Uzasadnienie
Przedmiotem skargi T. C. jest bezczynność M. Sp. z o.o. w K. w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 27 listopada 2025 r.
Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 27 listopada 2025 r. złożonym drogą elektroniczną skarżący wystąpił do M. Sp. z o.o. w K. (dalej: organu) o udostępnienie informacji publicznej. Powołał się na art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.), domagając się podania: czy organ zlecał, opracowywał lub posiada opracowania, analizy, ekspertyzy lub inne dokumenty dotyczące infrastruktury wodnej, wodociągowej lub kanalizacyjnej na terenie Gminy Karpacz, w szczególności: dotyczące zbiorowego zaopatrzenia Gminy w wodę; możliwości zaopatrzenia w wodę nowych inwestycji; podłączania nowych obiektów; rozbudowy lub modernizacji sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej; analizy techniczne, koncepcyjne lub prognozy dotyczące wydolności i przepustowości istniejącej sieci. Prosił o udostępnienie informacji w formie elektronicznej (skan lub plik PDF).
Pismem z dnia 8 grudnia 2025 r. organ powołując się na art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 5 art. 6 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zwrócił się do skarżącego o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego jakim służyć mają żądane dane.
W odpowiedzi z dnia 29 grudnia 2025 r. skarżący zarzucał, że kierowane do niego wezwanie jest bezpodstawne i pozostaje w sprzeczności z treścią ustawy dostępowej oraz ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych. Informacje których się domaga mają charakter informacji prostych, nie przetworzonych. Nie wymagają wytworzenia nowej informacji, dokonywania analiz, syntez, zestawień, czy jakiegokolwiek intelektualnego przetwarzania wg podanych kryteriów. Udzielenie odpowiedzi wymaga czynności technicznych, ustalenia czy organ posiada określone dokumenty, a jeśli tak to ich przekazaniu. W opinii skarżącego przesłanka wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego może być badana wyłączenie po ustaleniu, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Organ, w piśmie z dnia 8 grudnia 2025 r., nie przedstawiła żadnej argumentacji potwierdzającej przetworzony charakter informacji, nie stanowi jej przedmiot informacji – zagadnienia techniczne.
Skarżący odwołał się do poglądów orzecznictwa. Końcowo wskazał na wady wezwania, pismo organu nie zawierało zastrzeżenia terminu na jego wykonanie ani skutków jego niedochowania. Jest to zatem pismo informacyjne, które nie stanowi żadnej z przewidzianych form zakończenia postępowania. Wobec tego, w opinii skarżącego, organ pozostaje w stanie bezczynności. Skarżący wezwał organ do niezwłocznego udostępnienia żądanych informacji.
W dniu 26 stycznia 2026 r. skarżący skierował do organu pismo zarzucające bezpodstawność domagania się wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, wobec tego organ dopuszcza się bezczynności. Powołując się na zapisy art. 13 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz poglądy orzecznictwa skarżący podtrzymał pogląd, że żądane informacje stanowią informację prostą, nie przetworzoną, wzywanie do wykazania przesłanek z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w takiej sytuacji stanowi naruszenie prawa i próbę przerzucenia na skarżącego ciężaru wykazania interesu publicznego przy braku merytorycznego uzasadnienia dla takiego postępowania. Skarżący wezwał organ do realizacji wniosku poprzez przesłanie żądanych informacji w terminie trzech dnia roboczych.
W dniu 16 lutego 2026 r. skarżący złożył skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 27 listopada 2025r. Zarzucał naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne uznanie, że przedmiotem złożonego wniosku było udostępnienie informacji przetworzonej; art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji.
Skarżący wnioskował o uznanie, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 27 listopada 2025 r.; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu opisał przebieg postępowania podkreślając, że dnia wniesienia skargi organ nie rozpoznał wniosku w sposób przewidziany przepisami prawa. Powołał się na art. 13 u.d.i.p. określający terminy rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz art. 16 ww. ustawy wskazujący na formę decyzji przy odmowie udostępnienia informacji publicznej. Dalej wywodził, że żądane przez niego informacje mają charakter informacji prostej, nie przetworzonej. W zakresie tych pojęć odwołał się do poglądów orzecznictwa stwierdzając, że wezwanie organu do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego zostało sformułowane przedwcześnie bez wykazania przesłanek takiej oceny.
Niezależnie od tego obowiązkiem organu było doprowadzenie sprawy do końca w formie przewidzianej ustawą, czyli wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Zastąpienie jej pismem informacyjnym ogranicza prawo do wywodzenia środków prawnych i prawo do informacji.
W odpowiedzi na skargę organ powołując się na art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazał, że postępowanie zostało przeprowadzone wadliwie w zakresie braku "zakreślonego normatywnie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. terminu wykazania tegoż interesu przez skarżącego", co powinno nastąpić już w piśmie z dnia 8 grudnia 2025 r. Niewydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej ze względu na brak "szczególnej istotności przetworzenia z punktu widzenia interesu publicznego na podstawie normatywu art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art.16 ust. 1 u.d.i.p.".
Wobec tego, jak stwierdzał organ "niezbędnym pozostaje konwalidacja postępowania celem ustalenia (i ewentualnego udzielenia) dostępu do wskazanej informacji publicznej". Organ wskazał na załączone do akt sprawy pismo z dnia 16 marca 2026 r. wzywającego skarżącego do wykazania, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego zakreślając 10 dniowy termin.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Rozpoznając przedstawiony Sądowi spór w pierwszej kolejności konieczne jest odniesienie się do poglądu organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, a powołującego art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.
Z zapisu tego wynikają istotne przesłanki autokontroli, nie chodzi w nim o jakiekolwiek działania podejmowane przez organ, ale takie, które uwzględnią skargę w całości. Przy skardze na bezczynność jest to niewątpliwie zakończenie postępowania, o ile nie są zgłaszane inne wnioski. Nadto warunkiem niezbędnym jest jednoczesne stwierdzenie przez organ czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Ze stanowiskiem tym koresponduje pogląd Z. Kmieciaka, zgodnie z którym uwzględnienie skargi na podstawie art. 54 § 3 powinno polegać na stworzeniu takiego stanu sprawy, który byłby następstwem wydania wyroku przez sąd, gwarantując co najmniej taką ochronę prawną, jak ta, która wynika z przepisów o postępowaniu przed sądem administracyjnym (zob. Z. Kmieciak [w:] Polskie sądownictwo administracyjne. Zarys systemu, red. Z. Kmieciak, Warszawa 2015, s. 159).
W realiach rozpoznawanej sprawy organ dostrzegł wadliwość swojego postępowania, ale nie podjął działań, o których mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zatem nie można uznać, że doszło do autokontroli. Jej celem jest, by sprawa nie powracała na drogę postępowania administracyjnego w sytuacji przekazania sprawy ze skargą do sądu administracyjnego. Autokontrola prowadzi zatem do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 p.p.s.a. Jednak nie może odbyć się z naruszeniem reguł wyznaczonych art. 54 § 3 p.p.s.a. Warunkiem skorzystania przez organ administracji publicznej z instytucji autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, co oznacza uznanie za zasadne zawartych w skardze zarzutów, podstawy prawnej i wniosków". Uwzględnienie skargi w całości polegać musi na uznaniu "za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków (żądań) skargi, jak i wskazanej podstawy prawnej" (por. Z. Kmieciak, Glosa do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 385/06, OSP 2008/4, poz. 38).
Rozpoznając skargę na bezczynność Sąd stwierdza, że jest ona zasadna, Bezczynność w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy ustawowo zobowiązany organ nie podejmie prawem przewidzianych działań we właściwej formie i terminie. Stan bezczynności oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
Niewątpliwe organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co należy wywieść z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Na tej podstawie obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Organ jest spółką kapitałową z wyłącznym udziałem jednostki samorządu terytorialnego i jest podmiotem obligowanym do udostępnienia informacji publicznej.
Jeśli chodzi o przedmiot informacji, to zasadniczo odnosi się ona do informacji publicznej, inną kwestią jest, czy podlega udostępnieniu, co zostanie omówione w dalszych uwagach. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
Zatem dane o realizowanych zadaniach publicznych i majątku publicznym mieszczą się w tym zakresie. Problem zaopatrzenia w wodę stanowi zadanie gminy, które może ona realizować przy pomocy powołanych do tego podmiotów, co wynika z ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 r., poz. 1153 ze zm., dalej: u.s.g.). Przepis art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. stanowi, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz. Na mocy art. 9 ust. 1 i ust. 3 ww. ustawy w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi (ust. 1).
Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa (ust. 3). Na mocy art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2021 r., poz. 679, dalej: u.g.k.) gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego.
Zatem zagadnienia z zakresu realizacji zadań użyteczności publicznej oraz odnoszące się do majątku gminnego stanowią informacje publiczne. W zakresie informacji odnoszących się majątku publicznego jako podstawę ich udostępnienia wskazać trzeba art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c i d u.d.i.p. Stanowią one, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o: majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.), majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p.).
Zgodnie z dalszymi zapisami ustawy dostępowej obowiązkiem organu jest udostępnienie informacji publicznej, chyba, że z podanych w ustawie przyczyn organ odmówi jej udostępnienia. Odmowa winna nastąpić w trybie decyzyjnym. Istotne w sprawie jest także wskazanie na terminy procedowania organu w trybie ustawy dostępowej. I tak zgodnie z art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).
Zatem po wpływie wniosku o dostęp do informacji publicznej organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni, chyba, że przedłuży termin do rozpoznania wniosku. Te zasady odnoszą się także do sytuacji, w której organ odmawia udostępnienia informacji publicznej, ustawa nie przewiduje bowiem odmiennych zasad w takim przypadku.
W realiach rozpoznawanej sprawy organ uznając swoje zobowiązanie do udostępnienia informacji publicznej i takiż charakter tych informacji uznał, że stanowią one informację przetworzoną. Ustawa posługując się tym sformułowaniem w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie zawiera jego legalnej definicji. Lukę wypełniło orzecznictwo i piśmiennictwo wskazując, że informacja przetworzona to taka, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Opracowaniu tej informacji musiał towarzyszyć wysiłek intelektualny, konieczny w procesie przetwarzania informacji, którego miernikiem powinno być kryterium złożoności zastosowanych środków, technik i metod koniecznych dla wykreowania tej nowej informacji. Przetworzeniem w tym procesie były różne czynności dotyczące odpowiedniego zestawienia informacji, zsumowania lub innego opracowania, samodzielnego ich zredagowania, związane z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny.
Chodzi tu zatem o wytworzenie nowej informacji, a nie zebranie danych rozproszonych w wielu dokumentach i ich anonimizacji. Doktryna i orzecznictwo wyróżniają także drugą postać informacji przetworzonej. W pojęciu tym będą się mieściły także przypadki przeglądu (a czasami też przekształcenie) materiałów źródłowych, wielu informacji prostych koniecznych dla sporządzenia informacji żądanej przez wnioskodawcę, wymagany nakład pracy adresata wniosku jest taki, że angażuje po jego stronie zasoby konieczne dla prawidłowego funkcjonowania. Nie ulega wątpliwości, że taka sytuacja wymaga podjęcia działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok funkcjonowania i powodują trudności w realizowaniu zadań. Informację wytworzoną w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, orzecznictwo uznaje za informację przetworzoną (por. (por. E. Jarzęcka-Siwik [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, red. A. Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła, Gdańsk 2025, art. 3 i powołane tam orzecznictwo).
Obowiązkiem organu, wskazującego na przetworzony charakter informacji publicznej jest wykazanie, że sposób przygotowania informacji albo zakres niezbędnych do jej udostępnienia czynności pozwala na taką jej kwalifikację.
Jednocześnie ustawa dostępowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wówczas to obowiązkiem organu jest ustalenie czy żądanie przez wnioskodawcę informacji uznanej za przetworzoną jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wiedzę w tym względzie organ może pozyskać już wniosku lub poprzez wezwanie do wykazania tej przesłanki. Przy czym ustawa nie zakreśla innych terminów na rozpoznanie takiego wniosku, zatem będą obowiązywały reguły opisane w art. 13 u.d.i.p.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy dostrzec trzeba, że organ naruszył terminy procedowania wniosku skarżącego. Zasadniczo termin na jego rozpoznanie upływał z dniem 11 grudnia 2025 r. Akta sprawy dowodzą, że w tym terminie nie zakończono postępowania, nie wskazano także, że wniosek strony zostanie rozpoznany w późniejszym terminie. W piśmie z dnia 8 grudnia 2025 r. organ wskazał jedynie, że w jego opinii żądana informacja ma charakter przetworzony i wezwał stronę do wykazania przesłanek opisanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Po czym, pomimo monitów ze strony skarżącego, nie podjął żadnych dalszych czynności.
Takie postępowanie organu narusza przywołane przepisy. Po pierwsze, jak wskazano, nie dochowano terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i nie wyznaczono nowego terminu na podstawie art. 13 ust. 2 ww. ustawy. Już zatem tylko z tej przyczyny organ popadł w bezczynność. W takim przypadku organ był związany 14 dniowym terminem i do dnia 11 grudnia 2025 r. winien zakończyć postępowanie w sposób wymagany przez ustawę. Niezależnie od tego dostrzec trzeba błędy w działaniu organu. Jak słusznie wywodzi skarżący, kwalifikując informację jako przetworzoną organ winien wskazać przyczynę takiej oceny i w piśmie wzywającym stronę do wykazania okoliczności podanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. winien opisać co legło u podstaw takiej oceny.
Sąd na tym etapie postępowania nie jest uprawniony do oceny poprawności poglądu przyjętego przez organ w kwestii charakteru informacji. Jeśli organ uzna, że zakres żądanych danych lub sposób ich zebrania, opracowania i przygotowania kwalifikuje wniosek jako odnoszący się do informacji przetworzonej, to winien ocenić, czy strona ma szczególnie istotny interes w domaganiu się takiej informacji, a następnie podjąć prawem wymagane czynności, czyli udostępnić żądaną informację lub wydać decyzję odmawiającą jej udostępnienia. Decyzja ta będzie podlegała kontroli w ramach, której Sąd oceni, czy żądana informacja ma istotnie charakter przetworzony.
Brak rozpoznania wniosku skarżącego w zakreślonym terminie nakazuje stwierdzenie bezczynności organu, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jednocześnie zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków stron i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 31/16, w Łodzi z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 137/15; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15 i sygn. akt I OSK 2440/15, dostępne w CBOSA).
W okolicznościach rozpoznanej sprawy nie sposób dopatrywać się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku Skarżącego, udzielił mu odpowiedzi, błąd dotyczył jedynie oceny prawnej, zaś fakt błędnej wykładni przepisów nie stanowi podstawy do wywodzenia rażącego naruszenia prawa. Okoliczność ta wyklucza uznanie rażącego naruszenia prawa.
Ponieważ organ do dnia wyrokowania nie rozpoznał wniosku pkt II sentencji wyroku Sąd zobowiązał organ do jego rozpoznania w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego odpisu wyroku wraz z aktami sprawy.
Orzeczenie o kosztach wsparto na art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.
W ponownie prowadzonym postępowaniu obowiązkiem organu będzie ocena zakresu wniosku skarżącego oraz charakteru żądanych informacji. Przy czym winna ona objąć nie tylko kwestie dotyczące złożoności wnioskowanych informacji (jej przetworzony charakter), interes skarżącego w ich uzyskaniu, ale także przesłanki opisane w art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z zapisami ustawy z dnia 26 kwietnia 2007r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 122 z późn. zm.; dalej: u.z.k.). W zależności od wyniku tych badań obowiązkiem organu będzie bądź udostępnienie żądanych informacji lub też wydanie decyzji odmownej.