Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
W dniu 21 lipca 2009 r. skarżący T. W. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 27 lipca 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał T. W. prawo pomocy we wnioskowanym zakresie.
W dniu 4 września 2009 r. T. W. umocował wyznaczonego z urzędu adwokata M. S. do reprezentowania go w sprawie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2009 r. (sygn. akt IV SA/Wa 768/09).
Następnie, w dniu 21 października 2009 r. adwokat M. S., działając w imieniu skarżącego T. W., wniósł za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z dnia 17 lipca 2009 r.
Z protokołu rozprawy, która odbyła się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 14 grudnia 2010 r. wynika, że na rozprawie tej stawił się ustanowiony przez pełnomocnika skarżącego substytut adwokat K. L. W dniu 3 lutego 2011 r. pełnomocnik skarżącego złożył do Sądu wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie złożył oświadczenie, iż opłaty z tytułu pomocy prawnej nie zostały mu zapłacone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).
Przepis § 19 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Stosownie zaś do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a w/w rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, przy czym w myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia kwotę tę należy podwyższyć o stawkę 23% podatku od towarów i usług.
W niniejszej sprawie wyznaczony adwokat występując w postępowaniu sądowoadministracyjnym w II instancji sporządził i wniósł skargę kasacyjną oraz brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Ponadto pełnomocnik udokumentował niezbędne wydatki związane z prowadzeniem sprawy w postaci opłacenia dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w postępowaniu kasacyjnym w kwocie 17 złotych.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec faktu, że ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego złożył oświadczenie, iż koszty pomocy nie zostały opłacone w całości ani w części, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a powołanego rozporządzenia, orzekł jak w sentencji postanowienia.