Uzasadnienie
Przedmiotem skargi O. T. (dalej: Strona, Skarżący) jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: organ, Wojewoda) w przedmiocie przekazania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy zgodnie z właściwością.
W dniu 10 lutego 2025 r. Skarżący złożył w organie wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
Następnie pismem z dnia 3 czerwca 2025 r., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, poinformował o zmianie miejsca pobytu na R. i wniósł o przekazanie wniosku dotyczącego udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy do Wojewody Podkarpackiego. Do pisma załączono pełnomocnictwo dla radcy prawnego.
Żądanie to ponowił w piśmie z dnia 27 października 2025 r.
Pismem z dnia 31 października 2025 r. Strona wniosła ponaglenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.
Pismem z dnia 11 grudnia 2025 r. organ z uwagi na złożenie niekompletnego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) wezwał pełnomocnika Strony w terminie 7 dni do przedstawienia ważnego pełnomocnictwa do reprezentowania Strony pod rygorem pominięcia w sprawie oraz poinformował o treści art. 33 § 1 k.p.a. Dodatkowo poinformował o konieczności uiszczenia opłaty skarbowej.
W dniu 12 grudnia 2025 r. pełnomocnik Strony przedłożył pełnomocnictwo poświadczone za zgodność z oryginałem oraz dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Zawiadomieniem z dnia 15 grudnia 2025 r. organ działając na podstawie art. 19 i art. 65 § 1 k.p.a. przekazał zgodnie z właściwością miejscową Wojewodzie Podkarpackiemu wniosek Strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
Strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 4 listopada 2025 r. za pośrednictwem organu złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego dotyczącą przekazania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Jednocześnie pełnomocnik Skarżącego wniósł o: zobowiązanie organu do przekazania wniosku w terminie 2 tygodni od uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu; stwierdzenie, że do bezczynności doszło z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych oraz rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie prawa w postaci: naruszeniu art. 12 § 1 i 2 k.p.a. polegające na działaniu w sposób sprzeczny niż określony w tej normie prawnej nakazującej działać w sprawie wnikliwie i szybko, poprzez posłużenie się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również poprzez niezałatwienie sprawy niezwłocznie pomimo tego, iż w sprawie nie trzeba było zbierać dowodów, informacji lub wyjaśnień; naruszenia art. 35 § 3 k.p.a. polegające na niezałatwieniu sprawy w terminie miesiąca pomimo tego, iż w sprawie nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz naruszenia art. 36 § 1 k.p.a. polegające na niezawiadomieniu strony o niezałatwieniu sprawy w terminie mimo, iż działania takiego wymaga wspomniana norma prawna.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniach 3 czerwca 2025 r. oraz 27 października 2025 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o przekazanie do Wojewody Podkarpackiego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Pomimo wniesienia ponaglenia Wojewoda Dolnośląski do dnia dzisiejszego nie przekazał wniosku. Zgodnie z dyspozycją art. 35 § 2 k.p.a., sprawa taka powinna być załatwiona niezwłocznie, ponieważ nie wymaga prowadzenia żadnego postępowania administracyjnego. Zauważył, że w sprawie niniejszej można by ewentualnie wziąć pod uwagę termin jednego miesiąca na załatwienie sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 35 § 3 k.p.a., natomiast w żadnym przypadku nie może mieć zastosowania norma pozwalająca na dwumiesięczny termin załatwienia sprawy jako szczególnie skomplikowanej.
W związku z powyższym, sprawa powinna być załatwiona niezwłocznie. Natomiast Wojewoda Dolnośląski nie przekazał wniosku do dnia dzisiejszego pomimo kategorycznego brzmienia art. 35 § 2 i 3 k.p.a. Ponieważ organ nie wydał rozstrzygnięcia w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., pełnomocnik Skarżącego w dniu 31 października 2025 r. wniósł do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponaglenie na podstawie art. 37 § 1 k.p.a.
Wskazał, że odnośnie samych podstaw niniejszej skargi to Wojewoda Dolnośląski, w ww. sprawie pozostaje zarówno w stanie bezczynności, jak i przewlekłości. Wynika to z faktu, iż w przedmiotowym postępowaniu nie wydał on decyzji w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. (bezczynność) a postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Uprzedzając ewentualne argumenty Wojewody Dolnośląskiego, związane z ilością prowadzonych postępowań i "obiektywnymi" trudnościami dotyczącymi pracowników Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, ich obciążenia pracą na tle innych organów, to zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma to żadnego znaczenia dla obowiązku terminowego załatwienia sprawy administracyjnej. W syntetyczny sposób ujął to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który w wyroku z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Po 71/16 stwierdził, iż swej bezczynności i przewlekłego postępowania organ nie może tłumaczyć trudnościami kadrowymi, brakiem etatów esy też środków wynikającymi z dużej liczby spraw qy też środków pieniężnych. Dla zasadności skargi na przewlekłe postępowanie nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też błędnym przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane.
Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie można pominąć generalnej zasady postępowania wyrażonej w art. 12 k.p.a., czyli zasady szybkości postępowania. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wojewoda Dolnośląski w tym konkretnym przypadku naruszył tę normę w sposób rażący.
Ponadto postępowanie Wojewody Dolnośląskiego, narusza również dyspozycję art. 36 § 1 k.p.a. zgodnie z którym o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Co więcej w sprawie nie ma zastosowania art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. Norma ta dotyczy wyłącznie postępowań prowadzonych na podstawie ustawy o cudzoziemcach. Natomiast wniosek o przekazanie sprawy rozpatrywany jest wyłącznie na podstawie przepisów k.p.a.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Stosownie do przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga jest uzasadniona, gdyż Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania w przekazaniu wniosku Skarżącego zgodnie z właściwością miejscową.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W opinii Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę przekazanie sprawy zgodnie z właściwością miejscową mieści się w zakresie opisanych czynności z zakresu administracji publicznej, co uzasadnia dopuszczalność skargi na bezczynność organu w tym względzie. Jest to niewątpliwe czynność materialno-techniczna z zakresu administracji i dotyczy obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jako taka nie podlega, co prawda zaskarżeniu, co zgodnie z powołanym zapisem art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., nie uchyla możliwości zaskarżenia bezczynności w tym względzie (por. J. Wegner [w:] Z. Kmieciak, M. Wojtuń, J. Wegner, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, art. 65).
Strona zażądała stwierdzenia obu form naruszenia przepisów dotyczących szybkości prowadzenia postępowania przez organy administracji. W ocenie Sądu brak było podstaw do ich rozdzielenia na dwie odrębne sprawy i prowadzenie ich pod odrębnymi sygnaturami w okolicznościach niniejszej sprawy. Strona zarzuciła bowiem organowi bezczynność oraz prowadzenia postępowania w sposób przewlekły, które miały miejsce w jednym postępowaniu, czyli takie naruszenia przepisów, które jest oparte na tym samym stanie faktycznym. W przypadku rozdzielenia żądania stwierdzenia bezczynności, jak i żądania przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, mogłoby w praktyce dojść do oceny tych samych okoliczności w dwóch odrębnych postępowaniach.
Zatem gdy zarzuty dotyczą bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w tych samych okolicznościach faktycznych, to ocena czy organ pozostaje bezczynny i czy postępowanie prowadzone było przewlekle winna być dokonana w jednym postępowaniu niezależnie od tego czy wniesiono jedną skargę zawierającą zarzuty dotyczące zarówno bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania, czy też dwie skargi wyodrębniające te dwie instytucje prawne.
Rozpoznając zasadność tak skonstruowanej skargi w pierwszej kolejności odnotować należy, że co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one Stronie w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność i przewlekłość organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Przepis artykuł 53 § 2b p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Strona spełniła formalny wymóg wniesienia skargi, gdyż poprzedziła ją wniesieniem stosownego ponaglenia do właściwego organu w dniu 31 października 2025 r. Z treści przedmiotowego ponaglenia wynika, że Strona zarzuca organowi bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania. Tym samym formalna przesłanka do złożenia skargi w niniejszej sprawie została spełniona.
Zgodnie z brzmieniem art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tego Kodeksu i mamy z nią do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również wówczas, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej.
Z kolei pojęcie przewlekłości postępowania zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., jako stan, w którym postępowanie prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość występuje w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia i bez uzasadnionej i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (vide: wyrok WSA we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 69/15 oraz o sygn. akt II SAB/Wr 7/16, i sygn. III SAB/Wr 5/17, CBOSA).
Zgodnie zaś z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W myśl art. 35 § 1 i 2 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki.
Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy załatwienia sprawy (art. 35 § 4 k.p.a.).
O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).
Jak wynika z akt sprawy wniosek Skarżącego został złożony do organu właściwego w zakresie wydania decyzji o zezwoleniu na pobyt czasowy w dniu 10 lutego 2025 r., co uległo zmianie w toku postępowania. O fakcie tym pełnomocnik Skarżącego pismem z dnia 3 czerwca 2025 r. powiadomił organ, ponawiając następnie ww. informację w piśmie z dnia 27 października 2025 r. Pismem z dnia 31 października 2025 r. Strona wniosła ponaglenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, a w dniu 4 listopada 2025 r. skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego dotyczącą przekazania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Pomimo tego dopiero pismem z dnia 11 grudnia 2025 r. organ wezwał pełnomocnika Strony w terminie 7 dni do przedstawienia ważnego pełnomocnictwa do reprezentowania Strony pod rygorem pominięcia w sprawie oraz poinformował o treści art. 33 § 1 k.p.a. Dodatkowo poinformował o konieczności uiszczenia opłaty skarbowej.
W dniu 12 grudnia 2025 r. pełnomocnik Strony przedłożył pełnomocnictwo poświadczone za zgodność z oryginałem oraz dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zawiadomieniem z dnia 15 grudnia 2025 r. organ działając na podstawie art. 19 i art. 65 § 1 k.p.a. przekazał zgodnie z właściwością miejscową Wojewodzie Podkarpackiemu wniosek Strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Zatem wniosek Strony o przekazanie sprawy zgodnie z właściwością pozostawał bez reakcji organu ponad 6 miesięcy. Nadto organ nie wykonywał również dyspozycji art. 36 k.p.a., tj. nie informował Strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i nie wskazywał nowego terminu załatwienia sprawy.
Na dzień wniesienia przez Stronę skargi (4.11.2025 r.), sprawa w z wniosku Strony nie została załatwiona. Powyższe stanowi, że Wojewoda naruszył zasady i terminy określone w art. 35 oraz w art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12, a w konsekwencji art. 6 k.p.a.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Stosownie zaś do art. 104 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwoleń, o których mowa w art. 139a ust. 1 i art. 139o ust. 1, udziela lub odmawia jego udzielenia wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji.
Zatem miejsce pobytu cudzoziemca determinuje właściwość organu. Jednocześnie żaden z przepisów szczególnych jakimi są regulacje ustawy o cudzoziemcach oraz przepisy ogólne w stosunku do nich, czyli zapisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają norm utrwalających właściwość organu istniejącą w dacie złożenia wniosku. Oznacza to, że w chwili powiadomienia przez Stronę lub powzięcia z urzędu wiedzy o zmianie miejsca pobytu strony postępowania obowiązkiem organu jest przekazanie sprawy do organu właściwego w rozumieniu art. 104 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.
Pod pojęciem "załatwienia sprawy" należy rozumieć nie tylko wydanie aktu władczego kończącego postępowanie, ale również podjęcie działania na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie (wyrok WSA w Szczecinie z 18.05.2022 r., II SAB/Sz 25/22, LEX nr 3351245). Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności wtedy, gdy stwierdzając swoją niewłaściwość w sprawie, bądź kwestionując swoją właściwość nie podejmuje działań stosownie do unormowań wskazanych w przepisach art. 65 i 66 k.p.a. (wyrok NSA z 18.06.2024 r., III OSK 1871/22, LEX nr 3737150).
W świetle zaistniałych okoliczności Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, jak i przewlekłego powadzenia postępowania w rozpoznaniu złożonego przez Stronę wniosku, o czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Wynika to z faktu, iż w przedmiotowym postępowaniu organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. (bezczynność) a postępowanie było prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Sąd uznał zarazem, że bezczynność i przewlekłość nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.
Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 197/19). Postawę Wojewody musiałaby cechować długotrwała i niezrozumiała bierność. Tymczasem organ pozostawał w błędnym przekonaniu, o czym świadczy treść odpowiedzi na skargę, że treść przepisów polskiego prawa wprowadziła spoczywanie terminów do załatwienia wniosku Strony. Organ respektował więc przepisy ustawy szczególnej (u.o.p.), natomiast wniosek o przekazanie sprawy rozpatrywany jest wyłącznie na podstawie przepisów k.p.a., co wprawdzie nie uwalnia organu od zarzutu bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, jednakże powoduje, że nie można w tym zakresie przypisywać organowi lekceważenia prawa w stosunku do Strony.
Z uwagi na przekazanie wniosku Skarżącego zgodnie z właściwością Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do przekazania wniosku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).
O kosztach postępowania (pkt III sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.). Na koszty postępowania złożyła się kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.