Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 stycznia 2013 r. Z. R., dalej skarżący, wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania odwołań i publikacji decyzji oraz doręczenia decyzji.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 lutego 2013 r. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie doręczenia decyzji zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wr 22/13 natomiast skargę w przedmiocie rozpoznania odwołań i publikacji decyzji zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wr 23/13.
Przedmiotem skargi skarżącego, zarejestrowanej pod sygn. akt IV SAB/Wr 23/13 jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania odwołań skarżącego od wydanych przez Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w W. decyzji:
- - z dnia [...] października 2012 r. nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku okresowego oraz
- - z dnia [...] października 2012 r. nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku celowego, oraz publikacji decyzji.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że na niezałatwienie sprawy w terminie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. nie przysługuje mu zażalenie do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a. Zatem, nie miał możliwości zwrócenia się do organu o dokonanie czynności.
W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wniosło o umorzenie postępowania, bowiem postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu podało, że odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku okresowego zostało już rozpatrzone przez organ i decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Kolegium uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Wskazało również, że odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku celowego również zostało już rozpatrzone i podało, że decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Kolegium uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] oraz z dnia [...] października 2012 r. nr [...] zostały doręczone osobiście skarżącemu w dniu 29 stycznia 2013 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a omawianej ustawy. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r. Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając na uwadze, że w administracyjnym toku postępowania przepisy prawa nie przewidują organu wyższego stopnia nad samorządowym kolegium odwoławczym, skarga na bezczynność tego organu winna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, skierowanym do tego organu.
Z akt sprawy wynika, że skarżący nie wyczerpał trybu postępowania przed wniesieniem skargi tj. nie wezwał właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, a zatem nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Wobec odrzucenia skargi bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie wniosku skarżącego w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny.