Uzasadnienie
Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.
M. N. (dalej: skarżący) wniósł skargę na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim (dalej: organ) z 1 grudnia 2025 r., które wydano po rozpatrzeniu ponaglenia na bezczynność organu pierwszej instancji. W podstawie prawnej postanowienia powołano art. 37 § 1 pkt 2 oraz art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej k.p.a.).
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają sprawy ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Organ wyższego stopnia rozpatruje ponaglenie w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania (art. 37 § 5 k.p.a.). Treść art. 37 § 5 k.p.a. stanowi, że organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym:
- 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości:
- a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone,
- b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.
Stanowisko organu wyrażone na gruncie art. 37 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy, a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to bowiem rozstrzygnięcie mające na celu likwidację przewlekłości/bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na przewlekłość/bezczynność (art. 52 p.p.s.a.). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2, bądź w pkt 3 p.p.s.a. Trzeba ponadto wyjaśnić, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na przewlekłość/bezczynność organu do sądu administracyjnego.
W konsekwencji należy ocenić, że wniesiona przez skarżącego skarga jest niedopuszczalna. Bez znaczenia w sprawie pozostaje, że w zaskarżonym postanowieniu organ pouczył o możliwości wniesienia skargi.
Mając na względzie powyższe, Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. -skargę odrzucił.