Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. N. jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Wrocławia w przedmiocie wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych.
Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 24 listopada 2025 r. skarżący złożył wniosek w Powiatowym Urzędzie Pracy we Wrocławiu celem rejestracji jako osoba bezrobotna i uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Do wniosku załączył decyzję Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu (dalej: MOPS) z dnia 16 stycznia 2023 r. przyznającą skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od dnia 1 lipca 2021 r. do dnia 30 listopada 2026 r. oraz decyzję tegoż organu z dnia 12 listopada 2025 r. uchylającą ww. orzeczenie w związku z ustaleniem dla osoby niepełnosprawnej prawa do świadczenia wspierającego od dnia 2 kwietnia 2024 r.
Pismem z dnia 24 listopada 2025 r. organ zwrócił się do MOPS o udzielenie informacji dotyczącej okresu w jakim skarżący pobierał świadczenie pielęgnacyjne. Zaś pismem z dnia 26 listopada 2025 r. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we Wrocławiu (dalej: ZUS), o udzielenie informacji czy skarżący podlega lub w jakim okresie podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu, zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2025 r., poz. 350, dalej ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych). W dniu 11 grudnia 2025 r. organ otrzymał odpowiedź MOPS wskazującą na uchylenie decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne na okres od dnia 22 listopada 2021 r. do dnia 31 października 2025 r. i wydanie decyzji w sprawie świadczenia nienależnie pobranego od dnia 2 kwietnia 2024 r. do dnia 31 października 2025 r.
Pismem z dnia 22 grudnia 2025 r. organ, powołując się na art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej: k.p.a.) poinformował skarżącego, że decyzja zostanie wydana po zakończeniu postępowania wyjaśniającego nie później niż w terminie dwóch miesięcy do daty wszczęcia postępowania.
W dniu 2 stycznia 2026 r. organ otrzymał odpowiedź od ZUS, która nie odnosiła się do kwestii podlegania przez stronę ubezpieczeniom na podstawie art. 6c ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wobec tego pismem z dnia 7 stycznia 2026 r. organ ponownie wystąpił do tego organu o nadesłanie niezbędnych informacji.
W dniu 20 stycznia 2026 r. organ wydał decyzję o przyznaniu skarżącemu statusu bezrobotnego z dniem złożenia wniosku, tj. 24 listopada 2025 r. W uzasadnieniu wskazał, że trwa postępowanie wyjaśniające w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Pismem z dnia 21 stycznia 2026 r. skarżący złożył oświadczenie o zgłoszeniu do ubezpieczenia społecznego z dniem 13 stycznia 2026 r. z tytułu opieki nad osobą pobierającą świadczenie wspierające.
W tej samej dacie organ sporządził i doręczył skarżącemu pismo w trybie art. 36 k.p.a. wyjaśniając, że decyzja w sprawie zasiłku zostanie wydana niezwłocznie po uzyskaniu odpowiedzi od ZUS nie później niż do dnia 24 lutego 2026 r. Pouczył także o prawie wniesienia ponaglenia w przypadku niedotrzymania ww. terminu.
Pismem z dnia 21 stycznia 2026 r. skarżący wniósł ponaglenia zarzucając przewlekłe prowadzenie postępowania, które nie zostało zakończone pomimo upływu dwóch miesięcy. Sprawa w ocenie skarżącego nie jest skomplikowana. Ponaglenie w dniu 30 stycznia 2026 r. organ przekazał Wojewodzie Dolnośląskiemu zgodnie z właściwością.
W dniu 23 stycznia 2026 r. strona złożyła skargę na przewlekłe działanie organu. Wnosiła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie wniosku z dnia 24 listopada 2025 r.; stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania i przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 1.000 zł.
W uzasadnieniu skarżący opisał przebieg postępowania zaznaczając, że sprawa nie jest skomplikowana i zgodnie z art. 35 k.p.a. powinna być załatwiona w terminie 1 miesiąca. Do dnia złożenia skargi strona nie otrzymała rozstrzygnięcia, w tym wskazania realnych okoliczności opisanych w art. 36 § 1 k.p.a. Podkreślała, że postępowania trwa trzeci miesiąc, co stoi w sprzeczności z regułami państwa demokratycznego i narusza zasadę zaufania do organów administracji. Zdaniem skarżącego jest on lekceważony przez organ, który termin załatwienia sprawy przedłuża do trzech miesięcy, tj. do dnia 24 lutego 2026 r. Zarzucał bezprawność stanowiska organu wyrażonego w powiadomieniu z dnia 21 stycznia 2026 r. Żaden przepis prawa nie pozwala na przedłużanie postępowania do trzech miesięcy.
Nadto zarzucał, że niezgodne z prawdą jest twierdzenie organu, że przyczyną niezałatwienia sprawy w terminie jest brak stanowiska ZUS, ten bowiem zawiadomił organ o stanie faktycznym. W opinii strony organ winien zakończyć postępowanie poprzez wydanie decyzji. Wskazywał także na złożone ponaglenie, co świadczy o naruszeniu prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Zdaniem skarżącego z akt sprawy nie wynika, aby organ podjął jakiekolwiek działania zmierzające do merytorycznego rozpoznania sprawy. Świadczy to o rażącym naruszeniu prawa i lekceważeniu skarżącego. Zarzucał naruszenie art. 12, art. 35, art. 36 k.p.a. Podkreślał, że działanie organu wypełnia definicję przewlekłego wskazaną w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. W dalszych motywach uzasadniał wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, podkreślać jej charakter jako rekompensaty za nieuzasadnione oczekiwanie na wydanie decyzji, w szczególności, gdy dotyczy to osoby będącej od czterech lat opiekunem osoby niepełnosprawnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu opisał przebieg postępowania, w tym fakt powiadomienia z dnia 24 listopada 2025r., kierowanego do skarżącego, o tym, że decyzja kończąca postępowanie zostanie wydana w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania. W pozostałym zakresie opisane okoliczności faktyczne znajdują odzwierciedlenie w opisanym przebiegu okoliczności ustalonym na podstawie akt sprawy.
Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił pojęcie przewlekłości zaznaczając, że w sprawie działał sprawnie przeprowadzając niezbędne czynności wyjaśniające. Ich istotą było wyjaśnienie przesłanek uprawniających nabycie zasiłku dla bezrobotnych, tj. podleganie ubezpieczeniu społecznemu na podstawie art. 6c ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w okolicznościach uchylenia decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Istniała zatem potrzeba uzyskania danych z ZUS, o co organ wystąpił. Do dnia złożenia skargi nie uzyskał odpowiedzi ZUS w zakresie odnoszącym się do podlegania przez skarżącego ubezpieczeniu na podstawie art. 6c ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Konieczność poczynienia tych ustaleń i podjęte w tym zakresie działania uchylają zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania. Końcowo organ wskazywał na przedwczesne złożenie skargi, gdyż w sprawie nie rozpoznano ponaglenia.
W dniu 23 lutego 2026 r. do Sądu wpłynęło pismo wraz z załącznikiem zawierającym postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 5 lutego 2026 r. uznającym ponaglenia za nieuzasadnione.
W dniu 17 marca 2026 r. wpłynęło kolejne pismo organu wraz z załącznikami obrazującymi dalszy przebieg postępowania, w tym: decyzją organu z dnia 13 marca 2026 r. odmawiającą przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, postanowieniem z dnia 10 marca 2026 r. wydanym na podstawie art. 97 § 2 k.p.a. podejmującym zawieszone postępowanie w sprawie, w związku z uzyskaniem rozstrzygnięcia MOPS w sprawie zagadnienia wstępnego, pismem MOPS z dnia 2 marca 2026 r., pismem ZUS z 23 lutego 2026 r. (stanowiącym odpowiedź na pytanie organu z dnia 7 stycznia 2026 r.), postanowieniem organu z dnia 23 lutego 2026 r. zawieszającym postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez ZUS, pismem organu z dnia 20 lutego 2026 r. kierującym do MOPS zagadnienie wstępne, zaświadczeniem organu z dnia 20 lutego 2026 r. kierowanym do skarżącego, decyzją organu z dnia 20 lutego 2026 r. o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego z dniem 13 stycznia 2026 r., wnioskiem z dnia 17 lutego 2026r. kierowany do ZUS o udostępnienie informacji w zakresie podlegania przez skarżącego ubezpieczeniu na podstawie art. 6c ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
W dniu 19 marca 2026 r. do Sądu wpłynęło pismo strony, w którym podkreślała, że do dnia jego sporządzenia w sprawie nie została wydana decyzja.
W dniu 19 maja 2026 r. organ złożył kolejne pismo wraz z załącznikami w postaci: pisma z dnia 15 maja 2026 r. kierowanego do strony w trybie art. 10 § 1 k.p.a. w związku z decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 maja 2026 r. uchylającą decyzję organu z dnia 12 marca 2026 r. w sprawie odmowy przyznania zasiłku, decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 maja 2026 r. uchylającej decyzję organu z dnia 12 marca 2026 r. w sprawie odmowy przyznania zasiłku, pisma organu z dnia 14 kwietnia 2026 r. kierowanego Wojewody Dolnośląskiego w trybie art. 133 k.p.a., odwołania skarżącego od decyzji z dnia 12 marca 2026 r.
W dniu 21 maja 2026 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym wskazuje, że w sprawie nie wydano decyzji. Stan przewlekłości utrzymuje się od listopada 2025 r. Do pisma załączył opisane już wezwanie z dnia 15 maja 2026 r. skierowane do skarżącego w trybie art. 10 § 1 k.p.a.
W dniu 30 czerwca 2026 r. organ złożył kolejne już pismo procesowe wskazując na bezpodstawność zarzutów skarżącego, co do niewydania w sprawie decyzji. Powołał się na fakt wydania decyzji z dnia 20 stycznia 2026 r. w sprawie statusu bezrobotnego; z dnia 12 marca 2026 r. w sprawie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych; postanowienia z dnia 23 lutego 2026 r. i 10 marca 2026 r. w sprawie zawieszenia i podjęcia postępowania oraz decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 maja 2026 r. Do pisma załączono powiadomienie z dnia 8 czerwca 2026 r. kierowane do strony w trybie art. 35 § 3 i art. 36 k.p.a., wniosek do ZUS o nadesłanie kopii decyzji przyznającej prawo do świadczenia wspierającego oraz adnotację urzędową z dnia 21 maja 2026 r.
Kolejne pismo organu wpłynęło do Sądu w dniu 13 lipca 2026 r. Zawierało dalsze pisma dokumentujące przebieg postępowania: decyzję z dnia 8 lipca 2026 r. odmawiającą stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz pismo ZUS z dnia 30 czerwca 2026 r. odmawiające przekazania organowi decyzji przyznającej prawo do świadczenia wspierającego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd – stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. – zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Spór w sprawie sprowadza się do oceny sprawności postępowania w kontekście zgłaszanych przez skarżącego zarzutów przewlekłego procedowania jego wniosku z dnia 24 listopada 2025 r. o ustalenie statusu bezrobotnego i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Terminy rozpoznawania spraw w postępowaniu administracyjnym reguluje art. 35 k.p.a. stanowiąc, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (§ 3a).
Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a. (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 i 1841), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. (§ 5).
Istotny w sprawie jest także przepis art. 36 k.p.a., stanowi on, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. (§ 2).
Dalsze regulacje definiują pojęcie bezczynności i przewlekłości postępowania. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Poza definicjami norma ta określa środek prawny do zwalczania, na gruncie procedury administracyjnej, obu form opieszałości procedowania.
Odczytując ww. zapisy, w razie ujawnienia jednej z form naruszenia prawa do rozpoznania sprawy bez uzasadnionej zwłoki, po skutecznym zainicjowaniu skargi na przewlekłość lub bezczynność Sąd powinien, po pierwsze ustalić czy zjawiska te wystąpiły w sprawie, jeśli tak, to czy istnieją i w zależności od rezultatów poczynionych ustaleń podjąć dalsze środki wskazane w przywołanych normach zapisanych w art. 149 p.p.s.a. Przy czym konieczne jest wyjaśnienie, że ocena czy organ dopuścił się jednej ze wskazanych form opieszałości dokonywana jest na moment wniesienia skargi. W dacie wyrokowania Sąd bada jedynie, czy istnieje podstawa do zobowiązania organu do podjęcia prawem nakazanych czynności (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych, został w sposób jasny i jednoznaczny wyartykułowany w uzasadnieniu uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (orzeczenie publi.
W ONSAiWSA z 2020 r., Nr 6, poz. 79, dostępna także w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd, odwołując się także do poglądów piśmiennictwa wskazał, że ocena zasadności skargi na bezczynność może być dokonana jedynie na dzień wniesienia skargi (por. T. Woś [w] T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, 6 wyd., str. 876; A. Kabat [w] B. Dauter, A. Kabat. M. Niezgódka- Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 7, str. 490).
Oceniając działanie organów administracji w rozpoznawanej sprawie na dzień zaskarżenia przewlekłego prowadzenia postępowania należy stwierdzić, że nie doszło do przekroczenia reguł opisanych w powołanych na wstępie przepisach.
Postępowanie w sprawie wszczął wniosek skarżącego z dnia 24 listopada 2025 r. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. sprawa winna zostać rozpoznania w terminie nieprzekraczającym miesiąca, a w sprawie skomplikowanej do dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Graniczną datą jest zatem dzień 24 stycznia 2025 r. – jeśli uznać, że sprawa należy do skomplikowanych. Ocena ta jest w dużej mierze uzależniona od zakresu okoliczności faktycznych jakie winny być ustalone w trakcie prowadzonego postępowania. Wynika to z treści art. 35 § 2 k.p.a. wskazującego, że w przypadku konieczności przeprowadzania postępowania dowodowego i zebrania dowodów, termin rozpoznania sprawy jest dłuższy i przez ustawodawcę oznaczony.
W rozpoznawanej sprawie organ wykazał, że dla rozpoznania wniosku skarżącego w pełnym zakresie niezbędne jest pozyskanie informacji od innych organów, co w istotny sposób wpłynęło na czas procedowania. O ile organ w relacji z MOPS uzyskał niezbędne dane, to już w zakresie pozyskania danych od ZUS zaistniała konieczność ponownego wystąpienia do tego organu i uzupełnienia materiału o dane niezbędne do wydania decyzji.
Na uwagę zasługuje fakt, że w odniesieniu do niespornej części wniosku organ wydał w dniu 20 stycznia 2026 r. decyzję, pozostawiając poza zakresem rozstrzygnięcia kwestie dotyczące zasiłku, co miało uzasadnienie z uwagi na niekompletność informacji pozyskanych z ZUS. W opinii Sądu nie można w tym zakresie stawiać organowi zarzutu przewlekłości, gdyż zwłoka w rozpoznaniu wniosku wynikała z potrzeby zebrania niezbędnych dowodów, których mogły dostarczyć wyłącznie wskazane w postępowaniu organy.
Podsumowując tę część rozważań należy przyjąć, że organ wykazał, że sprawa wszczęta wnioskiem skarżącego miała charakter złożony, właśnie z uwagi na konieczność pozyskania informacji od innych podmiotów, a na dzień złożenia skargi nie upłynęły jeszcze terminy ustawowo wyznaczone na rozpoznanie sprawy.
Jak wskazano na wstępie pojęcie przewlekłości postępowania, w odróżnieniu od bezczynności, nie opiera się wyłącznie na ustaleniach czy organ wykroczył poza terminy rozpoznania sprawy, ale wymaga oceny czy postępowanie było prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Sięgając do poglądów orzecznictwa należy wskazać, że dla oceny czy w sprawie doszło do przewlekłości istotne jest zbadanie czy podejmowane przez organ działania charakteryzują się koncentracją, względnie czy są pozorne, nieistotne dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy bez żadnej uzasadnionej przyczyny czynności podejmowane są w długich odstępach czasu i to bez uzasadnienia, gdy ich przeprowadzenie jest zbędne a jedynie wydłuża prowadzenie postępowania. Przy ocenie tej okoliczności należy wziąć pod uwagę charakter sprawy, jej złożoność wymagającą zebrania licznych dowodów oraz postawę strony w prowadzonym postępowaniu. (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SAB/Wr 69/15; z dnia 11 maja 2016 r. sygn. akt II SAB/Wr 7/16; w Kielcach z dnia 11 stycznia 2017r., sygn. akt II SAB/Ke 57/16, wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA).
Odnosząc ten wzorzec do działania organu w rozpoznawanej sprawie nie sposób stawiać zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania. Organ wykazał, że wystąpienie do MOPS i ZUS miało uzasadnienie w przepisach prawa. Niezbędnym warunkiem do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest ustalenie czy wnioskodawca spełniał przesłanki opisane w art. 218 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy u służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 r., poz. 620, dalej ustawa o rynku pracy u służbach zatrudnienia), w tym czy podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym w okresie poprzedzającym złożenie wniosku.
W związku z tym konieczne stało się wystąpienie do ZUS o wskazanie, czy skarżący podlega i w jakim okresie podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom zgodnie z art. 6c ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wniosek organu kierowany do ZUS o udostępnienie tych informacji nie budzi zastrzeżeń, mimo tego udzielona w dniu 29 grudnia 2026 r. (data wpływu do organu w dniu 2 stycznia 2026 r.) odpowiedź nie była kompletna i nie wyjaśniała wszystkich istotnych wątpliwości. Okoliczność ta wymusiła ponowne zapytanie, co nastąpiło niezwłocznie – w dniu 7 stycznia 2026 r. Do dnia wniesienia skargi organ nie otrzymał odpowiedzi ZUS, co wykluczyło zakończenie postępowania.
Przedstawione okoliczności dowodzą, że podejmowane działania były w sprawie konieczne. Także sprawność postępowania nie budzi zastrzeżeń. Po wpływie wniosku, jeszcze tego samego dnia, czyli 24 listopada 2025 r., organ wystąpił z zapytaniem do MOPS, uzyskując odpowiedź w dniu 11 grudnia 2025 r. Jeśli chodzi o ZUS to pismo do tego organu zostało skierowane już w dniu 26 listopada 2025 r., jednakże odpowiedź z dnia 29 grudnia 2025 r. wpłynęła do organu w dniu 2 stycznia 2026 r. Jak wskazano nie była kompletna, co wymogło konieczność ponownego wystąpienia. Czynność tą podjęto niezwłocznie bowiem w dniu 7 stycznia 2026 r. Zatem działania organu cechowała sprawność i trudno doszukać się w nich jakiejkolwiek opieszałości, zważywszy na fakt, że poza sprawą skarżącego organ proceduje szereg innych spraw.
W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Niezbędne dla sprawy czynności były podejmowane sprawnie i miały uzasadnienie. Co istotne o każdym niezałatwieniu sprawy w wyznaczonym terminie organ powiadamiał skarżącego stosownie do art. 36 § 1 k.p.a.
Uznając, że w sprawie organ nie dopuścił się bezczynności zasadne było oddalenie skargi w całości, co ma uzasadnienie w treści art. 151 p.p.s.a.