Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 20 października 2026 r., sygn. akt IV SAB/Wr 341/26

Uzasadnienie

Pismem z 10 marca 2026 r. S. Ć. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Gminy Trzebnica w usunięciu naruszenia prawa.

W skardze skarżący zaskarżył: 1) bezczynność Burmistrza Gminy Trzebnica w zakresie niewykonania przez niego ustawowego obowiązku zapewnienia skarżącemu, jako radnemu oraz mieszkańcowi gminy dostępu do informacji o działalności organu udostępnianej za pośrednictwem oficjalnego portalu gminy na portalu społecznościowym Facebook;

2) czynność Burmistrza Gminy Trzebnica polegającą na świadomym podtrzymywaniu blokady technicznej (tzw. bana) nałożonej na profile Skarżącego (zarówno na prywatny jak i służbowy, wynikający z pełnienia stanowiska radnego gminy). Wniósł o zobowiązanie Burmistrza Gminy Trzebnica do niezwłocznego odblokowania wspomnianych powyżej profili, przywrócenia pełnej interaktywności w serwisie Facebook, stwierdzenie, że bezczynność i czynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie.

Mając na uwadze treść skargi, Sąd zakwalifikował pismo strony jako skargę na bezczynność organu w usunięciu naruszenia prawa polegającego na "podtrzymywanie bezprawnej blokady użytkownika na oficjalnym profilu organu w serwisie Facebook" (zgodnie z treścią nagłówka skargi).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;

1. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
2. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
3. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
4. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
5. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
6. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
7. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
8. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dostrzega się rolę mediów społecznościowych jako narzędzia do bezpośredniego kontaktu organów samorządu terytorialnego z mieszkańcami. Dla przykładu, WSA we Wrocławiu stwierdził, że: "Profil organu na portalu społecznościowym Facebook jest oficjalnym (urzędowym) profilem w mediach społecznościowych oraz że profil ten służy jako narzędzie pomocne przy wykonywaniu zadań publicznych oraz do kontaktu z mieszkańcami" (por. wyroku z dnia 26 września 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 288/23, publ. ONSAiWSA oraz w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).

Z kolei WSA w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, że: "organy administracji publicznej korzystają też, dobrowolnie, z mediów społecznościowych, czy to w celach informacyjnych, czy promocyjnych, komunikując się w ten sposób z członkami wspólnoty samorządowej i nie tylko. Praktykę taką trzeba więc uznać za działanie w ramach wykonywania władzy publicznej. Jak już bowiem wskazano, organy świadomie i dobrowolnie podejmują aktywność w mediach społecznościowych i koncentruje się ona na informowaniu społeczeństwa o efektach i realizacji przez nie zadań własnych lub zleconych, a także do promocji samych organów czy regionu. W mediach tych często porusza się także problemy lokalnej społeczności, co nie tylko pozwala na ich ujawnianie, ale też rozwiązanie, również dzięki samopomocy społecznej. Taki sposób komunikacji zapewnić może większą skuteczność działań informacyjnych czy promocyjnych, gdyż dla wielu osób skorzystanie z medium społecznościowego stanowi najprostszy sposób docierania do informacji" (por. wyrok z dnia 19 stycznia 2023 r., sygn. akt II SAB/Go 113/22- dostępne w CBOSA).

Nie każda forma aktywności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, stanowi formę czynności z zakresu administracji publicznej. W związku z tym - jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 lutego 2025 r. - nie każdy przejaw aktywności takiego podmiotu może stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie z dnia 7 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 2937/24 – dostępne w CBOSA). Niewątpliwie, profil w mediach społecznościowych określonego organu nie służy, co do zasady, do kontaktów z tym organem. Organ nie ma obowiązku posiadania profilu w mediach społecznościowych i nie jest to oficjalny kanał komunikacji z nim. Posiadanie przez poszczególne organy strony w portalu społecznościowym typu Facebook służy zazwyczaj promocji, a informacje tam zawarte są dostępne nawet pomimo zablokowania możliwości dokonywania komentarzy, które nie mają związku z działalnością organu, są złośliwe czy obraźliwe (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 14 października 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 552/24 – dostępne w CBOSA).

Z tych względów owo "zablokowanie profilu", które kwestionuje skarżący, nie mogło być zakwalifikowane jako czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tym samym za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu w zakresie braku odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w zakresie odblokowania profilu skarżącego na portalu Facebook, jak również podtrzymywanie owej blokady znajduje się poza kognicją sądów administracyjnych, co też, jak zostało już wcześniej wspomniane, uniemożliwia rozpoznanie takiej skargi merytorycznie. Ustawodawca nie zobowiązuje żadnego podmiotu do posiadania mediów społecznościowych, inaczej zaś ma się to do posiadania strony internetowej w postaci Biuletynu Informacji Publicznej, a obowiązek ten wynika z art. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.).

Mając na uwadze treść powołanych przepisów określających właściwość sądów administracyjnych oraz samej materii sprawy, stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, nie dotyczy ona bowiem wskazanego wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w we Wrocławiu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w pkt. I sentencji.

Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi znajduje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.