Uzasadnienie
Wnioskiem z 21 października 2025 r. K. M. (dalej: wnioskodawczyni, strona skarżąca) wystąpiła do Burmistrza Miasta Polanica-Zdrój (dalej: Burmistrz, organ) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "skanu umowy nr [...]/[...]/[...] na wykonanie dokumentacji projektowo-wykonawczej dla budowy/przebudowy parkingów na terenie miasta P. z podziałem na 4 zadania wraz z uzyskaniem niezbędnych pozwoleń (...) wraz ze wszystkimi załącznikami – do postępowania nr [...]/[...]".
Burmistrz pismem z 6 listopada 2025 r. poinformował wnioskodawczynię, że wszystkie dokumenty dotyczące postępowania nr [...]/[...] są dostępne na platformie przetargowej. Poprosił jednocześnie o doprecyzowanie wniosku jeżeli dotyczy on innych dokumentów niż dostępne na ww. platformie.
Wnioskodawczyni poinformowała organ w piśmie z 10 listopada 2025 r., że na wskazanej platformie znajduje się jedynie wzór umowy. Ponowiła jednocześnie prośbą o przekazanie skanu umowy nr [...]/[...]/[...] wraz z załącznikami, w tym zawartymi aneksami.
Odpowiadając na powyższe organ w piśmie z 26 listopada 2025 r. wskazał, że postępowanie przetargowe nr [...]/[...]/[...] dotyczyło czterech zadań w wyniku którego zostały podpisane cztery odrębne umowy. Poprosił o doprecyzowanie wniosku poprzez wskazanie którego zadania dotyczy.
Wnioskodawczyni w piśmie z 22 grudnia 2025 r. wniosła o przekazanie wszystkich czterech podpisanych umów wraz z wszystkimi załącznikami, powstałymi również w trakcie realizacji zadań.
W dniu 7 stycznia 2026 r. organ przekazał wnioskodawczyni skany podpisanych umów wraz ze skanami zawartych aneksów dla czterech zadań objętych postępowaniem przetargowym nr [...]/[...]/[...].
Pismem z 8 stycznia 2026 r. wnioskodawczyni zwróciła się do organu z prośbą o przedłożenie polisy OC do umowy nr [...]/[...]/[...]_ zadanie nr 1 gdyż – jak wskazała – pomimo kilkukrotnym bezskutecznym składaniu wniosków o udzielnie informacji publicznej, w tym o przekazaniu wszystkich załączników do niniejszej umowy, w dalszym ciągu nie otrzymała polisy.
W dniu 28 stycznia 2026 r. Burmistrz przekazał wnioskodawczyni wnioskowany skan polisy OC.
Wnioskodawczyni pismem z 27 lutego 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłości;
- 2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Motywując swoje stanowisko strona skarżąca wskazała m.in., że pomimo upływu ustawowego 14-dnlowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) organ nie udostępnił pełnej dokumentacji. Organ nie dopełnił obowiązku terminowego udostępnienia informacji ani nie skorzystał z trybu przedłużenia terminu zgodnie z art 13 ust. 2 u.d.i.p. Strona skarżąca podniosła, że dokument był niezbędny do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych. Opóźnianie jego przekazania realnie ograniczało możliwość skutecznej ochrony jej praw. W ocenie strony skarżącej działanie organu polegające na wielokrotnym wzywaniu do doprecyzowania oraz przekazywaniu niepełnej dokumentacji stanowiło przejaw przewlekłości, a przekroczenie ustawowego terminu - bezczynność z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. W pierwszej kolejności argumentował, że strona skarżąca nie ma legitymacji czynnej do złożenia skargi, ponieważ wniosek i korespondencja w sprawie nie była przez nią składana lecz przez osobę prawną (spółkę prawa handlowego). Poza tym organ wskazał, że po otrzymaniu wniosków i pism doprecyzowujących udzielał wnioskodawczyni stosownych odpowiedzi oraz przesyłał dokumenty w ustawowych terminach. Podniósł, że wnioski strony skarżącej nie były precyzyjne, stąd istniała konieczność wyjaśnienia niejasności.
Dodatkowo podniósł wątpliwość, czy żądanie strony skarżącej ma charakter wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Wskazał, że wnioskodawczyni złożyła jako osoba prywatna lub jako działająca w imieniu spółki prawa handlowego w terminie od października 2025 r. do marca 2026 r. złożyła do organu 27 wniosków o dostęp do informacji publicznej. Wszystkie wnioski – zdaniem Burmistrza - dotyczą jej indywidulanego konfliktu z Gminą i mają na celu utrudnienie pracy organu. Jako takie w jego ocenie noszą znamiona nadużycia prawa.
Strona skarżąca w piśmie z 8 kwietnia 2026 r. zawarła polemikę ze stanowiskiem organu podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga na bezczynność i przewlekłość organu w sprawie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).
W przypadku wniesienia skargi na bezczynność czy przewlekłość w udostępnieniu informacji publicznej, obowiązkiem sądu w pierwszej kolejności jest wówczas zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez tę ustawę.
W świetle u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien bez zbędnej zwłoki, w ustawowym terminie 14 dni: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.) albo też powiadomić o powodach opóźnienia w udzieleniu informacji w ww. ustawowym terminie oraz o terminie, w jakim udostępni informację (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd akcentuje, że bezspornie w sprawie jest to, że Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p), jak również żądana informacja (opisane na wstępie umowy dotyczące realizacji dokumentacji projektowo-wykonawczej wraz załącznikami w tym polisą OC) stanowią informację publiczną. Sąd ustalił również, że wystosowany 21 października 2025 r. wniosek dostępowy nie został załatwiony w ustawowym 14-dniowym terminie, który upłynął 4 listopada 2025 r. Przy tym organ nie wystosował w sprawie powiadomienia z art. 13 ust. 2 u.d.i.p.
Przy tym wypada wreszcie dostrzec, że organ finalnie dopełnił prawnie relewantnych czynności – tj. udzielił pełnej informacji co do wniosku strony skarżącej (przekazując zarówno umowy jak i wszystkie załączniki w tym skan polisy OC) dopiero 28 stycznia 2026 r.
Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu to, że - wbrew odmiennej argumentacji organu - wniosek dostępowy został złożony przez stronę skarżącą działającą we własnym imieniu (zob. skan wniosku).
Oceniając dalej argumentację z odpowiedzi na skargę należy wskazać, że na fakt uchybienia ustawowego terminu do załatwienia wniosku dostępowego nie miały wpływu ewentualnych wątpliwości organu co do zakresu żądania wnioskodawczyni. Sąd dostrzega, że w pierwszym piśmie z 21 października 2025 r. podała ona sygnaturę postępowania przetargowego wskazując jednoczenie, że dotyczy ona czterech zadań. To że strona skarżąca zwróciła się literalnie o "umowę" a nie cztery "umowy" nie świadczy więc o braku precyzji wniosku. Ponadto skoro organ uznał wniosek dostępowy za nieprecyzyjny w zakresie tego, czy odnosi się do wszystkich czterech umów to powinien niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni wezwać stronę skarżącą do doprecyzowania wniosku a także na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przedłużyć termin jego załatwienia. Tego jednak bezspornie nie uczynił.
Sąd wskazuje nadto, że organ zaprezentował w odpowiedzi na skargę stanowisko o braku znamion informacji publicznej danych żądanych przez stronę skarżącą. Formułuje przy tym zapatrywanie, że wnioskowana informacja dotyczy realizacji indywidualnego interesu na tle "indywidulanego konfliktu z Gminą". Takie stanowisko nie może jednak zostać zaakceptowane jako ewentualne usprawiedliwienie działań organu. W tym kontekście organ nawiązuje do problematyki "nadużywania" prawa do informacji publicznej. Tymczasem w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym dla odkodowania treści pojęcia informacji publicznej jako informacji o działalności organów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1, czy art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie ma znaczenia ocena charakteru interesu w uzyskaniu informacji publicznej przez wnioskodawcę, który jest podmiotem publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, również w powiązaniu z kategorią "sprawy własnej", ani cel, dla jakiego wnioskodawca żąda udostępnienia informacji publicznej.
Sposób czynienia użytku z publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, a tym samym i interesu stanowiącego podstawę tego prawa może być analizowany z perspektywy ewentualnego zjawiska nadużywania tego prawa, a wówczas prowadzić do odmowy jego ochrony (zob. wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., III OSK 1560/24).
Poza tym sama odmowa udostępnienia informacji publicznej w sytuacji nadużywania publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej powinna następować poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to, że taki stan - sam przez się - nie stanowi usprawiedliwienia do opieszałości w terminowej realizacji wniosku dostępowego.
Wskazując na powyższe okoliczności Sąd - w pkt. I sentencji wyroku - stwierdził więc bezczynność i przewlekłość organu w załatwieniu wniosku strony skarżącej. Jednocześnie jednak uznał, że nie miały one miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku dostępowego, czego w niniejszej sprawie nie można było się dopatrzyć. Organ podejmował czynności mające na celu realizację żądania strony skarżącej. Wreszcie wniosek w przepisanej formie został załatwiony co do całego zakresu żądania. Działanie organu było zatem niewątpliwe wadliwe, niemniej stwierdzona opieszałość nie miała kwalifikowanego charakteru (pkt. II sentencji wyroku).
Wobec ustania bezczynności, w pkt. III sentencji wyroku Sąd umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł Sąd orzekł w pkt. IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona od organu na rzecz strony skarżącej kwota kosztów odpowiada wartości wpisu sądowego, jaką uiściła ona, inicjując postępowanie sądowe. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.