżący) o udostępnienie archiwalnych materiałów (projektów, inwentaryzacji lub innych) związanych z nieruchomością: budynek mieszkalny wielorodzinny, usługowy we W. przy "ul. [...]", nr dz. [...]/[...], [...], obręb N., identyfikatory działki: [...]). Pismem z 12 stycznia 2026 r. UMW (Departament Urbanistyki i Architektury) poinformował autora wniosku, że zgodnie z art. 73 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej k.p.a.), prawo wglądu do akt sprawy przysługuje jedynie stronie postępowania, którą w postępowaniu dotyczącym ww. nieruchomości nie jest mocodawca autora wniosku (wnioskodawca, tj. J. F.). Ustosunkowując się do powyższego pisma, w piśmie z 14 stycznia 2026 r., autor wniosku zarzucił, że organ nie rozpoznał jego wniosku w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dowodził, że brak statusu strony nie stanowi podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej, akta zakończonych postępowań administracyjnych stanowią informację publiczną, a ewentualne ograniczenia mogą dotyczyć wyłącznie poszczególnych danych, nie zaś całej dokumentacji. Mając na uwadze powyższe, wezwał organ do rozpoznania jego wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz udostępnienia dokumentów albo wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni. Zagroził skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowoadministracyjnego (złożeniem skargi na bezczynność organu). Datowanym na 26 stycznia 2026 r. pismem - odpowiadając na pismo z 14 stycznia 2026 r. i traktując je jako złożone w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. - dalej: u.d.i.p.) - organ wezwał autora wniosku celem doprecyzowania wniosku, w terminie 7 dni, przez wskazanie konkretnych decyzji i sygnatur kancelaryjnych wniosków, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W dniu 27 stycznia 2026 r. autor wniosku uzupełnił wniosek. Wskazał jako jego przedmiot wszelkie zakończone postępowania administracyjne prowadzone przez Wydział Architektury i Zabytków UMW dotyczące opisanej nieruchomości, obejmujące decyzje o pozwoleniu na budowę, zgłoszenia robót budowlanych, decyzje zmieniające, legalizacyjne i zamienne, wraz z dokumentacją projektową, inwentaryzacjami i załącznikami znajdującymi się w aktach tych postępowań. Pismem z 9 lutego 2026 r. organ zawiadomił, że z uwagi na obszerność wniosku, konieczność wyszukania akt w archiwum i wnikliwego zbadania czy istnieją przesłanki do udostępnienia dokumentacji projektowej, brak jest możliwości udzielenia odpowiedzi w terminie 14 dni, wynikającym z art. 13 u.d.i.p. Wskazał, że odpowiedź zostanie udzielona 27 marca 2026 r. W piśmie z 27 marca 2026 r. organ poinformował, że skoro autor wniosku reprezentuje dzierżawcę/najemcę nieruchomości oraz dochodzi informacji dla celów sprawy indywidualnej o charakterze prywatnym, to żądane przez niego informacje nie mają waloru informacji publicznej i z tego powodu nie mogą być udostępnione.
Dodał, że celem pozyskania wymienionej we wniosku dokumentacji można zwrócić się do właściciela lub zarządcy obiektu, ew. Zarządu Zasobu Komunalnego. W skardze na bezczynność Prezydenta Wrocławia skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie bezczynności organu w rozpoznaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 23 grudnia 2025 r.;
- 2) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni poprzez udostępnienie wnioskowanej dokumentacji albo wydanie decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia 3) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 4) zasądzenie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości do uznania Sądu;
- 5) wymierzenie organowi grzywny;
- 6) zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący uzasadnił swoje stanowisko w sprawie. Wskazał na sprzeczności w procedowaniu organu, który przez ponad 2 miesiące prowadził postępowanie w trybie u.d.i.p. (wzywał do doprecyzowania wniosku, przedłużał termin na podstawie przepisów tej ustawy), by finalnie stwierdzić, że wniosek w ogóle nie dotyczy informacji publicznej i odesłać autora wniosku do odrębnego trybu z art. 73 k.p.a. Dostrzegł liczne naruszenia przez organ regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niedotrzymanie terminów ustawowych, nieudzielenie żądanej informacji i niewydanie decyzji odmownej. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie w całości. Ustosunkowując się do odpowiedzi organu, skarżący podtrzymał skargę w całości i wnosił jak w skardze. Zaakcentował, że wnioskodawca (jego mocodawca) nie był stroną postępowań, których akt dotyczył wniosek i nie miał prawa wglądu do tych akt w trybie art. 73 k.p.a., który to przepis przyznaje prawo wglądu w akta wyłącznie stronom postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), kontrola
- - o której mowa powyżej - obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ani ponagleniem, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej, a jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu, wypełnia wymogi stawiane przez przepisy u.d.i.p.
Odpowiedź dotycząca informacji publicznej winna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego /dalej: WSA/ we Wrocławiu z 25 czerwca 2024 r., IV SAB/Wr 253/24; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych /orzeczenia.nsa.gov.pl/ - dalej: CBOSA), tj.:
- - udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.);
- - jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.);
- - w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy); w tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie; w takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.);
- - odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta Wrocławia w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącego z 23 grudnia 2025 r. (data wpływu do organu).
Brak jest wątpliwości co do tego, że Prezydent Wrocławia - na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej.
Kwalifikacja informacji żądanych przez skarżącego we wniosku jako informacji publicznej wymaga odniesienia do tego pojęcia. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w 2 u.d.i.p. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, wedle którego przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość dotyczącą sfery faktów i danych, wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także do innych podmiotów, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.).
Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań.
Jak podkreśla się w orzecznictwie - a Sąd w składzie orzekającym ocenę tę podziela - pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej i - jako takie - nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów.
Ponadto informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Natomiast sam wniosek nie może służyć wytworzeniu takiej informacji. Tak więc wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, trzeba zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej (por. prawomocne wyroki WSA we Wrocławiu z 11 września 2025 r., IV SAB/Wr 341/25;
z 7 lutego 2024 r., IV SAB/Wr 465/23; dostępne: CBOSA).
Poza sporem w sprawie pozostaje, że Prezydent Wrocławia jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, na którego nałożono obowiązek udostępnienia, pozostającej w jego dyspozycji, informacji publicznej. Sporne w tej sprawie jest, czy żądane we wniosku z 23 grudnia 2025 r. informacje stanowią informację publiczną, jak twierdzi skarżący, czy też takiej informacji nie stanowią, jak ocenia to organ. Przechodząc do oceny charakteru spornej informacji Sąd stwierdził, że żądane przez autora wniosku z 23 grudnia 2025 r., stanowiące element akt zakończonych postępowań administracyjnych o pozwolenie na budowę, projekty budowlane i inwentaryzacje dotyczące konkretnego budynku - jako dokumenty urzędowe - stanowią informację publiczną, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p.
W związku z tym, mimo braku w treści wniosku jednoznacznego zastrzeżenia, że dotyczy on informacji publicznej (także braku powołania przepisów u.d.i.p.), organ winien wniosek skarżącego rozpoznać jako wniosek o udzielenie informacji publicznej ze wszelkimi tego konsekwencjami, czego w sprawie nie zrobił, uznając finalnie, że autor wniosku działa we własnej sprawie.
Biorąc wzgląd na fakt, że podstawową cechą postępowania zmierzającego do otrzymania informacji publicznej jest jego odformalizowanie i uproszczenie oraz że nie istnieje obowiązujący formularz wniosku, żądanie, aby autor wniosku powołał się w treści wniosku na określoną normę prawną, nie znajduje oparcia w przepisach powszechnie obowiązujących. Każde pismo, które wpływa do organu, winno być analizowane pod kątem jego treści i powinien być dla niego stosowany odpowiedni tryb postępowania. W rozpoznawanej sprawie oczywiście błędnie zastosowano tryb z art. 73 k.p.a., zamiast tryb przewidziany w u.d.i.p., skoro autor wniosku (jego mocodawca) nie był stroną postępowania administracyjnego, którego akt zażądano we wniosku.
Niezależnie Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym dla odkodowania treści pojęcia informacji publicznej, jako informacji o działalności organów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1, czy art. 6 ust. 1 u.d.i.p., nie ma znaczenia ocena charakteru interesu w uzyskaniu informacji publicznej przez wnioskodawcę, który jest podmiotem publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, również w powiązaniu z kategorią "sprawy własnej", ani cel, dla jakiego wnioskodawca żąda udostępnienia informacji publicznej. Sposób czynienia użytku z publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, a tym samym i interesu stanowiącego podstawę tego prawa może być analizowany z perspektywy ewentualnego zjawiska nadużywania tego prawa, a wówczas prowadzić do odmowy jego ochrony (zob. wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., III OSK 1560/24: CBOSA).
Sama odmowa udostępnienia informacji publicznej w sytuacji nadużywania publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej powinna następować poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to, że taki stan - sam przez się - nie stanowi usprawiedliwienia do opieszałości w terminowej realizacji wniosku dostępowego. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W świetle u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien bez zbędnej zwłoki, w ustawowym terminie 14 dni: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.) albo też powiadomić o powodach opóźnienia w udzieleniu informacji w ww. ustawowym terminie oraz terminie, w jakim udostępni informację (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Sąd zauważa, że nie każda informacja publiczna podlega udostępnieniu podmiotowi o nią występującemu, pomimo że spełniony został warunek posiadania przez żądany zakres wiadomości statusu takiej informacji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Ustęp 2 art. 5 tej ustawy stanowi z kolei, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Przy czym odmowa udostępnienia informacji publicznej, w sytuacji stwierdzenia przez podmiot zobowiązany, że spełnione zostały przesłanki z art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, na podstawie art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wówczas w decyzji takiej organ powinien wyjaśnić zasadność przyjęcia w danym przypadku zaistnienia ograniczenia (np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, tajemnicę ustawowo chronioną) w udostępnieniu informacji publicznej. Prawidłowość (zasadność) zastosowania art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. może być z kolei zweryfikowana dopiero na etapie ewentualnej sądowoadministracyjnej kontroli tej decyzji, nie zaś w momencie badania skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Okoliczność, że wnioskowane informacje mogą zawierać dane wrażliwe nie zmienia charakteru tych informacji jako publicznych. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że nie udzielając skarżącemu informacji publicznej na jego wniosek z 23 grudnia 2025 r. w ustawowym terminie, ew. nie wydając decyzji odmownej, organ dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej.
Reasumując, Sąd - w pkt II zdaniu pierwszym sentencji wyroku - stwierdził tym samym bezczynność organu w załatwieniu wniosku, zaś w pkt I zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądził w pkt II zdaniu drugim sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego, czego w sprawie Sąd się nie dopatrzył. Zdaniem Sądu, postępowanie organu było wynikiem błędnego rozumienia procedur związanych z udzielaniem informacji publicznej. Orzekając jak w pkt I-II sentencji wyroku Sąd działał na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a.
Zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej oraz wymierzenia organowi grzywny (nie uwzględnił wniosków skarżącego i oddalił jego skargę w tym zakresie na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a.; pkt III sentencji wyroku). W tym przypadku Sąd zważył bowiem na fakt, że organ nie dopuścił się rażącej bezczynności.
O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku). Zasądzona od organu na rzecz skarżącego kwota kosztów odpowiada wartości wpisu sądowego, jaki uiścił on inicjując postępowanie sądowe. Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.