Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] kwietnia 2009r. - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie -utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy P. z [...] stycznia 2009r. orzekającą o odebraniu J. T. na czas określony do dnia rozstrzygnięcia sprawy przez sąd powszechny jednego psa rasy [...] i przekazaniu w/w zwierzęcia do Pogotowia i Straży dla Zwierząt w T. oraz o obciążeniu J. T. kosztami transportu, leczenia weterynaryjnego i pobytu psa w Pogotowiu i Straży dla Zwierząt w T. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż ustawa z 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (dalej w skrócie: u.o.z.) reguluje zasady postępowania ze zwierzętami. Zgodnie z art. 1 ust. 3 u.o.z. organy administracji publicznej podejmują działania na rzecz ochrony zwierząt, współdziałając w tym zakresie z odpowiednimi instytucjami i organizacjami krajowymi i międzynarodowymi.
Stosownie do treści art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji. Zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe (art. 7 ust. 1 pkt 1 u.o.z.).
Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśnił, iż trudności materialne nie stanowią podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji, a opisana wielka tęsknota i miłość do psa nie znajdują potwierdzenia w dotychczasowym sposobie jego traktowania.
J. T. - w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2009r. - podniosła, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca. Skarżąca stwierdziła, iż należycie opiekuje się swoimi zwierzętami, a pies [...] nie wyglądał na cierpiącego i nic nie wskazywało na to, że jest chory. Ponadto strona skarżąca wskazała, iż nie jest w stanie pokryć kosztów leczenia, ponieważ jej budżet ledwie wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb.
Następnie na rozprawie pełnomocnik skarżącej dodatkowo zaznaczył, że w żadnej decyzji nie ma wskazanej kwoty kosztów leczenia i transportu zwierzęcia, Pies o którego chodzi w skardze, jest psem znalezionym przez skarżącą i w dacie znalezienia znajdował się w złym stanie. Trudno zatem mówić o świadomym niechlujstwie skarżącej wobec psa. Pogotowie dla Zwierząt powinno - w ocenie pełnomocnika skarżącej - po wyleczeniu psa i usunięciu mu kołtuna zwrócić psa skarżącej. Zdaniem pełnomocnika nie zostały spełnione przesłanki do ukarania, a wymierzona kara jest niewłaściwa, zatem decyzje winny być uchylone. Ponadto wskazał on, że skarżąca jest osobą niezwykle ubogą i nie wiadomo jakimi kwotami może zostać ukarana.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2009r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.
Podstawą materialną zaskarżonej decyzji była ustawa o ochronie zwierząt. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.o.z. organy administracji publicznej podejmują działania na rzecz ochrony zwierząt współdziałając w tym zakresie z odpowiednimi instytucjami.
W myśl art.4 pkt 15 u.o.z., ilekroć mowa jest o właściwych warunkach bytowania zwierząt, rozumieć przez to należy zapewnienie zwierzęciu możliwości egzystencji zgodnie z potrzebami danego gatunku, płci i wieku. W myśl art. 6 ust. 2 u.o.z. przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu i cierpień, w szczególności utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji.
Stosownie do treści art. 7 ust.1 u.o.z. zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane:
- 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub
- 2) państwowej jednostce organizacyjnej prowadzącej gospodarstwo rolne, jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub
- 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.
Decyzja o której mowa w ust. 1 podejmowana jest z urzędu lub na wniosek Policji, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 7 ust. 1a u.o.z.). Przekazanie zwierzęcia następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane (art. 7 ust. 1b u.o.z.). Koszty transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranych zwierząt ponosi ich dotychczasowy właściciel lub opiekun (art. 7 ust. 4 u.o.z.).
Pogotowie i Straż dla Zwierząt we wniosku o odebranie psa wskazało na brak należytego pomieszczenia chroniącego przed zimnej, upałami i opadami atmosferycznymi, brak stałego dostępu do wody, niedożywienie, nie wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych (co najmniej od 5 lat) oraz brak opieki weterynaryjnej. Jak wynika z opinii wystawionej przez lekarza weterynarii pies był zaniedbany, miał silnie sfilcowaną sierść z dredami oblepionymi ziemią i kałem, posiadał kleszcze i pchły. Pod sfilcowanymi włosami miał odleżyny, a kieł górny i dolny były obłamane.
W zaistniałych okolicznościach sprawy, oceniając zebrany materiał dowodowy, organ zatem zasadnie uznał, iż pies rasy [...] utrzymywany jest w niewłaściwych warunkach bytowania. Okoliczności takie jak brak schronienia przed chłodem, deszczem czy upałem, brak dbałości o stan sanitarny psa czy też niezapewnienie właściwego pożywienia dawały organom podstawy do uznania, iż warunki stworzone przez właścicielkę były niewłaściwe w rozumieniu ustawy i zaistniały przesłanki do orzeczenia o przymusowym odebraniu zwierząt, a zatem decyzji obu organów odpowiadają prawu.
Odnosząc się do zarzutów skargi należało uznać, iż wyrażają one jedynie subiektywne przekonanie, iż warunki w jakich przebywał pies, były warunkami odpowiednimi. Jednakże to przekonanie skarżącej nie znajduje potwierdzenia w ustaleniach organów, opartych na wiedzy specjalistycznej lekarza weterynarii.
Ponadto, w odniesieniu do podniesionej przez skarżącą kwestii kosztów należy wskazać, iż przepis art. 7 ust. 4 u.o.z daje organowi podstawę orzeczenia o obciążeniu dotychczasowego właściciela lub opiekuna kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranych zwierząt.
Jednakże obawy skarżącej, że nie będzie w stanie ponieść powyższych kosztów z uwagi na budżet domowy zaspokajający jedynie jej podstawowe potrzeby, nie mogą być powodem uchylenia decyzji, albowiem w zaskarżonej decyzji organ nie rozstrzygał o wysokości tych kosztów, a jedynie wskazał podmiot zobowiązany do ich poniesienia tak jak stanowi o tym cytowany przepis.
Wysokość kosztów transportu, utrzymania i leczenia może zostać ustalona dopiero w kolejnej decyzji w przypadku, w którym zgodnie z art. 7 ust. 6 u.o.z. sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 o przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone. Jeżeli decyzja w przedmiocie wysokości kosztów zostanie wydana a skarżąca nie zgodzi się z nią, będzie mogła się od niej odwołać. Póki co zatem kwestia wysokości kosztów transportu, utrzymania i leczenia, jako przedwczesna i nie objęta zaskarżoną decyzją, nie może podlegać zainteresowaniu Sądu orzekającego w sprawie.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach udzielonej pomocy prawnej, na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.) w zw. z art. 250 P.p.s.a.