Uzasadnienie
Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych osobowych.
W jego uzasadnieniu wskazała, że są wraz z mężem, z którym mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe osobami długotrwale bezrobotnymi, gdyż jest zarejestrowana jako osobna bezrobotna od dnia [...] 2007 r. a jej mąż od [...] 2003 r. Skarżąca i jej mąż pobierają obecnie dodatek szkoleniowy w wysokości 110,40 zł każde z nich. W [...] i [...] 2008 r. skarżąca otrzymała kwotę 40 zł z tytułu zwrotu przez sąd powszechny kosztów dojazdu świadka. Skarżąca wraz mężem nie mają innych osób na utrzymaniu. Skarżąca podała, że opłaty związane z ich utrzymaniem wynoszą: czynsz 223,38 zł, gaz 31,10 zł, energia elektryczna 23,11 zł. Jednocześnie wyjaśniła, że czynsz opłacała z opóźnieniem, a obecnie nie posiada środków finansowych na jego uregulowanie. Wskazała, że posiada mieszkanie o powierzchni 40 m2 oraz że nie posiada innych nieruchomości, a także oszczędności, papierów i przedmiotów wartościowych.
Przepis art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Natomiast art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na uwadze, iż skarżąca wraz z mężem są osobami długotrwale bezrobotnymi, pobierającymi niskie dodatki szkoleniowe w kwotach po 110,40 zł każde z nich, i nie posiadającymi majątku ani oszczędności przyjąć trzeba, iż wykazała ona, że spełnia przesłanki warunkujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Z tych względów, w oparciu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.