Uzasadnienie
I.sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego, w dniu 26 stycznia 2026 r. wniosła adresowaną do tut. Sądu skargę na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę M., zarzucając temu organowi zwłokę w rozpatrywaniu jej wniosku z 20 października 2025 r. o udzielenie cudzoziemcowi (J. M.V. Q., obywatelowi F.) zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca Spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i wniosła w związku z tym o: 1) zobowiązanie organu administracji do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi;
- 2) przyznanie jej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości 5 000 zł;
- 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, - ewentualnie, w razie uznania skargi za częściowo zasadną, miarkowanie kosztów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a".
Skarga podlega częściowemu uwzględnieniu.
Jak wynika z akt sprawy:
- - 20 października 2025 r. za pośrednictwem systemu [...].gov.pl wpłynął wniosek l.sp. z o.o. z siedzibą w W. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca J.M.V. Q., ob. F., na stanowisko: pracownik produkcji, na okres ważności od 19.11.2025 r. do 18.11.2026 r.
- - 3 grudnia 2025 r. wpłynęła korekta wniosku, w której Strona zmieniła okres, na jaki podmiot powierzający powierzy pracę cudzoziemcowi.
- - 26 stycznia 2026 r. do Wojewody M. za pośrednictwem ePUAP wpłynęła skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę M. w zakresie wydania zezwolenia na pracę typu A dla J.M.V. Q.".
- - 10 lutego 2026 r. na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. organ wezwał do ich usunięcia. Pismo zostało skutecznie doręczone w tym samym dniu. Strona nie odpowiedziała na wezwanie.
- - 24 lutego 2026 r. wobec nieuzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie zakreślonym dla dokonania tej czynności, organ wniosek pozostawił bez rozpoznania. Pismo zostało doręczone w tym samym dniu. Strona nie wniosła prośby o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych podania.
Zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 214) w związku z art. 102 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 621), przed wniesieniem niniejszej skargi nie było konieczne wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a.
Przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację niezałatwienia przez organ sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.).
W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu – jak wynika z akt sprawy – 20 października 2025 r., stosownie do art. 61 § 3 k.p.a., zaś po wniesieniu skargi do Sądu zakończyło się wydaniem 24 lutego 2026 r. zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a.
Jednocześnie wyjaśnić trzeba, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia (uchwała NSA z 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13). Taka sytuacja miała miejsce w rozważanym przypadku, zatem Sąd nie ma podstaw do wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tego też względu Sąd, w pkt I. sentencji wyroku umorzył postępowania w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia.
Dalej zwrócić należy uwagę, że załatwienie sprawy dotyczącej udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca powinno, co do zasady, nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 ab initio k.p.a.), albo w terminie określonym przez organ na podstawie art. 36 § 1 lub 2 k.p.a.
W tej sprawie organ nie rozstrzygnął sprawy w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania, a więc do 20 listopada 2025 r. Dopiero po upływie tego terminu, po wniesieniu skargi, organ pismem z 10 lutego 2026 r., podjął pierwszą czynność w sprawie. W związku z tym stwierdzić należało, że w dacie wniesienia skargi (26 stycznia 2026 r.) organ pozostawał bezczynny, o czym Sąd orzekł jak w punkcie II. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, o czym Sąd orzekł jak w puncie III. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., mając na względzie, że stan rażącej bezczynności odnosi się do wadliwości obciążającej postępowanie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (zob., przykładowo: wyroki NSA: z 8 grudnia 2021 r., II OSK 2024/21; z 5 sierpnia 2021 r., Il OSK 151/21; z 23 marca 2021 r., II OSK 2439/20; z 14 lipca 2020 r., II OSK 879/20; z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1415/19). Orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić (zob. wyrok NSA z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19).
Z reguły dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu wyznaczonego przez prawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie do uznania go za przekroczenie znaczące (zob. ww. wyrok NSA z 5 czerwca 2024 r. sygn. II OSK 2059/22 i powołane tam orzecznictwo NSA). W przedmiotowej sprawie Sąd miał na względzie podnoszoną przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczność znacznego obciążenia Wojewody M.. Nie ma więc jakichkolwiek podstaw by stwierdzić na gruncie rozważanego przypadku, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej Spółki o zasądzenie na jej rzecz od organu sumy pieniężnej i w tym zakresie oddalił skargę na podstawie 151 p.p.s.a. (pkt IV. sentencji wyroku). Orzeczenie o zasądzeniu sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny, o czym świadczy posłużenie się w art. 149 § 2 p.p.s.a. czasownikiem "może". Ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając sumę pieniężną. Zastosowanie ww. dodatkowego środka jest szczególnie uzasadnione wówczas, gdy analiza akt wskazuje na celowe przewlekanie postępowania przez organ przed wydaniem decyzji (por. np. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., II OSK 2197/17). W realiach niniejszej sprawy brak jest dowodów na tego rodzaju okoliczności.
O kosztach postępowania w punkcie V. wyroku orzeczono więc na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. Na te koszty składają się: wpis od skargi (100 zł) – ustalony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), a także wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości połowy stawki wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 poz. 118), tj. 100 zł. Sąd uznał, że w sprawie mamy do czynienia z "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 206 p.p.s.a. Jest to przypadek sprawy sądowoadministracyjnej, w której wystąpiły między innymi następujące okoliczności: niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, brak skonkretyzowania umowy między stroną skarżącą, a jej pełnomocnikiem (zob. postanowienia NSA z: 13 września 2016 r., sygn. akt I OZ 930/16; 15 września 2020 r., sygn. akt I GZ 198/20; 25 września 2020 r., sygn. akt I GZ 240/20).
Zatem złożenie przez tego samego pełnomocnika skarg o bardzo zbliżonej treści, tożsamych zarzutach i argumentacji, w sprawach o bliźniaczo podobnym stanie faktycznym i prawnym, różniącym się w aspektach nieznaczących, pozwalało istotnie zmniejszyć nakład pracy tegoż pełnomocnika konieczny dla wywiedzenia skarg opartych o jednobrzmiącą argumentację, a to uzasadniało miarkowanie kosztów postępowania. Biorąc zatem pod uwagę nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika przy przygotowaniu przedmiotowej skargi – jako jednej z kilkudziesięciu tożsamych, oraz fakt, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, co wiązało się z brakiem koniczności stawiennictwa pełnomocnika przez sądem, zdaniem Sądu, zachodzą okoliczności uzasadniające zwrot wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 100 zł.
Zatem w niniejszej sprawie na koszty postępowania składają się: wpis od skargi (100 zł) oraz pomniejszone wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (100 zł).
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.