Uzasadnienie
[...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżący, Wnioskodawca), działając jako pracodawca, w dniu 11 stycznia 2026 r. wniosła skargę na bezczynność postępowania, prowadzonego przed Wojewodą M., w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę w związku ze złożonym wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca – I. A. G. B., ob. K..
Skarżąca wskazała, iż w dniu 27 listopada 2025 r. złożyła wniosek o wydanie powyższego zezwolenia dla cudzoziemca i do dnia wniesienia skargi, pomimo upływu ustawowego terminu, decyzja w tym zakresie nie została wydana, co w jej ocenie oznacza, iż Wojewoda pozostaje w bezczynności.
W tych okolicznościach Spółka, wskazując że Wojewoda M. dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania wniosła o:
- - zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku;
- - przyznanie od organu na rzecz Spółki sumy pieniężnej, w wysokości 5000 zł,
- - zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka rozwinęła swoje stanowisko wskazując m.in., iż organ zobowiązany jest do uwzględniania terminów i nakazów, o których mowa w art. 12 i art. 35 k.p.a. i obowiązków wynikających z art. 36 k.p.a. Pominięcie przez organ obowiązków, o których mowa w art. 35 i art. 36 doprowadziło do naruszenia zasady szybkości postępowania określonej w art. 12 k.p.a., ale również do złamania zasady zaufania do organów administracji (art. 8 k.p.a.). Podkreśliła, że organ nie podjął minimalnych działań zmierzających do rzetelnego i sprawnego zakończenia postępowania.
W odniesieniu zaś do żądania przyznania Spółce od organu na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. o sumy pieniężnej wyjaśniła, iż przyznanie żądanej takiej kwoty będzie pełniło rolę zbliżoną do zadośćuczynienia wobec naruszenia praw Spółki w toku postępowania dotyczącego rozpatrzenia jej wniosku o zezwolenie na pracę dla cudzoziemca, bowiem brak zezwolenia spowodował, iż Spółka ma problemy z płynnym wykonywaniem działalności i blokuje działanie Spółki, przy czym nie ma ona kontaktu z Urzędem. Suma może być zasądzona obok grzywny, a prawne podstawy orzeczenia tej kwoty nie wymagają wykazania szkody w znaczeniu cywilistycznym, wystarczające jest wykazanie realnej dolegliwości i negatywnych konsekwencji dla strony, pozostających w normalnym związku z czynnością lub przewlekłością organu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o:
- - oddalenie jej w całości;
- - zasądzenie od Spółki kosztów postępowania sądowego;
- - ewentualnie, w razie uznania skargi za częściowo zasadną, miarkowanie kosztów postępowania.
Niezależnie od powyższego Wojewoda podkreślił, iż wnioski o wydanie zezwoleń na pracę cudzoziemców są rozpatrywane przez Wojewodę w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął szereg czynności niezbędnych dla rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, czynności te nie miały charakteru pozornego. Nie można zatem mówić o bezczynności organu, czy przewlekłości w prowadzeniu postępowania.
Wojewoda wskazał nadto, iż znaczna ilość prowadzonych w tym czasie postępowań, wzrost wpływającej korespondencji oraz pism procesowych, spowodowały opóźnienia w rozpatrywaniu spraw. W ocenie Wojewody wniesienie przedmiotowej skargi na bezczynność, miało na celu wymuszenie na organie administracji podjęcia w sprawie działań poza kolejnością wpływu wniosku, a w konsekwencji procedowania wniosków, kosztem innych pracodawców. Poza tym Wojewoda wniosek o przyznanie sumy pieniężnej uznał za bezzasadny argumentując, że stanowi on dodatkowy, fakultatywny środek dyscyplinująco-represyjny.
Nadto w sprawie nie wykazano żadnej szkody ani uszczerbku a jedynie potencjalne skutki związane z brakiem zatrudnienia cudzoziemca. Końcowo organ podniósł, że niezasadny jest również wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego. Stąd, w przypadku uwzględnienia skargi, Wojewoda wskazał na zasadność odstąpienia od ich zasądzania na rzecz Skarżącej lub odpowiednie ich miarkowanie (art. 206 p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga w części podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w punktach 1-4a.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze treść art. 149 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. K.p.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (§ 1 zd. 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., jak i przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną (§ 2 cyt. ustawy).
Jak wynika z akt sprawy:
- - 27 listopada 2025 r. – do Wojewody M. wpłynął wniosek pracodawcy o wydanie zezwolenia na pracę.
- - 13 stycznia 2026 r. do Wojewody M. wpłynęła skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę M. w zakresie wydania zezwolenia na pracę typu A I. A. G. B.",
- - 3 lutego 2026 r. na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. z uwagi na to, że wniosek posiadał braki formalne organ wezwał do ich usunięcia. Jednocześnie Wojewoda wskazał, iż w przypadku usunięcia braków formalnych, konieczne będzie przedłożenie dokumentów przez Stronę. Pismo zostało doręczone 4 lutego 2026 r.
- - 10 lutego 2026 r. Strona uzupełniła wymagane dokumenty.
- - 11 lutego 2026 r. organ wydał zezwolenie na pracę na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę ww. cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (typu A) nr [...].
Należy wskazać, że zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 214) w związku z art. 102 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 621), przed wniesieniem niniejszej skargi nie było konieczne wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a.
Przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację niezałatwienia przez organ sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.).
W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte 27 listopada 2025 r., zaś zakończyło się wydaniem 11 lutego 2026 r. decyzji w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę. W tych okolicznościach Sąd nie ma podstaw do wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tego też względu Sąd, w pkt I. sentencji wyroku umorzył postępowania w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia.
Dalej zwrócić należy uwagę, że załatwienie sprawy dotyczącej udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca powinno, co do zasady, nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 ab initio k.p.a.), albo w terminie określonym przez organ na podstawie art. 36 § 1 lub 2 k.p.a.
W tej sprawie organ nie rozstrzygnął sprawy w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania, a więc do 27 grudnia 2025 r. Dopiero po upływie tego terminu, a zarazem prawie trzy miesiące po wszczęciu postępowania, bowiem pismem z 3 lutego 2026 r., podjął pierwszą czynność w sprawie. W związku z tym stwierdzić należało, że w dacie wniesienia skargi organ pozostawał bezczynny, o czym Sąd orzekł jak w punkcie II. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, o czym Sąd orzekł jak w puncie III. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., mając na względzie, że stan rażącej bezczynności odnosi się do wadliwości obciążającej postępowanie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (zob., przykładowo: wyroki NSA: z 8 grudnia 2021 r., II OSK 2024/21; z 5 sierpnia 2021 r., Il OSK 151/21; z 23 marca 2021 r., II OSK 2439/20; z 14 lipca 2020 r., II OSK 879/20; z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1415/19). Orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić (zob. wyrok NSA z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19).
Z reguły dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu wyznaczonego przez prawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie do uznania go za przekroczenie znaczące (zob. ww. wyrok NSA z 5 czerwca 2024 r. sygn. II OSK 2059/22 i powołane tam orzecznictwo NSA). W przedmiotowej sprawie Sąd miał na względzie podnoszoną przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczność znacznego obciążenia Wojewody M.. Nie ma więc jakichkolwiek podstaw by stwierdzić na gruncie rozważanego przypadku, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej Spółki o zasądzenie na jej rzecz od organu sumy pieniężnej i w tym zakresie oddalił skargę na podstawie 151 p.p.s.a. (pkt IV. sentencji wyroku). Orzeczenie o zasądzeniu sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny, o czym świadczy posłużenie się w art. 149 § 2 p.p.s.a. czasownikiem "może". Ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając sumę pieniężną. Zastosowanie ww. dodatkowego środka jest szczególnie uzasadnione wówczas, gdy analiza akt wskazuje na celowe przewlekanie postępowania przez organ przed wydaniem decyzji (por. np. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., II OSK 2197/17). W realiach niniejszej sprawy brak jest dowodów na tego rodzaju okoliczności.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt V. sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 205 i art. 206 p.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964), mając na względzie, że "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., jest przypadek sprawy sądowoadministracyjnej, w której wystąpiły między innymi następujące okoliczności: niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, brak skonkretyzowania umowy między stroną skarżącą, a jej pełnomocnikiem (zob. postanowienia NSA z: 13 września 2016 r., sygn. akt I OZ 930/16; 15 września 2020 r., sygn. akt I GZ 198/20; 25 września 2020 r., sygn. akt I GZ 240/20).
Zatem złożenie przez tego samego pełnomocnika skarg o bardzo zbliżonej treści, tożsamych zarzutach i argumentacji, w sprawach o bliźniaczo podobnym stanie faktycznym i prawnym, różniącym się w aspektach nieznaczących, pozwalało istotnie zmniejszyć nakład pracy tegoż pełnomocnika konieczny dla wywiedzenia skarg opartych o jednobrzmiącą argumentację, a to uzasadniało miarkowanie kosztów postępowania. Biorąc zatem pod uwagę nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika przy przygotowaniu przedmiotowej skargi – jako jednej z kilkudziesięciu tożsamych, oraz fakt, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, co wiązało się z brakiem koniczności stawiennictwa pełnomocnika przez sądem, zdaniem Sądu, zachodzą okoliczności uzasadniające zwrot wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 100 zł.
Zatem w niniejszej sprawie na koszty postępowania składają się: wpis od skargi (100 zł) oraz pomniejszone wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (100 zł).
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.