Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2008r. Nr [...] Minister Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a po rozpatrzeniu odwołania firmy Z.P.H. "N." P. spółka jawna, od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. znak: [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] listopada 2007r. Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej firmy P. Sp. z o.o. nr [...] "W.", zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. [...] w W. Od tej decyzji odwołanie złożyła firma Z.P.H "N." P. spółka jawna, która ze względu na bliskość Zespołu Szkół Zawodowych z Internatem, osiedla domków nauczycielskich oraz pięciu zakładów produkcyjno usługowych, w tym Przychodni Lekarskiej, nie zgadza się na budowę przedmiotowej stacji bazowej.
Rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem organ wskazał, iż planowana inwestycja polegać ma na zawieszeniu na wieży o wysokości 50 m:
* trzech anten sektorowych BSA 001 "skierowanych na azymuty" 0°, 90° i 210°, zawieszonych na wysokości 49 m n.p.t. pracujących w systemie GSM 1800
* sześciu anten sektorowych BSA 004, skierowanych na azymuty 0°, 90° i 210°, zawieszonych na wysokości 49 m n.p.t.. pracujących w systemie GSM 900,
* czterech anten radiolinii, zawieszonych na wysokości 46m n.p.t.
Równoważna moc promieniowania izotopowo każdej anteny BSA 001, wynosić będzie 2767,32 W, natomiast każdej anteny BSA 004 - 660,69 W. Z dniem 31 sierpnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21.08.2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określeniu rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływania, na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105), które zmieniło zapisy zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem
Sygn. akt IV SA/Wa 89/09 przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573). Z nowego brzmienia przepisu § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia wynika, że przedsięwzięciami wymagającymi sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - dla których właściwym organem ochrony środowiska do uzgodnienia inwestycji na etapie przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wojewoda - są m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, dla których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.
Z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej stacji bazowej wynika, że równoważna moc promieniowana izotropowo:
* każdej z projektowanych anten sektorowych BSA 001 (2767,32 W) będzie większa od 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległości większej od 100 m, licząc od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten;
* każdej z projektowanych anten sektorowych BSA 004 (660,69 W) będzie większa od 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległości większej od 40 m, licząc od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten.
Tak więc w ocenie organu odwoławczego analiza materiału dowodowego potwierdziła słuszność stanowiska Wojewody [...], że w obecnym stanie prawnym, przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. Sp. z o.o. nr [...] "W.", w sposób przewidziany przez inwestora, nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wykonanie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obligatoryjne. Tym samym nie było podstaw do przeprowadzenia przez Wojewodę [...] uzgodnienia, dla przedmiotowego przedsięwzięcia, środowiskowych uwarunkowań zgody dla jego realizacji.
Skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2008 roku wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka Z.P.H. "N." P. spółka jawna, zarzucając zaskarżonej decyzji:
- I. naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności:
* art. 6 poprzez jego niezastosowanie,
* art. 7 poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych,
- • art. 10 poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do całego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji,
- • art. 77 poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego;
- • art. 80 - poprzez uznanie okoliczności sprawy za udowodnione, bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego,
* art. 104 § 1 poprzez jego zastosowanie,
* art. 105 poprzez jego zastosowanie,
* art. 106 § 5 poprzez jego pominięcie,
* art. 107 § 3 poprzez pominięcie uzasadnienia faktycznego decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa,
* art. 156 § 1 pkt. 2 poprzez jego zaistnienie.
- II. Naruszenie przepisów ustawy prawo ochrony środowiska, w szczególności:
* art. 11 poprzez jego powołanie,
* art. 46, art. 48, art. 49 ust. 1 oraz ust 5, art. 51 pkt. 1 ust 3 poprzez ich pominięcie,
Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej do ponownego rozpatrzenia i zwrot kosztów według norm przypisanych.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż w niniejszej sprawie organy uzgadniające winne były rozstrzygać w formie postanowienia, a nie decyzji. Ponadto mogły jedynie wydać decyzję o uzgodnieniu decyzji inwestycji lub odmowie jej uzgodnienia.
Zaskarżonej decyzji zarzucono także, iż wydana została z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a, bowiem jej uzasadnienie jest lakoniczne, całkowicie gołosłowne, nie podano w nim charakterystyki terenu, wysokości zabudowy, nie udowodniono, czy wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania występują miejsca dostępne dla ludności, jaka jest odległość tych miejsc od środka elektrycznego anteny, jaka jest definicja miejsc dostępnych dla ludności wynikająca z przepisów prawa. Tymczasem fakty te powinny wynikać z decyzji, aby było wiadomo, czym organ kierował się przy jej
Sygn. akt IV SA/Wa 89/09 podejmowaniu, tym bardziej, iż bezspornym jest, że miejsca dostępne dla ludzi występują w odległości do 100 metrów.
Ponadto strona skarżąca opisała, jak w jej ocenie winne wyglądać ustalenia poczynione przez organ. Podkreśliła że jej zdaniem organ winien ustalić dla każdej z anten sektorowych, czy w określonej w rozporządzeniu odległości w przestrzenni oddziaływania wiązki promieniowania danej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zarzucono organowi, iż nie wie jak wygląda teren wokół działki objętej inwestycją.
Niezależnie od powyższego skarżąca wskazała, iż toku postępowaniu doszło do naruszenia art. 10 k.p.a, który ustanawia ogólną zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2009r. Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2008r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007r. w sprawie umorzenia w oparciu o art. 105 k.p.a postępowania w zakresie uzgodnienia warunków do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej firmy P. Sp. z o.o.
Sygn. akt IV SA/Wa 89/09 nr [...] "W.", zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. [...] w W. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż orzekające w sprawie organy uznały, że w związku z wejściem w życie w dniu 31 sierpnia 2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105), przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 z późn. zm.).
Wobec powyższego realizacja przedmiotowej stacji bazowej w ocenie organu nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, a tym samym brak jest podstaw do uzgodnienia planowanej inwestycji w oparciu o art. 48 w zw. z art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia.
Wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą brak jest podstaw do uznania, iż w oparciu o poczynione przez organy ustalenia nie można wywieść, iż w świetle obowiązujących w dacie orzekania przez organy przepisów prawa brak było podstaw do uzgodnienia środowiskowych uwarunkowania dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania.
Obowiązek przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej - art. 7 k.p.a, jak słusznie podkreśliła strona skarżąca, spoczywa na organie i jest realizowany poprzez podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a także poprzez wyczerpujące zebranie, rozpatrzenie i ocenę materiału dowodowego - art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia według wymagań określonych w art. 107 §3 k.p.a.
Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia:
- 1) mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2;
- 2) innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar.
Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt. 1 ustawy, to w myśl art. 51 ust. 1 i 2 planowane przedsięwzięcia, które wymagają sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, lub dla których obowiązek został ustalony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei przedsięwzięcia, które wymagają sporządzenia raportu i w stosunku do których obowiązek taki może być nałożony w drodze postanowienia organu określa Rada Ministrów stosownie do art. 51 ust. 8 ustawy.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ powołując się na znajdujący się w aktach sprawy raport oddziaływania inwestycji na środowisko, którym zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a, mógł być uznany za dowód w sprawie, ustalił że realizacja planowanej inwestycji polegać ma na zawieszeniu na wieży o wysokości 50 m: trzech anten sektorowych BSA 001 "skierowanych na azymuty" 0°, 90° i 210°, zawieszonych na wysokości 49 m n.p.t., pracujących w systemie GSM 1800 sześciu anten sektorowych BSA 004, skierowanych na azymuty 0°, 90° i 210°, zawieszonych na wysokości 49 m n.p.t., pracujących w systemie GSM 900. czterech anten radiolinii, zawieszonych na wysokości 46m n.p.t.
Równoważna moc promieniowania izotopowo:
każdej z projektowanych anten sektorowych BSA 001 (2767,32 W) będzie większa od 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległości większej od 100 m, licząc od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten;
każdej z projektowanych anten sektorowych BSA 004 (660,69 W) będzie większa od 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległości większej od 40 m, licząc od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten.
Zgodnie z brzmieniem § 2 ust. 1 pkt. 7 obowiązującego w dacie orzekania przez organy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie
Sygn. akt IV SA/Wa 89/09 określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.) zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 31 sierpnia 2007 r. (Dz. U Nr 158, poz. 1105) sporządzenia raportu wymagają instalacje emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowego wyznaczana dla jednej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, co oznacza, że dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem, sporządzenie raportu nie jest wymagane z mocy przepisów, a w konsekwencji w świetle art. 48 ustawy przedsięwzięcie to nie wymagało uzgodnienia przez wojewodę, jako organ ochrony środowiska.
Tym samym w ocenie Sądu właściwie orzekające w sprawie organy uznały, iż prowadzenie postępowania uzgodnieniowego w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe, co skutkowało koniecznością jego umorzenia. Należy bowiem mieć na uwadze, iż postępowanie uzgadniające jest prowadzone w ramach postępowania "głównego", czyli postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, niemniej jednak pomimo charakteru postępowania wpadkowego "rządzi" się takimi samymi regułami procesowymi, jak postępowanie zasadnicze.
Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a.. Dotyczą one oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Zatem organ uzgadniający działa opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organem uzgadniającym jest najczęściej organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, a zatem wyspecjalizowany, stąd też do jego właściwości przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Organ ten ocenia również, niezależnie od wniosku organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, czy dla przedstawionego do uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego wymagane jest w ogóle - leżące w zakresie jego kompetencji - uzgodnienie. W przypadku uznania "zbędności" uzgodnienia w sensie niepodpadania ustalonego stanu faktycznego pod
Sygn. akt IV SA/Wa 89/09 przepis prawa nakładający obowiązek uzgodnienia, czyli zaistnienia sytuacji określanej mianem bezprzedmiotowości postępowania, obowiązany jest postępowanie uzgodnieniowe umorzyć.
Okoliczność, iż orzeczenia w sprawie wydano w formie decyzji, a nie postanowienia, jako formy przewidzianej dla rozstrzygnięć wydawanych trybie art. 106 k.p.a, zdaniem sądu nie może stanowić podstawy do ich uchylenia, bowiem jest to uchybienie, które nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejsze sprawy, a tym bardziej na naruszenie interesu strony skarżącej.
Wbrew zarzutom podniesionym w skardze wskazujących na niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie w zakresie ustalenia stanu faktycznego jaki istnieje na terenie objętym inwestycją, w tym w jakiej odległości znajdują się miejsca dostępne dla ludzi od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten, Sąd uznał, iż w zaskarżonym postanowieniu organ wskazał, jaka będzie równoważna moc promieniowania izotopowo każdej z projektowanych anten sektorowych BSA 001 i BSA 004 oraz w jakiej odległości znajdują się miejsca dostępne dla ludności, licząc od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten. Stanowisko organu nie zostało zaś w żadnym zakresie zakwestionowane przez stronę skarżącą.
Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy raportu wynika, iż zabudowa mieszkaniowa występuje w odległości co najmniej 300 m od wieży. Wokół znajduje się zaś zabudowa halowa, garażowa składnica materiałowa o wysokości zabudowy do 10m, a zatem znacznie poniżej osi głównej wiązki promieniowania anten.
Mając na uwadze, iż planowana inwestycja nie zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, brak jest także podstaw aby uznać, iż będzie ona negatywnie wpływać na znajdujący się w pobliżu obszar Natura 2000 ([...]).
Odnosząc się zaś do zarzutu podniesionego przez skarżącą dotyczącego naruszenia przez organy art. 10 k.p.a, poprzez uniemożliwienie stronom czynnego udziału w sprawie oraz niepouczenie stron przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się w zakresie zebranych dowodów i materiałów, należy wskazać, iż zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r.,ll OSK 831/2005, publik, w LexPolonica nr 418798, ONSAiWSA 2006/6 poz. 157 i OSP 2007/3 poz. 26), podnosząc w skardze skierowanej do
Sygn. akt IV SA/Wa 89/09 wojewódzkiego sądu administracyjnego zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa strona winna wykazać, czy została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołując się w tym miejscu na uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. w sprawie FPS 6/2004 (ONSAiWSA 2005/4 poz.
- 66) wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 kpa przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8 poz.
- 60) należy wskazać, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r. I SA/Gd 199/2000 Przegląd Podatkowy 2004/1 str. 43). Innymi słowy strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Nie każde bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, aby uchybienie organów w tym zakresie miało wpływ na treści zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), orzekł jak w sentencji.