Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W, dalej: SKO, odmówiło stwierdzenia nieważności – wydanej z upoważnienia Prezydenta W. – decyzji Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr 1 w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...]r., nr [...] odmawiającej przyznania Z.R., dalej: skarżący, zasiłku celowego.
Powyższą decyzję doręczono skarżącemu w dniu 13 stycznia 2014 r., zawierała ona pouczenie o tym, że przysługuje od niej prawo wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
Pismem z dnia 9 maja 2014 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wymienioną wyżej decyzję. Z ostrożności procesowej skarżący jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na błędne pouczenie lub brak takiego pouczenia w toku postępowania w oparciu o art. 112 i art. 9 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana przez SKO w I instancji, na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 157 § 1 oraz 158 § 1 k.p.a. i zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie jej kwestionowania. Środkiem zaskarżenia tej decyzji jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zaś skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać przede wszystkim należy, że podstawową przesłanką warunkującą wniesienie skargi do sądu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, co wynika z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z materiału aktowego niniejszej sprawy wynika, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzja Kolegium z dnia [...] została wydana przez ten organ w pierwszej instancji na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a. Przepis art. 156 k.p.a. określa przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, natomiast w myśl art. 157 § 1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 158 § 1 k.p.a.).
W analizowanej sprawie mamy zatem do czynienia z sytuacją, w której strona przed zainicjowaniem postępowania sądowo-administracyjnego nie wyczerpała przysługujących jej na drodze postępowania administracyjnego środków zaskarżenia, albowiem zaskarżona decyzja została wydana przez Kolegium jako organ I instancji. Od decyzji tej przysługuje, zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., którego skarżący nie wniósł, pomimo że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie i terminie złożenia tego wniosku.
W zaistniałym stanie faktycznym i prawnym należy więc uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 do 5.
W tym stanie rzeczy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.