Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 stycznia 2013 r. Z. R., dalej skarżący, wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania odwołań i publikacji decyzji oraz doręczenia decyzji.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 lutego 2013 r. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie doręczenia decyzji zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wr 22/13. Natomiast skargę w przedmiocie rozpoznania odwołań skarżącego od wydanych z upoważnienia Prezydenta W. przez Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w W. decyzji:
- - z dnia [...] 2012 r. nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku okresowego oraz
- - z dnia [...] 2012 r. nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku celowego i publikacji decyzji zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wr 23/13.
Z akt obu spraw wynika, że odwołanie skarżącego z dnia 17 października 2012 r. od wydanej z upoważnienia Prezydenta W. przez Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w W. decyzji z dnia [...] 2012 r. nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku okresowego zostało już rozpoznane przez organ i decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Kolegium uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Również odwołanie skarżącego z dnia 17 października 2012 r. od decyzji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku celowego również zostało rozpatrzone decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...].
Decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] oraz z dnia [...] października 2012 r. nr [...] zostały doręczone osobiście skarżącemu w dniu 29 stycznia 2013 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku:
- 1. decyzji administracyjnych;
- 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty;
- 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a. pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Wskazać należy, że zarzut bezczynności formułowany w skardze do sądu administracyjnego może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego.
Wskazać należy, że czynność doręczenia stronie nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a. Nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ten ostatni przepis odnosi się bowiem do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne.
Czynność doręczenia, o której mowa w art. 109 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r. Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.), nie jest żadną z form wyżej wymienionych. Niewątpliwie czynność ta nie przyznaje, nie stwierdza nie uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Doręczenia nie można przy tym utożsamiać z wydaniem decyzji.
Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego. Może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1788/12, z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1194/12, z 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 438/08, z 18 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1360/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W świetle powyższych rozważań, nie budzi wątpliwości Sądu, że czynność doręczenia decyzji nie jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
W takiej sytuacji skarga podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec odrzucenia skargi bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie wniosku skarżącego w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny.