Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 grudnia 2015 r. ustanowiono dla Skarżących, których miejsce pobytu nie jest znane, kuratora w osobie K. T. - pracownika WSA w Warszawie (k. 107). Z wnioskiem o ustanowienie kuratora dla Skarżących wystąpili uczestnicy postępowania W. G. i K. G. reprezentowani przez adw. K. P. (k. 89-90). Wpłacono zaliczkę w łącznej wysokości 240 zł na pokrycie wydatków związanych z ustanowieniem kuratora (k. 88 i k. 218).
Ustanowiony kurator brał udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym podpisując skargę, wnosząc pismo procesowe (k. 124) i wniosek o przyznanie Skarżącym pełnomocnika z urzędu (k. 138-139).
Sąd zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 213 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", do wydatków zalicza się należności kuratorów.
W myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1476), zwanego dalej "rozporządzeniem", wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie. Stosownie do § 1 ust. 2 rozporządzenia wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w przepisach, o których mowa w ust. 1, ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju.
W realiach niniejszej sprawy opłaty za czynności adwokackie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 213 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.