Uzasadnienie
W dniu 24 lutego 2026 r. K. G. (dalej: skarżący) złożył do Z. "[...]" Sp. z o.o. w B. (dalej: Spółka) wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie "ile w 2025 r. Spółka zapłaciła za reklamę (chodzi o banery, artykuły sponsorowane itp.) w gazecie i portalu Bolec. Info".
W odpowiedzi na wniosek, Spółka w piśmie z 6 marca 2026 r. podniosła, że żądanie wniosku nie może zostać zrealizowane w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.). Wskazała, że nie jest objęta przepisami ustawy, gdyż nie wykonuje zdań publicznych, prowadzi działalność komercyjną i nie figuruje w Biuletynie Informacji Publicznej.
Pismem z 11 marca 2026 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Spółki w zakresie wniosku z 24 lutego 2026 r. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki, gdyż w jego ocenie Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.), a wnioskowana przez niego informacja posiada walor informacji publicznej, gdyż dotyczy informacji o majątku publicznym. Tym samym Spółka winna udzielić odpowiedzi na wniosek w trybie i formie wynikającym z przepisów u.d.i.p.
Skarżący wniósł o stwierdzenie, że Spółka pozostaje bezczynna w rozpoznaniu jego wniosku z 24 lutego 2026 r., a bezczynność ta miała charakter rażący; zobowiązanie Spółki jako podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem; zasądzenie od podmiotu zobowiązanego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę, Spółka wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze. zm., dalej: p.p.s.a.), obejmuje m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.). Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Konstruując definicję pojęcia informacja publiczna, należy mieć na uwadze kryterium podmiotowe i przedmiotowe.
Kryterium podmiotowe wskazuje podmioty, o których informacja może być uznana za informację publiczną. Krąg tych podmiotów określony został w przepisie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Należą do nich organy władzy publicznej, a także osoby pełniące funkcje publiczne. Dotyczy to również organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób i jednostek organizacyjnych, ale tylko w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej, gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Ten konstytucyjnie określony katalog podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej jest rozwijany na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
- 1) organy władzy publicznej;
- 2) 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
3)podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Z kolei, definicja przedmiotowa związana jest z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zawartym w nim pojęciu sprawy publicznej. Nie każde bowiem działanie organu władzy publicznej będzie przedmiotem informacji publicznej, ale tylko takie, które zawiera dodatkowy element w postaci sprawy publicznej. Odnosi się zatem do funkcjonowania państwa i jego organów, dotyczącego interesów szerszej grupy obywateli lub (co istotne w sprawie) gospodarowania mieniem publicznym. Posługiwanie się przy wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wyłącznie lub przede wszystkim kryterium podmiotowym jest nieuprawnione, zwłaszcza jeśli zważyć, że ustawa traktuje prawo do informacji publicznej jeszcze szerzej niż normy konstytucyjne. Daje ona prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku.
Dostępu do informacji publicznej może natomiast domagać się natomiast każda osoba fizyczna. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, niemniej konkretne żądanie udzielenia informacji musi podlegać wstępnej ocenie pod kątem tego, czy mamy do czynienia z informacją o sprawach publicznych ważnych i interesujących dla ogółu. Wymaga to od podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji obiektywizacji treści złożonego wniosku, natomiast podmiot wnioskujący o udzielenie informacji powinien mieć obiektywny, a nie subiektywny interes w jej uzyskaniu.
Mając na uwadze powyższe uregulowania ustawowe, rozważyć zatem należało, czy Z. "[...]" Sp. z o.o. w B. są podmiotowo i przedmiotowo zobowiązane do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. oraz czy żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p.
Podkreślenia wymaga, że w sprawie skarga została wniesiona na bezczynność Z. "[...]" Sp. z o.o. w B. w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z 24 lutego 2026 r. Wniosek ten nie został zatem skierowany do "organu władzy publicznej", czy też do "innego podmiotu wykonującego zadania publiczne" w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., lecz do spółki prawa handlowego, której podstawowym i przeważającym obszarem działalności jest produkcja ceramicznych wyrobów stołowych i ozdobnych (PKD 23.41.Z) oraz produkcja pozostałych wyrobów ceramicznych (PKD 23.49.49Z). Z tych też powodów, zdaniem Spółki, Spółka nie mogła "zrealizować wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż (w szczególności) nie jest podmiotem objętym jej przepisami, bowiem nie wykonuje zdań publicznych, prowadzi działalność komercyjną, zajmuje się "produkcją towarów na sprzedaż". Z takim stanowiskiem Spółki nie sposób się jednak zgodzić, gdyż wbrew jej twierdzeniom – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. – podlega ona ustawie o dostępie do informacji publicznej, co z kolei oznacza, że była zobowiązana do rozpoznania wniosku skarżącego w trybie u.d.i.p., czego jak wynika z akt sprawy nie uczyniła.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że – stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. – obowiązki związane z udostępnianiem informacji publicznej spoczywają poza władzami publicznymi oraz innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne na podmiotach:
- 1) wykonujących zadania publiczne;
- 2) dysponujących majątkiem publicznym;
- 3) w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego mają pozycje dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów; przy czym treść art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wskazuje, co ma zasadnicze znaczenie w sprawie, że nie jest koniecznym, aby podmiot niebędący władzą publiczną był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, gdy spełnione są łącznie wszystkie przesłanki określone w tym przepisie. Wystarczy jedna przesłanka, aby uznać, że taki podmiot jest podporządkowany reżimowi u.d.i.p. (wyrok NSA z 29 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2668/17).
Z. "[...]" Sp. z o.o. w B. nie wykonują wprawdzie zadań publicznych, lecz spełniają pozostałe dwie przesłanki, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., gdyż dysponują majątkiem Skarbu Państwa, który bezspornie ma pozycję dominującą w Spółce wpisanej do Rejestru Przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej IX Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem: KRS [...].
Z treści umowy (tekst jednolity przyjęty Uchwałą Rady Nadzorczej Nr 35/X/202/ z 25 kwietnia 2020 r., dostępny na stronie internetowej Spółki) wynika, że Z. Sp. z.o.o. w B. powstały w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą: Z. "[...]" w B. (§ 3 umowy). Komercjalizacja oznacza przekształcenie przedsiębiorstwa państwowego w spółkę kapitałową. W jej następstwie powstaje jednoosobowa spółka Skarbu Państwa, do której stosuje się przepisy kodeksu spółek handlowych (art. 5 u.k.p.), przedsiębiorstwo państwowe traci zaś byt prawny (art. 10 u.k.p.). Komercjalizacja prowadzi do sukcesji uniwersalnej w sferze praw i obowiązków prywatnoprawnych oraz publicznoprawnych (art. 1 ust. 1 u.k.p., art. 6 u.k.p.) o dość szerokim zakresie przedmiotowym. Przepis art. 7 u.k.p. wymusza sporządzenie bilansu przedsiębiorstwa państwowego, jako bilansu zamknięcia na dzień komercjalizacji. Bilans taki staje się bilansem otwarcia spółki.
Fundusze własne przedsiębiorstwa to suma kapitału zakładowego i kapitału zapasowego spółki. Przedsiębiorstwo nie może pozostawić części majątku albo przeznaczyć go na inny cel niż komercjalizacja. W całości przechodzi on na spółkę. Dalej, z treści § 7 umowy wynika, że kapitały własne Spółki pokryte zostały funduszami własnymi ww. przedsiębiorstwa państwowego (§ 7 umowy). Kapitał zakładowy tej Spółki wynosi 6.502.000,00 zł i dzieli się na 13.004 udziały, które w całości objął Skarb Państwa (§ 8 umowy).
Do Spółki stosuje się zatem przepisy ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks Spółek Handlowych oraz przepisy ustaw: z 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników; z 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami i z 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (§ 5 umowy). Wspólnikowi Spółki – Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez podmiot uprawniony do wykonywania praw zgodnie z art. 7 i 8 ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym przysługują uprawnienia wynikające z umowy oraz wynikające z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Z treści § 11 umowy wynika, że Skarbowi Państwa (w okresie, gdy jest wspólnikiem Spółki) przysługuje prawo do:
- 1) otrzymywania informacji o Spółce w formie sprawozdania kwartalnego;
- 2) otrzymywania informacji o wszelkich istotnych zmianach w finansowej i prawnej sytuacji Spółki;
- 3) otrzymywania zawiadomienia o zwołaniu Zgromadzenia Wspólników (...);
- 4) otrzymywania kopii wszystkich uchwał Rady Nadzorczej oraz protokołów z tych posiedzeń Rady Nadzorczej, na których dokonywana jest roczna ocena działalności Spółki, podejmowane są uchwały w sprawie zawieszenia w czynnościach członków Zarządu, zgłaszane wnioski odnośnie ich powołania lub odwołania oraz z tych posiedzeń, na których złożono zdanie odrębne od podjętych uchwał.
Z powyższego wynika po pierwsze, że właścicielem wszystkich udziałów Spółki jest Skarb Państwa (patrz: § 3 i 8 umowy oraz aktualny odpis KRS), co bez wątpienie pozwala na uznanie, że Z. "[...]" Sp. z o.o. w B. są osobą prawną, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ustawy z 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2025 r. poz. 1714). Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 10 tej ustawy domniemywa się, że przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli udział w rynku właściwym przekracza 40%. Skarb Państwa posiadający 100 % udziałów w Z. "[....]" Sp.z o.o. w B. spełnia zatem kryteria określone w art. 4 ust. 1 pkt 5 in fine u.d.i.p., pozwalające na zakwalifikowanie Spółki do grona podmiotów podlegających reżimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Tym samym Z. "[...]" Sp. z o.o. w B. są objęte działaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie poprzez "charakter wykonywanych zadań", lecz z uwagi na występującą w tej spółce strukturę właścicielską (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 828/15, LEX nr 1941031). Dlatego też, nie sposób zgodzić się z argumentacją Spółki, która z uwagi na okoliczność, że "nie wykonuje zadań publicznych" usiłuje dowieść, że nie podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Po wtóre, rację przyznać należy skarżącemu, że Spółka dysponuje majątkiem publicznym. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym "majątek publiczny" oznacza mienie państwowe, komunalne, mienie należące do sektora finansów publicznych w rozumieniu ustawy o finansach publicznych oraz mienie należące do banków i spółek prawa handlowego, w których Skarb Państwa posiada ponad 50% udziałów w kapitale zakładowym (por. biuletyn Komisji Nadzwyczajnej dla rozpatrzenia projektów ustaw, nr 8 z 27 marca 2001 r., druk sejmowy nr 79132). Odnosząc się do argumentacji Spółki, iż "aktywa Spółki stanowią jej własność i nie są one majątkiem Skarbu Państwa (zatem nie jest majątkiem publicznym)", czy też, że "Skarb Państwa (posiada udziały w kapitale zakładowym Spółki), nie jest zaś właścicielem jej majątku, ten bowiem pozostaje w jej posiadaniu", wskazać należy, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietna 2019 r., sygn. akt I OSK 881/18, okoliczność, iż Spółka (...) posiada także swój majątek, pozostaje bez znaczenia, gdy żądanie udzielenia informacji publicznej odnosi się do majątku publicznego.
W sytuacji gdy Skarb Państwa zaangażował w Spółkę środki publiczne w wysokości 100% kapitału Spółki (co bezspornie miało miejsca w sprawie), to majątek ten (jako majątek pierwotny Spółki) nie jest wyłączony spod kontroli publicznej. Nie stoi temu na przeszkodzie okoliczność, że majątek którym dysponuje Spółka nie jest własnością akcjonariuszy (w sprawie udziałowców), lecz własnością Spółki (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2017 r., w sprawie o sygn. akt. I OSK 307/16, LEX nr 2307526). Majątek Spółki ze względu na sposób jego powstania i wielkość udziałów zachowuje charakter "majątku publicznego" w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i podlega takim samym zasadom transparentności i społecznego nadzoru jak majątek będący własnością podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (wyrok NSA z 19 czerwca 2020 r., I OSK 3361/18, a także wyroki NSA z: 3 października 2017 r., I OSK 3288/15; 29 listopada 2018 r., I OSK 249/17; 7 marca 2019 r., I OSK 413/17; 12 września 2019 r., I OSK 2850/17).
Dalej rozważyć należało, czy żądane przez skarżącego we wniosku z 24 lutego 2026 r. informacja dotycząca konkretnych wydatków Spółki ("ile w 2025 r. Spółka zapłaciła za reklamę w gazecie i portalu Bolec. Info") stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p.
Podkreślenia przy tym wymaga, że pojęcie informacji publicznej nie może być wykładane tylko na podstawie literalnego brzmienia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w oderwaniu od innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności od art. 6 u.d.i.p. Przepis ten stanowi nie tylko niezbędną konkretyzację postanowień art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i doprecyzowuje zakres przedmiotowy u.d.i.p., ale także ułatwia wykładnię przepisów u.d.i.p. w kontekście regulacji art. 61 Konstytucji RP, której jest równocześnie rozwinięciem (teza druga wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt. I OSK 307/16).
W świetle art. 6 u.d.i.p. przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 u.d.i.p. obejmują m.in. majątek publiczny (ust. 5), w tym majątek podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzący z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz o pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (art. 4 ust. 5 pkt d u.d.i.p.). Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, że informacja dotycząca kwoty wydatków Spółki dysponującej majątkiem publicznym na reklamę w konkretnym medium w 2025 r. podlega udostępnieniu w trybie i formach przewidzianych w ustawy o dostępie do informacji publicznej, oczywiście z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z treści art. 5 u.d.i.p.
W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej.
O bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej mówimy zatem wówczas, gdy dochodzi do sytuacji, w której podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, w ustawowo określonym terminie nie podejmie żadnej z przewidzianych prawem czynności, to jest nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) albo nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) albo też nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub, w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Tymczasem w sprawie, Spółka odpowiadając na wniosek z 24 lutego 2026 r. w piśmie z 6 marca 2026 r. poinformowała skarżącego, że żądanie udzielenia odpowiedzi na pytanie sformułowane w tym wniosku nie może być zrealizowane w trybie u.d.i.p., gdyż nie podlega jej przepisom.
Tym samym, przyjąć można, że intencją Spółki była "odmowa udostępnienia wnioskowanej informacji". Zważywszy na powyższe oraz na okoliczność, że choć Spółka – nie wykonuje zadań publicznych, to w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest podmiotem zobowiązanym – ewentualna odmowa udostępnienia wnioskowanych informacji winna nastąpić zgodnie z zapisami u.d.i.p. tj. znaleźć odzwierciedlenie w stosownej decyzji administracyjnej, wydanej w trybie art. 16 u.d.i.p. W konsekwencji powyższego, uznać należy, że Spółka udzielając skarżącemu odpowiedzi w piśmie z 6 marca 2026 r. nie rozpoznała jego wniosku w prawidłowej formie, wynikającej z u.d.i.p., gdyż nie odmówiła udzielenia informacji w formie decyzji, ani też jej nie udzieliła w formie czynności materialno-technicznej.
Kierując się przedstawioną argumentacją Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził bezczynność Z. "[...]" Sp. z o.o. w B. w rozpoznaniu wniosku z 24 lutego 2026 r. (pkt I sentencji wyroku).
Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Przy kwalifikacji bezczynności jako noszącej znamiona rażącego naruszenia prawa winno się bowiem brać pod uwagę także ogólną postawę podmiotu zobowiązanego, w szczególności to, czy celowo unikał podejmowania czynności w sprawie. W sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Spółka odpowiedziała bowiem na wniosek skarżącego, lecz uczyniła to w sposób nieprawidłowy, gdyż w jej mylnym przekonaniu nie podlegała reżimowi ustawy o udostępnieniu informacji publicznej. Dlatego też, Sąd nie dopatrzył się w postawie Spółki, złej woli ani lekceważenia strony.
W pkt III wyroku Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Spółkę do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę kosztów sądowych składa się kwota 100 zł odpowiadająca wartości wpisu sądowego, jaki uiścił skarżący inicjując postępowanie przed Sądem.