Uzasadnienie
A. Z. (dalej: skarżący) w dniu 18 marca 2026 r. złożył skargę na bezczynność Rady Gminy Zgorzelec (dalej też: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 3 lutego 2026 r.
W złożonym – drogą elektroniczną - w dniu 3 lutego 2026 r. ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej – skarżący zwrócił się o udostępnienie kopii opinii Dyrektora R. we W. dotyczącej uchwały nr 143/2025 Rady Gminy Zgorzelec w sprawie projektu regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, wraz z całością korespondencji w tym zakresie. Przedstawił uzasadnienie żądania oraz wniósł, by informację we wnioskowanym zakresie organ przesłał skarżącemu w formie elektronicznej.
Organ w odpowiedzi – przesłanej drogą elektroniczną - z dnia 18 lutego 2026 r. poinformował skarżącego o przekazaniu kopii żądanego pisma jako załącznika.
W skardze na bezczynność organu w zakresie nierozpoznania w całości wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 3 lutego 2026 r. skarżący wniósł o 1) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 3 lutego 2026 r. w całości poprzez: udostępnienie kopii pisma Zarządu P. "[...]" sp. z o.o. z dnia 20 października 2025 r. stanowiącego pismo przewodnie przekazujące Radzie Gminy Zgorzelec projekt regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków ewentualnie wydanie aktu przewidzianego prawem, jeżeli organ twierdzi, że zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia tej informacji;
- 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;
- 3) stwierdzenie, ze bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych;
- 5) rozpoznanie sprawy także pod nieobecność skarżącego. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ na wniosek skarżącego z dnia 3 lutego 2026 r. udostępnił mu jedynie opinię Dyrektora R. we W., natomiast nie udostępnił żądanej w całości korespondencji i nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w pozostałym zakresie. Wyjaśnił, że w związku z niepełnym wykonaniem ww. wniosku wezwał organ pismem z dnia 23 lutego 2026 r. do uzupełnienia odpowiedzi, w którym wyraźnie wskazał, że wniosek z 3 lutego 2026 r. obejmował również korespondencję związaną z procedurą opiniowania projektu regulaminu, w tym w szczególności pismo przewodnie przekazujące projekt regulaminu do zaopiniowania, ewentualne wezwania do uzupełnień, odpowiedzi organu opiniującego, korespondencję mailową i wszelkie inne dokumenty związane z procedurą opiniowania. Przedstawił też przebieg dalszej korespondencji z organem. Do skargi dołączył kopie dokumentów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wskazał, że udzielił skarżącemu pełnej odpowiedzi na wniosek z dnia 3 lutego 2026 r., a także na dalsze wnioski skarżącego (z dnia 23 lutego 2026 r. i 4 marca 2026 r.) Wskazał, że działania skarżącego stanowią przykład nadużycia prawa do informacji publicznej, ponieważ skarżący - jako przedsiębiorca skonfliktowany z P. "[...]" – stale i wielokrotnie wnosi do organów Gminy Zgorzelec zapytania realnie o te same informacje. Działania skarżącego nie zmierzają do realizacji prawa podmiotowego do informacji publicznej, ale są ukierunkowane na utrudnienia pracy organu poprzez "zarzucanie" organu wnioskami w zasadzie tożsamymi przedmiotowoW piśmie procesowym z dnia 24 marca 2026 r. skarżący złożył replikę na odpowiedź na skargę. W piśmie tym zawarł m.in. wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dołączył też zdjęcie pojazdu MPGK oraz wydruk GPS pojazdu 014 z dnia 4 marca 2025 r.
W piśmie procesowym z dnia 10 kwietnia 2026 r. skarżący przedstawił replikę na odpowiedź na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że sprawa dotyczy bezczynności organu w rozpoznaniu wyłącznie wniosku skarżącego z dnia 3 lutego 2026 r.
W sprawie poddanej kontroli sądowej skarżący w dniu 3 lutego 2026 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. "kopii opinii Dyrektora R. we W. dotyczącej uchwały nr 143/2025 Rady Gminy Zgorzelec w sprawie projektu regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, wraz z całością korespondencji w tym zakresie.".
Na wniosek ten organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 18 lutego 2026 r. przesyłając kopię ww. opinii.
Skarżący nie zgadza się, że udzielona odpowiedź jest kompletna, ponieważ organ nie przekazał całości korespondencji.
Prawo do informacji publicznej jest gwarantowane Konstytucją RP i wynika z jej art. 61 ust. 1, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Instytucja dostępu do informacji publicznej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.).
Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 oraz stosownie do art. 11 przez wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych, jak również przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; udostępniania w "portalu danych" (pkt 4).
Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy, jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.
Na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność wystąpi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot ten nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji w terminie przewidzianym w ustawie, tj. nie podejmuje czynności przewidzianych w art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 lub art. 16 u.d.i.p. i nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji odmownej w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt III OSK 1092/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., sygn. II SAB/Łd 107/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2022r., sygn. akt II SAB/Rz 172/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke 111/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r., II SAB/Wa 54/10, CBOSA).
Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Ocena istnienia bezczynności dokonywana jest na moment wniesienia skargi, zakończenie postępowania (rozpoznanie wniosku strony) już po wniesieniu skargi na bezczynność może skutkować umorzeniem postępowania w przedmiocie zobowiązania do rozpoznania sprawy/wniosku, o ile skarga okaże się zasadna.
Sąd w składzie orzekającym nie ma wątpliwości, że Rada Gminy Zgorzelec jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p.
Żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jako objęta przepisem art. 6 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 u.d.i.p.
Sporne jest natomiast, czy udzielona informacja jest kompletna i adekwatna względem zgłoszonego we wniosku żądania.
Kontrola legalności działania organu w tym zakresie doprowadziła Sąd do wniosku, że organ w piśmie z dnia 18 lutego 2026 r. udzielił adekwatnej i kompletnej odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 3 lutego 2026 r. Udostępnił bowiem żądaną kopię opinii, natomiast nieudostępnienia "całości korespondencji w tym zakresie" nie można uznac za bezczynność organu. Z wniosku nie wynika o jaką korespondencję chodzi, czy dotyczy ona ww. opinii, czy uchwały Rady Gminy Zgorzelec. Niejasno, niekonkretnie sformułowane żądanie obciąża wnioskodawcę ryzkiem nieudzielenia informacji. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie ma obowiązku domyślać się zakresu żądania, które powinno być jasne. Jak sam skarżący wskazał w skardze, żądanie w tym zakresie doprecyzował w piśmie z dnia 23 lutego 2026 r.
W konsekwencji wskazanych okoliczności Sąd uznał, że organ nie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego.
Sąd dostrzega, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia 3 lutego 2026 r. z jednodniowym przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Tak nieznaczne przekroczenie przez organ ustawowego terminu udostępnienia informacji publicznej nie stanowi wystarczającej podstawy stwierdzenia bezczynności organu w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z tych względów Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.