Uzasadnienie
W dniu 24 listopada 2025 r. M. S. (LustroCzynszowe.pl) zwrócił się za pośrednictwem poczty elektronicznej do Zarządu Zasobu Komunalnego we Wrocławiu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej nieruchomości pozostających w zarządzie tej jednostki. Wniosek obejmował przekazanie listy adresów nieruchomości obejmujących lokale mieszkalne i użytkowe, informacji o wysokości obowiązujących stawek czynszu dla poszczególnych lokali, wskazania typu lokalu, w szczególności czy jest to lokal komunalny bądź socjalny, a także informacji, czy w ramach czynszu uwzględniane są zaliczki na ogrzewanie.
Skarżący wskazał przy tym, że w przypadku jednakowych stawek czynszu w obrębie całego budynku lub zespołu budynków wystarczające będzie podanie adresu budynku wraz z przypisaną mu stawką czynszu i jej składnikami. Z zakresu wniosku wyłączył nieruchomości niezabudowane. Zwrócił się o przekazanie informacji w formie elektronicznej, w postaci tabelarycznej, jako plik w formacie.xlsx albo.csv, umożliwiający maszynową analizę danych.
Uzasadniając znaczenie żądanych informacji, skarżący wskazał, że dotyczą one gospodarowania mieniem komunalnym, a ich udostępnienie ma służyć w szczególności społecznej kontroli gospodarowania mieniem publicznym, ocenie równego traktowania najemców, analizie lokalnej polityki mieszkaniowej i społecznej oraz zwiększeniu przejrzystości gospodarowania środkami publicznymi.
Pismem z dnia 4 grudnia 2025 r. Zarząd Zasobu Komunalnego udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek na adres poczty elektronicznej. Organ wyjaśnił, że nie jest jedynym zarządcą zasobu gminnego we Wrocławiu oraz że według stanu na dzień 30 listopada 2025 r. zarządzał ponad 18 tys. lokali mieszkalnych oraz ponad 1.300 lokalami użytkowymi. Do odpowiedzi załączono zestawienie lokali mieszkalnych i użytkowych stanowiących zasób Gminy Wrocław powierzonych jednostce do zarządzania.
W odniesieniu do stawek czynszu organ podał, że od dnia 1 stycznia 2021 r. stawka bazowa czynszu najmu komunalnego lokalu mieszkalnego wynosiła 8,90 zł za m² powierzchni użytkowej, natomiast stawka czynszu najmu socjalnego – 2,22 zł za m². Jednocześnie wskazano, że według stanu na dzień 30 listopada 2025 r. najniższa stawka czynszu za najem komunalnego lokalu mieszkalnego w zarządzanym zasobie wynosiła 4,45 zł za m², zaś najwyższa 12,91 zł za m². Organ przedstawił również podstawy prawne ustalania stawek czynszu oraz wskazał, że według stanu na dzień 30 listopada 2025 r. zarządzał 18.495 komunalnymi lokalami mieszkalnymi, z czego 452 lokale były objęte najmem socjalnym.
W zakresie opłat za media wyjaśniono, że czynsz nie obejmuje zaliczek na ogrzewanie, a najemca lokalu komunalnego zobowiązany jest, poza czynszem, do ponoszenia opłat niezależnych od wynajmującego, w szczególności za dostawę ciepła, ciepłej wody, odbiór odpadów, dostawę wody oraz odprowadzanie nieczystości płynnych. W odniesieniu do lokali użytkowych organ wskazał natomiast, że wysokość czynszu ustalana jest w trybie przetargowym albo w drodze negocjacji, stosownie do obowiązujących regulacji oraz okoliczności dotyczących konkretnego lokalu.
Skarżący w piśmie z dnia 5 grudnia 2025 r. uznał udzieloną odpowiedź za niepełną. W dalszej korespondencji wskazał, że oczekuje zestawienia obejmującego adresy wszystkich lokali komunalnych wraz z określeniem ich rodzaju oraz przypisaniem do każdego z nich właściwej stawki czynszu, w formie arkusza kalkulacyjnego umożliwiającego dalszą analizę danych.
Pismem z dnia 15 grudnia 2025 r., doręczonym skarżącemu w dniu następnym pocztą elektroniczną, organ zakwalifikował żądanie sporządzenia takiego zestawienia jako dotyczące informacji przetworzonej i wezwał skarżącego do wykazania, w jakim zakresie jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie organ poinformował o przedłużeniu terminu rozpoznania wniosku do dnia 4 lutego 2026 r. Ponadto organ zobowiązał wnioskodawcę do przedstawienia pełnych danych pozwalających na zidentyfikowanie wnioskodawcy z uwagi na brak możliwości odnalezienia przedsiębiorcy w bazach przedsiębiorców, zaś regulamin i polityka prywatności portalu internetowego LustroCzynszowe.pl nie zawiera wymaganych przez prawo danych identyfikujących administratora i organ nie jest w stanie zidentyfikować podmiotu wnioskującego o dane.
W odpowiedzi z dnia 16 grudnia 2025 r. skarżący przedstawił argumentację dotyczącą szczególnej istotności żądanych danych dla interesu publicznego. Wskazał, że informacje o polityce czynszowej i strukturze stawek czynszowych w komunalnym zasobie mieszkaniowym mają znaczenie dla znacznej liczby mieszkańców Wrocławia oraz mogą służyć zwiększeniu transparentności działania organu, społecznej kontroli polityki czynszowej, ocenie spójności i proporcjonalności przyjmowanych rozwiązań oraz równego traktowania najemców. Podał również, że dane mogą być wykorzystywane przez organizacje społeczne i lokatorskie, media, radnych, organy nadzorcze oraz środowiska naukowe i analityczne. Skarżący wskazał również adres do doręczeń przez ePUAP: /[...]/domyslna.
W dniu 16 stycznia 2026 r. skarżący skierował do organu ponaglenie, podnosząc, że od dnia 16 grudnia 2025 r. nie otrzymał żądanych danych ani rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy ich udostępnienia, i wezwał do niezwłocznego udostępnienia informacji albo wydania i doręczenia decyzji administracyjnej.
Decyzją numer 1 z dnia 22 stycznia 2026 r., przesłaną na adres poczty e-mail, Zarząd Zasobu Komunalnego odmówił udostępnienia informacji w żądanym zakresie i wskazał, że pomimo wezwania wnioskodawca nie podał informacji pozwalających na bardziej szczegółowe określenie adresata decyzji. Zasadniczym elementem stanowiska organu było przyjęcie, że zestawienie oczekiwane przez skarżącego nie istnieje w gotowej postaci, a jego sporządzenie wymagałoby połączenia danych znajdujących się w różnych zestawieniach systemu informatycznego. Według organu w systemie odrębnie występują m.in. dane dotyczące lokali, typów lokali, zobowiązań oraz miesięcznych naliczeń. Organ podniósł, że dotychczas nie zachodziła potrzeba wygenerowania wszystkich tych informacji do jednego arkusza kalkulacyjnego, a ich połączenie wymagałoby pracochłonnego, w znacznej części ręcznego przyporządkowania danych. W konsekwencji organ zakwalifikował żądane zestawienie jako informację przetworzoną.
Organ nie podzielił przy tym stanowiska skarżącego co do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Zwrócił uwagę na sposób wykorzystania żądanych danych przez skarżącego oraz prowadzony przez niego portal internetowy, wskazując na indywidualny i komercyjny, w ocenie organu, charakter celu uzyskania informacji. Podniósł również zagadnienie ochrony danych osobowych w związku z możliwością powiązania dokładnego adresu lokalu i informacji o wysokości należności z konkretnymi osobami.
W piśmie z dnia 23 stycznia 2026 r. wnioskodawca podał adres do doręczeń elektronicznych: [...]:[...]-[...]-[...]-[...]-[...].
W dniu 28 stycznia 2026 r. organ przesłał decyzję z dnia 22 stycznia 2026 r. na powyższy adres poczty elektronicznej wnioskodawcy.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, zobowiązania organu do udostępnienia żądanej informacji, stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, wymierzenia organowi grzywny oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił organowi w szczególności naruszenie art. 61 Konstytucji RP, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz przepisów postępowania administracyjnego. Kwestionował zarówno uznanie żądanych informacji za informację przetworzoną, jak i ocenę, że nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego. Podniósł ponadto zarzuty dotyczące powołania się przez organ na ochronę danych osobowych, bezprawnego kwestionowania jego tożsamości oraz terminowości prowadzonego postępowania.
Skarżący argumentował, że nie domagał się wytworzenia nowych danych, analiz ani prognoz, lecz zestawienia informacji, które organ już posiada i wykorzystuje w ramach bieżącego zarządzania zasobem komunalnym. Wskazywał również, że ewentualne względy ochrony prywatności mogły zostać uwzględnione przez anonimizację lub ograniczenie szczegółowości danych, w szczególności przez pominięcie numerów poszczególnych lokali. Na poparcie stanowiska co do technicznej możliwości przygotowania zestawienia odwołał się także do informacji dotyczących systemu GRANOS oraz przedstawił przykłady danych o zasobach mieszkaniowych uzyskanych od innych jednostek samorządu terytorialnego, w tym Krakowa i Szczecina.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Podtrzymał stanowisko, że żądane przez skarżącego zestawienie nie znajduje się w jego posiadaniu w oczekiwanej postaci, a jego przygotowanie wymagałoby zebrania i odpowiedniego połączenia danych znajdujących się w różnych modułach i zestawieniach systemu GRANOS. Organ wskazał także, że nie ma pewności co do możliwości bezpośredniego wyeksportowania wszystkich żądanych rodzajów danych oraz ich automatycznego połączenia w jeden arkusz, zaś wykonanie wniosku mogłoby wymagać znacznego nakładu pracy.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący uzupełnił braki formalne skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 15 czerwca 2026 r. dodatkowo rozwinął argumentację dotyczącą rzeczywistego i konkretnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji, możliwości ochrony danych osobowych przez odpowiednie ograniczenie zakresu udostępnianych danych oraz technicznej możliwości wygenerowania informacji pozostających w systemach organu. Wskazał także, że analogiczne dane są udostępniane przez inne duże jednostki samorządu terytorialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Z przywołanych przepisów wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Skarga w rozpatrywanej sprawie jest zasadna, chociaż z innych przyczyn niż podniesione w skardze.
Stosownie do art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;
2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przewidują jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Możliwe jest zatem udostępnienie informacji bez pisemnego wniosku (art. 10 ust. 2 u.d.i.p.) lub też przesłanie go drogą mailową, bez użycia podpisu elektronicznego). Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej.
Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, co uzasadnia przyjęcie, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Z tego też względu np. brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por. wyroki NSA z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08; z 30 listopada 2012 r., I OSK 1991/12; NSA z dnia 27 marca 2018 r., I OSK 1701/16, wyrok NSA z dnia 13 września 2024 r., III OSK 3268/23, CBOSA).
Z chwilą wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ obowiązany jest ustalić, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak, to o jakim charakterze (informacje proste czy przetworzone), czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy podmiot zobowiązany posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę oraz czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Jeżeli wniosek dotyczy informacji publicznej, a brak ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. W tych sytuacjach wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w k.p.a.
Jednakże wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. w sytuacji, w której występują podstawy do wydania decyzji w oparciu o art. 16 u.d.i.p. Ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., uzasadnia wezwanie wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych wniosku, jeżeli wniosek jest obarczony brakami, o jakich stanowi k.p.a. Dopiero bowiem w takiej sytuacji - z mocy art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - do decyzji, a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie, znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie, po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu.
Innymi słowy, na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. istotne jest wyróżnienie dwóch etapów postępowania o różnym charakterze i mających za przedmiot odmienne sprawy administracyjne. W pierwszym rzędzie, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy po prostu udostępniana, co przybiera postać czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny bądź złożony w innej niesformalizowanej formie, wniosek ten nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem szczególnego interesu. Sytuacja wygląda inaczej, gdy organ zobowiązany do udostępnienia informacji np. uznaje żądaną informację za informację przetworzoną, w związku z czym żąda wykazania interesu publicznego od wnioskodawcy albo w sprawie konieczne jest poniesienie kosztów przez wnioskodawcę, względnie by w sprawie chociażby potencjalnie zachodziła możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek.
Wówczas do usunięcia braków formalnych wniosku znajduje zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I OSK 873/15, wyrok NSA z 2 sierpnia 2024 r., III OSK 3146/23, CBOSA). Jak podkreślił NSA w wyroku z 16 grudnia 2009 r., I OSK 1002/09, "wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a.
Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji (podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji nieważnej - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienie NSA z 29 lutego 2012 r., I OW 196/11; wyroki NSA: z 4 lutego 2016 r., I OSK 873/15; z 26 maja 2017 r., I OSK 2534/16; z 27 września 2017 r., I OSK 7/17; z 12 października 2017 r., I OSK 430/17; z 18 stycznia 2018 r., I OSK 758/16, CBOSA).
W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że termin czternastodniowy określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. dotyczy również obowiązku poinformowania skarżącego o tym, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzony i że w związku z tym faktem, w zakreślonym przez organ terminie, powinien on wykazać szczególnie istotny interes publiczny w jej uzyskaniu (por. A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), U.d.i.p. Komentarz, LEX/el. 2025, t. 1.3 do art. 13, wyrok WSA w Krakowie z 6 maja 2021 r., II SAB/Kr 37/21, wyrok WSA w Rzeszowie z 9 marca 2021 r., II SAB/Rz 7/21, CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego został złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej dnia 24 listopada 2025 r. W odpowiedzi na wniosek, organ udostępnił skarżącemu informację publiczną pismem z dnia 4 grudnia 2025 r. Jednakże z uwagi na stwierdzenie skarżącego, że udostępniona informacja jest niepełna organ pismem z dnia 15 grudnia 2025 r. wezwał skarżącego do wykazania w terminie 7 dni, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, gdyż w ocenie organu wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną.
Jednocześnie organ zobowiązał wnioskodawcę do przedstawienia pełnych danych pozwalających na zidentyfikowanie wnioskodawcy z uwagi na brak możliwości odnalezienia przedsiębiorcy w bazach przedsiębiorców, zaś regulamin i polityka prywatności portalu internetowego LustroCzynszowe.pl nie zawiera wymaganych przez prawo danych identyfikujących administratora i organ nie jest w stanie zidentyfikować podmiotu wnioskującego o dane. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 16 grudnia 2025 r. skarżący wskazał na szczególną istotność interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji publicznej oraz podał swój adres na platformie e-PUAP.
Następnie organ decyzją nr 1 z dnia 22 stycznia 2026 r. na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p oraz art. 104 k.p.a. odmówił udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie. Decyzja ta została przesłana na adres poczty elektronicznej skarżącego. Z uwagi na trudności z odczytaniem zaszyfrowanego pliku z decyzją skarżący w piśmie z dnia 23 stycznia 2026 r. podał adres poczty elektronicznej do doręczeń. W dniu 28 stycznia 2026 r. decyzja została ponownie przesłana na adres poczty elektronicznej skarżącego.
Należy zwrócić uwagę, że stosownie do art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, również w przypadku złożenia podania w postaci elektronicznej, i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Ponadto podanie wniesione na pisie kub ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego (art. 63 § 3 k.p.a.).
W rozpatrywanej sprawie, że organ uznał żądaną informację za informację przetworzoną (przy czym na tym etapie postępowania Sąd nie jest uprawniony do przesądzenia czy żądana informacja jest informacją przetworzoną) i w konsekwencji wezwał do wykazania interesu publicznego wnioskodawcy, a następnie wydał decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Na tym etapie postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zastosowanie znajdują przepisy k.p.a.
Wobec powyższego do usunięcia braków formalnych wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej co do zasady znajdował zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
Należy podkreślić, że art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu. Instytucja unormowana w art. 64 § 1 i 2 k.p.a. odnosi się do takich braków formalnych wniesionego podania, które powodują jego prawną bezskuteczność, a więc niemożność w ogóle prowadzenia postępowania, np. przez brak adresu wnioskodawcy i niemożność jego ustalenia, niezałączenie dokumentu pełnomocnictwa itp. Charakterystyczną cechą tych braków jest to, że ich usunięcie może nastąpić w stosunkowo prosty sposób (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2023 r., II OSK 2036/20, CBOSA). Brakami formalnymi podania, do których usunięcia wzywa się wnoszącego podanie na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. jest również brak podpisu na złożonym wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Skoro w rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został wniesiony za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail), to organ przed wydaniem decyzji winien wezwać skarżącego na podstawie art. 64 § 1 i § 2 k.p.a. do podpisania wniosku i podania adresu. Natomiast organ nie wezwał skarżącego do podpisania wniosku, co nosi znamiona działania organu z urzędu w sprawie wydania decyzji administracyjnej. Organ nie wezwał również wyraźnie skarżącego do podania adresu, zobowiązując jedynie skarżącego w piśmie z dnia 15 grudnia 2025 r. do podania bliżej niesprecyzowanych "pełnych danych pozwalających na zidentyfikowanie wnioskodawcy z uwagi na brak możliwości odnalezienia przedsiębiorcy o wskazanych danych w bazach przedsiębiorców".
Należy też zauważyć, że doręczanie decyzji administracyjnych powinno odbywać się zgodnie z przepisami k.p.a. - rozdział 8 Doręczenia. Organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, przez operatora pocztowego lub przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 k.p.a.). Nie ma natomiast możliwości doręczania decyzji administracyjnych na adres e – mail wnioskodawcy, nawet z użyciem zaszyfrowanych plików.
Wobec powyższego organ wydając decyzję odmawiającą udostępnienia skarżącemu informacji publicznej naruszył art. 64 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p.
Wskazania co do dalszych czynności wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku i sprowadzają się do uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz przepisów procesowych, do których odsyła ustawa. Organ winien zatem wezwać wnioskodawcę do podpisania wniosku lub też nadesłania podpisanego wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz do podania adresu wnioskodawcy. Następnie organ zobowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia złożonego wniosku, na podstawie właściwie zastosowanych przepisów tej ustawy,
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji.
Zatem podstawę uchylenia decyzji organu stanowią przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do udostępnienia żądanej informacji publicznej; stwierdzenia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., ponieważ stosownie do art. 149 § 1 pkt 1, § 1a i § 2 p.p.s.a. orzeczenia te sąd zamieszcza w przypadku rozpatrywania skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja administracyjna odmawiająca udostepnienia informacji publicznej, a nie bezczynność lub przewlekłość organu.