Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Minister Spraw Wewnętrznych utrzymał w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2011 r. odmawiającą udostępnienia Z. K. poprzednich adresów zameldowania K. D. w miejscowościach K. i K. W uzasadnieniu decyzji Minister Spraw Wewnętrznych wskazał, że art. 44 h ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", uzależnia udostępnienie danych ze zbioru PESEL od wykazania interesu prawnego, co oznacza, iż interes ten powinien być udowodniony, a nie tylko uprawdopodobniony przez stronę. O istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści.
W ocenie organu wnioskodawczyni - Z. K. - nie wykazała, iż ma interes prawny w uzyskaniu poprzednich adresów zameldowania K. D. w miejscowościach K. i K., ponieważ nie udowodniła, że toczy się postępowanie mające na celu wzruszenie postanowienia Sądu Rejonowego w B. o stwierdzeniu nabycia spadku po ojcu wnioskodawczyni. Brak sporu sądowego stanowi negatywną przesłankę udostępnienia danych.
Ponadto Minister wskazał, że nie należy do jego kompetencji ocena, czy K. D. popełniła przestępstwo poświadczenia nieprawdy co do zameldowania w podanych przez nią miejscowościach i w podanych okresach, jak również czy pozaprawnie weszła w posiadanie zaświadczenia o zameldowaniu. Kwestie te powinien rozstrzygać właściwy organ ścigania. Do Ministra nie należy również ocena wpływu posłużenia się w procesie spadkowym sfałszowanym dokumentem na wydane rozstrzygnięcie sądowe.
W skardze na decyzję Ministra z dnia [...] grudnia 2011 r. Z. K. podniosła, że odmowa udostępnienia żądanych przez nią informacji uniemożliwia podważenie orzeczenia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 2008 r. wydanego w sprawie o sygn. akt [...]. Zdaniem skarżącej K. D. została uwzględniona w powyższym orzeczeniu jako spadkobierca w wyniku uwzględnienia przez sąd cywilny zaświadczenia z dnia [...] lipca 2001 r. o zameldowaniu K. D. w miejscowościach K. i K., które zostało wystawione niezgodnie z prawem przez sekretarza gminy R. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna, stąd podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 44 h ust. 2 pkt 1 ustawy dane ze zbiorów meldunkowych są udostępniane osobom i jednostkom organizacyjnym - jeżeli wykażą w tym interes prawny. Stosownie do art. 44 h ust. 2 pkt 3 ustawy dane ze zbiorów meldunkowych są udostępniane innym osobom i podmiotom - jeżeli uwiarygodnią one interes faktyczny w otrzymaniu danych i za zgodą osób, których dane dotyczą.
W aktach administracyjnych nie ma zgody osoby, której dane dotyczą (K. D.), więc zgodnie z art. 44 h ust. 2 pkt 1 ustawy wnioskodawczyni powinna wykazać interes prawny w udostępnieniu jej wnioskowanych przez nią danych dotyczących zameldowania K. D. w miejscowościach K. i K. O tym, czy strona ma interes prawny do uzyskania danych osobowych decydują przepisy prawa materialnego. Oznacza to, że z wnioskiem o wskazanie danych osób może wystąpić podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Istotą interesu prawnego jest zatem oparcie go na konkretnej normie prawa materialnego. Podkreślić także należy, że na organie ewidencyjnym - administratorze danych osobowych - nie spoczywa obowiązek poszukiwania dowodów na wykazanie interesu prawnego wnioskodawcy, lecz to osoba ubiegająca się o uzyskanie dostępu do tych danych winna wykazać, że ma interes prawny w uzyskaniu danych, podać podstawę prawną i okoliczności uzasadniające żądanie.
W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że wnioskodawczyni nie ma interesu prawnego w sprawie.
Jako przyczynę wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych wnioskodawczyni wskazała chęć zainicjowania postępowania sądowego mającego na celu wzruszenie postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 2008 r. wydanego w sprawie o sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po jej ojcu J. Z., a w którym to postanowieniu K. D. została uwzględniona jako spadkobierca dziedziczący gospodarstwo rolne.
Odmowa udostępnienia danych jest uzasadniona, ponieważ wnioskodawczyni nie przedstawiła żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że postępowanie sądowe mające na celu wzruszenie postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 2008 r. rzeczywiście się toczy.
Ponadto, zasadnie zdaniem Sądu Minister wskazał, że nie należy do jego kompetencji ocena, czy K. D. popełniła przestępstwo poświadczenia nieprawdy co do zameldowania w podanych przez nią miejscowościach i w podanych okresach, jak również czy pozaprawnie weszła w posiadanie zaświadczenia o zameldowaniu. Kwestie te powinien rozstrzygać właściwy organ ścigania i sąd karny. Do Ministra nie należy również ocena wpływu posłużenia się w procesie spadkowym sfałszowanym dokumentem na wydane rozstrzygnięcie sądowe.
W związku z powyższym Sąd w pkt I. sentencji wyroku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.".
W pkt II. sentencji wyroku orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz art. 146a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.).