Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 października 2019 r. sygn. akt IV SA/Wr 81/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę Z. R. (dalej: strona lub skarżący) na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego.
W dniu 16 grudnia 2019 r. skarżący zwrócił się z żądaniem dokonania wykładni powyższego wyroku wskazując, że budzi on poważne wątpliwości co do swej treści. Zdaniem skarżącego, w uzasadnieniu wyroku nie wskazano podstawy prawnej rozstrzygnięcia, na mocy którego skarżącego pozbawiono prawa do własności lokalu. W ocenie strony, Sąd w wyroku powinien uzasadnić swą właściwość w rozpoznaniu niniejszej sprawy, gdyż z umowy najmu wynika, że do wszelkich sporów, jakie mogą wyniknąć w związku z jej zawarciem, mają zastosowanie przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów oraz przepisy kodeksu cywilnego. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, sprawy związane z przyznaniem dodatków mieszkaniowych powinny być rozpatrywane w postępowaniu cywilnym, a nie sądowoadministracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2005 r. sygn. akt II FZ 346/05 oraz z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt I OZ 453/15, dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 października 2019 r. jest jasny zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także - wbrew twierdzeniom skarżącego - wskazano właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wobec powyższego trudno przyjąć, że wyrok ten wymaga niezbędnej wykładni.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego braku właściwości sądu administracyjnego w rozpoznaniu przedmiotowej sprawy wskazać należy, że kwestie dodatków mieszkaniowych uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t. j. Dz. U. 2019 r., poz. 2133). Zgodnie z art. 7 ust. 1 powyższej ustawy przyznanie bądź odmowa przyznania dodatku mieszkaniowego następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. Od decyzji tej przysługuje wnioskodawcy odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (art. 7 ust. 8 ustawy), a następnie od decyzji drugoinstancyjnej skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Skarżący, zgodnie z pouczeniem zawartym w treści zaskarżonej decyzji, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Skarga ta została rozpoznana przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 10 października 2019 r. sygn. akt IV SA/Wr 81/19 oddalił ją w całości, zgodnie z właściwością wynikającą z treści art. 3 § 2 ust. 1 p.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Końcowo wyjaśnić należy, że wniosek o wykładnię wyroku nie może stanowić kolejnego środka odwoławczego, za pomocą którego strona będzie prowadziła polemikę z wydanym orzeczeniem. Jeśli skarżący nie zgadza się w jakiekolwiek części z zapadłym w jego sprawie rozstrzygnięciem sądu, może skorzystać z przysługujących mu środków odwoławczych na zasadach i w trybie wynikającym z przepisów prawa.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 158 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.