Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 13 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 964/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Starosta [...] postanowił:

1. 1. w części graficznej operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] w gminie [...] zmienić przebieg granicy pomiędzy działkami ew. nr [...] i nr [...], tj. odcinek granicy przebiegającej od punktu granicznego [...] do punktu granicznego [...] zmienić na odcinek przebiegający od punktu granicznego [...] do punktu granicznego [...],
2. 2. w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] w gminie [...]:
3. a) w jednostce rejestrowej [...], w której jako właściciel wpisany jest J. M., zmienić powierzchnię działki ew. nr [...] z 1,6389 ha na 1,6257 ha,
4. b) w jednostce rejestrowej [...], w której jako właściciel wpisana jest J. J., zmienić powierzchnię działki ew. nr [...] z 1,7319 ha na 1,7451 ha.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. M. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wnioskiem datowanym na 28 lutego 2013 r. J. M. zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego o uzupełnienie "rozstrzygnięcia" decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. poprzez dopisanie w pkt 1 po słowach "od punktu granicznego [...] do punktu granicznego [...]" po przecinku słów "z pominięciem punktów granicznych pierwotnie ustalonych - obwodnica nieruchomości nr [...] - [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].".

Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego odmówił uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. w żądanym zakresie.

W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził m. in., że wniosek nie dotyczy uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., lecz zacytowanej w nim treści rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2012 r.

Skargę do Sądu wniósł J. M. wskazując m. in., że:

1. 1. nieprawidłowo ustalono granice działki ew. nr [...], zaś mapa i szkic potwierdzają, że jej granice wytyczone zostały zgodnie z pierwotnie ustalonymi punktami granicznymi,
2. 2. manipulacją było umieszczenie w obrębie nieruchomości skarżącego (działki ew. nr [...]) działki ew. nr [...] i jej podział na działki ew. nr [...] i nr [...],
3. 3. postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz organ odwoławczy powinien sprawę ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć i może w tym celu prowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe na podstawie art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", a skoro tego nie uczynił, naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Podczas rozprawy (k.

1. 93) pełnomocnik skarżącego stwierdził, że:
2. 1. organ wskazał, iż nie kreuje stanu własności, a w istocie decyzja dotyczyła wskazania odmiennego przebiegu granic na niekorzyść skarżącego,
3. 2. organ nie wykazał szczegółowo dlaczego decyzja nie może być uzupełniona co do punktów wskazanych we wniosku skarżącego,
4. 3. w aktach sprawy nie ma materiału dowodowego zawierającego mapy obrazujące przebieg granicy przed i po modernizacji, wobec tego niemożliwe jest skontrolowanie przez sąd zaskarżonego postanowienia,
5. 4. uchybiono zasadzie przekonywania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Zgodnie z art. 111 § 1 K.p.a. strona może w ciągu czternastu dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia.

Rozstrzygnięcie, inaczej zwane sentencją, jest składnikiem decyzji (art. 107 § 1 K.p.a.) kształtującym sytuację prawną strony (konkretyzującym uprawnienie bądź nakładającym obowiązek) albo stanowiącym o zakończeniu postępowania bez orzekania w sprawie co do jej istoty (np. umorzenie postępowania). Nie mogą być uznane za rozstrzygnięcie decyzji te jej składniki, które nie spełniają powyższych warunków.

Wobec powyższego należy uznać, że rozstrzygnięciem decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. jest ta jej część, która stanowi o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji (słowa: "postanawiam utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję").

Wniosek skarżącego o uzupełnienie decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. nie dotyczył tak rozumianego rozstrzygnięcia, lecz dotyczył uzupełnienia - jak to określił skarżący - "rozstrzygnięcia" decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. poprzez dopisanie w pkt 1 po słowach "od punktu granicznego [...] do punktu granicznego [...]" po przecinku słów "z pominięciem punktów granicznych pierwotnie ustalonych - obwodnica nieruchomości nr [...] - obwodnica nieruchomości nr [...] - [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].".Ten fragment decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. wskazuje jedynie na rozstrzygnięcie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2012 r., stąd zasadnie zaskarżonym postanowieniem odmówiono uzupełnienia rzeczywistego rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2013 r.

Uwzględnienie wniosku skarżącego mogłoby skutkować istnieniem wątpliwości co do treści decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., gdyż z jednej strony decyzją tą utrzymano by w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2012 r., a z drugiej - w treści decyzji organu odwoławczego wskazywano by na treść decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2012 r. odmienną od treści rzeczywistej.

Pełnomocnik skarżącego podczas rozprawy zarzucił m. in., że organ nie wykazał szczegółowo dlaczego decyzja nie może być uzupełniona co do punktów wskazanych we wniosku skarżącego oraz że uchybiono zasadzie przekonywania (art. 11 K.p.a.). Zarzuty te nie są słuszne, ponieważ organ odwoławczy wyczerpująco uzasadnił, że nie ma podstaw do uzupełnienia jego decyzji, jako że wniosek nie dotyczy uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., lecz zacytowanej w nim treści rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2012 r.

Poza tym skarżący w skardze, jak jego pełnomocnik podczas rozprawy postawili zarzuty natury merytorycznej dotyczące decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., lecz orzekanie o ich zasadności wykracza poza granice niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), w której Sąd kontrolował zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, nie zaś uprzednio wydanej decyzji, co do której zgodności z prawem Sąd orzekł wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 892/13 wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r.

W związku z tym należy uznać, że zaskarżone postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji organu odwoławczego w żądanym zakresie jest zgodne z prawem, co skutkowało orzeczeniem w pkt 1 sentencji o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. W pkt 2 sentencji orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) oraz art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.).