Uzasadnienie
Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
W jego uzasadnieniu wskazała, że jest samotną matką wychowującą dziecko w wieku [...] lat, na które otrzymuje alimenty w wysokości [...] zł. Z zaświadczenia o zatrudnieniu wynika, że skarżąca jest zatrudniona od ponad 7 miesięcy i otrzymała z tego tytułu wynagrodzenie netto w okresie ostatnich trzech miesięcy podanych w tym zaświadczeniu w kwotach: [...] zł, [...] i [...] zł. Z akt sprawy wynika nadto, że skarżąca korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej np. w postaci specjalnych zasiłków celowych. Wynajmuje wraz z córką mieszkanie i nie posiada środków pieniężnych na opłacenie fachowego pełnomocnika. Podała, że nie posiada nieruchomości, oszczędności, przedmiotów i papierów wartościowych.
Z treści przepisu art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wynika, że prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Z kolei przepis art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny.
Stosownie do art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony.
Mając na uwadze dochody skarżącej z tytułu zatrudnienia i wysokość alimentów na rzecz dziecka, które samotnie wychowuje i brak majątku przyjąć trzeba, iż wykazała ona, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.