Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki pisarskie.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Wobec powyższego przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, które mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OZ 665/13 oraz z dnia 2 października 2010 r., sygn. akt II OSK 631/12).
W niniejszej sprawie zaistniała konieczność sprostowania tenoru wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 472/13 poprzez usunięcie oczywistej omyłki pisarskiej popełnionej w oznaczeniu nazwiska reprezentującego stronę pełnomocnika z urzędu. Jak wynika bowiem z treści korespondencji kierowanej do Sądu ustanowiony dla skarżącego adwokat nazywa się K. W. – K., nie zaś K. W. – K., jak nieprawidłowo podano w prostowanym orzeczeniu.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.