Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 136/10 Przewodniczący składu orzekającego Sądu oddalił wniosek S. K. o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 11 maja 2010 r. w sprawie ze skargi wyżej wymienionego na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej.
We wniosku skarżący zażądał aby protokół sprostować poprzez zastąpienie słów: "Pełnomocnik organu pozostawia wniosek skarżącego do uznania Sądu" zdaniem: "Nie składam sprzeciwu". Wniósł także o uzupełnienie protokołu poprzez wpisanie zarządzeń Przewodniczącego dotyczących wskazania miejsca na Sali sądowej B. K., ogłaszania przerw, a także zarządzenia aby wniosek o uzupełnienie akt skarżący złożył na piśmie zamiast do protokołu.
Wydając zarządzenie z dnia 18 czerwca 2010 r. Przewodniczący składu orzekającego stwierdził, że art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., nie wskazuje wprawdzie, w jakich sytuacjach powinien zostać uzupełniony bądź sprostowany protokół rozprawy, jednakże biorąc pod uwagę treść przepisu art. 101 § 1 p.p.s.a. przyjąć należy, iż chodzić tu będzie o stwierdzenia istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tego względu zarządzenia porządkowe Przewodniczącego składu orzekającego Sądu, odnoszące się do zajmowania miejsc na Sali sądowej przez poszczególne osoby czy zarządzanie przerw celem rozważenia określonego żądania uprawnionego podmiotu, nie należą do tych kwestii, o jakich mowa w przytoczonym przepisie, w związku z czym, uzupełnienie protokołu o żądane przez skarżącego stwierdzenia nie znajduje uzasadnienia.
Żądanie zastąpienia oświadczeń pełnomocnika organu administracyjnego w sposób wskazany przez skarżącego również uznał za niezasadne. Wprawdzie, jak stwierdził, protokolant złożył oświadczenie, iż nie przypomina sobie treści oświadczenia pełnomocnika w tym względzie, to jednak rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku skarżącego złożonego na rozprawie nie zależało od oświadczenia pełnomocnika organu. Sąd nie był nim związany, a niezależnie od tego nie miało ono istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii dopuszczenia B.K. w charakterze uczestnika postępowania. W szczególności nie zawierało żadnych motywów, które powinny zostać rozważone przez Sąd.
W odwołaniu od tego zarządzenia skarżący wniósł o sprostowanie i uzupełnienie protokołu.
Podniósł m. in., że argumentacja Sądu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tego zagadnienia. Zdaniem skarżącego, wyłącznie w sytuacji, gdy pełnomocnik organu zaprzeczy twierdzeniu powoda, Sąd może uważać się za zwolniony od obowiązku sprostowania protokołu.
Nadto, skarżący zarzucił znieważenie go i pozbawienie możliwości działania oraz mobbing Przewodniczącego posiedzenia wobec protokolanta. Stwierdził też, że protokół z rozprawy sporządzany jest w oparciu o subiektywną ocenę Sędziego, który przeczy zdarzeniom, jakie miały miejsce na rozprawie i winny zostać wpisane do protokołu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Odwołanie nie jest zasadne.
Skład orzekający Sądu bowiem podziela argumentację zarządzenia Przewodniczącego składu z dnia 18 czerwca 2010 r. oddalającego wniosek skarżącego o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy.
Trafne jest w szczególności stwierdzenie, że przy uwzględnieniu treści art. 101 § 1 p.p.s.a. określającego co protokół powinien zawierać, rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku skarżącego złożonego na rozprawie nie mogło zostać uzależnione od oświadczenia pełnomocnika organu administracyjnego.
Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania, stanowiącego w istocie rzeczy polemikę z tą argumentacją, należy stwierdzić w szczególności, iż o tym, czy stosowany był mobbing względem osoby protokołującej rozprawę wypowiadać się może jedynie sąd właściwy – sąd pracy i to z inicjatywy osoby takimi działaniami dotkniętej. Podobnie rzecz się ma z oceną, czy w dotychczasowym działaniu Sądu w tej sprawie doszło do "znieważenia powoda" czy do jego dyskryminacji, gdyż oceny te nie spoczywają we właściwości sądu administracyjnego.
Wobec powyższego należało postanowić jak w sentencji.